I SA/Gl 1164/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Wojciech Organiściak, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: Kolegium) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613, dalej: O.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...], którą określono podatnikowi - A Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: strona, Spółka) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 124 zł, w tym: - od gruntów pozostałych: za okres od sierpnia do grudnia od powierzchni 175,74 m 2 (wg stawki - 0,46 zł) - 33,68 zł, - od budynków mieszkalnych: za okres od sierpnia do grudnia od powierzchni 293,98 m 2 (wg stawki - 0,74 zł) - 90,64 zł utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucono brak rzetelnej oceny materiału dowodowego, błędną interpretację przepisu prawa będącego podstawą określenia zobowiązania podatkowego zawartą w uzasadnieniu decyzji, subiektywną interpretację prawa i nierzetelne przedstawienie faktów, wydanie decyzji na podstawie wysnutych wniosków, a nie przepisów prawa, podanie w uzasadnieniu jako źródła wysnutych wniosków orzeczeń sądów administracyjnych, które dotyczą zupełnie innych przypadków, a interpretacja tych wyroków na korzyść organu jest zbyt daleko idąca, krzywdząca podatnika i nie odnosi się do stanu faktycznego. Organ II instancji pismem z dnia [...] r. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi strona w związku z czynnościami przeglądania akt w dniu [...] r. - dwoma pismami z dnia[...] r. oraz [...] r. wniosła zastrzeżenia oraz przedłożyła dodatkowe dowody w sprawie. Opisując dotychczasowy przebieg postępowania organ odwoławczy podał, że – jak wskazano w postanowieniu o wszczęciu postępowania podatkowego - strona w dniu 12 listopada 2014 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2014 r., w której wykazała do opodatkowania grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 175,74 m 2 oraz budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 293,98 m 2 Następnie, w dniu 22 grudnia 2014 r. złożyła korektę deklaracji, w której zadeklarowała do opodatkowania powierzchnię gruntów 175,74 m 2 według stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych. Wraz z tą korektą wskazała, iż w jej ocenie, będący w jej posiadaniu lokal jest w toku budowy i nie został oddany do użytkowania, a w związku z tym nie podlega opodatkowaniu. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. dopuścił do postępowania dowody z dokumentów, a w dniu [...] r. przeprowadził (udokumentowane stosownym protokołem) oględziny nieruchomości celem zweryfikowania zgodności stanu faktycznego z danymi figurującymi w ewidencji gruntów i budynków oraz danymi zawartymi w deklaracjach DN-1 na podatek od nieruchomości za 2014 r. (złożonej w dniu 23 grudnia 2014 r.) oraz za 2015 r. (złożonej w dniu 2 lutego 2015 r.). W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji wskazano, że podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., dalej: u.p.o.l.) oraz Uchwały Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014 r. obowiązujących na terenie miasta S. Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż podstawowe znaczenie przy ustalaniu wymiaru podatków ma przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wypis z rejestru gruntów jest bowiem, zgodnie z art. 194 § 1 O.p. dokumentem urzędowym, sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2003 r., sygn. akt I SA/Ka 2268/02). Kontynuując, organ odwoławczy stwierdził, że po analizie akt sprawy i treści decyzji Kolegium uznało, że organ I instancji w piśmie przewodnim przekazującym odwołanie wraz z aktami sprawy przedstawił szczegółowo przebieg postępowania, w którym ustalono jaki charakter miały nieruchomości objęte decyzją oraz ich powierzchnię, wskazano na zdarzenia, od których zaistnienia powstaje obowiązek podatkowy, dokumentując je oraz odniesiono się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W ocenie Kolegium, organ I instancji - na podstawie zebranych dokumentów oraz przy zastosowaniu obowiązujących w 2014 r. stawek podatkowych prawidłowo uzasadnił dlaczego przyjął stawki przewidziane dla gruntów pozostałych, a nie dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż mimo nie zakończonej budowy nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania rozpoczęcie użytkowania części budynku (nadbudowanej i rozbudowanej) rodzi powstanie obowiązku co do całości budynku, tym bardziej, że nieruchomość objęta opodatkowaniem, zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę istnieje od lat, a zakres prac wymagał pozwolenia na budowę w związku z adaptacją obiektu byłego hotelu robotniczego. Organ odwoławczy przyznał dokumentom "Załączniki" stanowiącym wykaz akt do sprawy - moc dowodową na okoliczność ustalenia przedmiotu opodatkowania, przebiegu postępowania podatkowego, prawidłowości doręczania pism procesowych, udokumentowania zapewnienia stronie uprawnień wynikających z Ordynacji podatkowej. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wskazano na: 1. naruszenie przepisów postępowania podatkowego, a to: art.120, art. 121 § 1 i § 2 art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej, 2. rażące naruszenie prawa polegające na rozstrzygnięciu sprawy niezgodnie z treścią obowiązujących przepisów, a to: art. 1a ust.1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez zastosowanie bez podstawy prawnej stawki podatkowej jak dla budynków mieszkalnych i gruntów pozostałych, podczas gdy treść przepisu wyraźnie wskazuje, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych i gruntów z nimi związanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że treść wydanej decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią art. 1 a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.p.o.l. i stanowi jego negację, co jest rażącym naruszeniem prawa. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były wypisy z ewidencji gruntów i budynków, a więc dokumenty wydane dla innego podmiotu gospodarczego, co dowodzi, że nie przeanalizowano tych dowodów. Nadto dopuszczono się obrazy art. 7 w zw. z art. 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wniosku strony z dnia [...] r. złożonego do organu odwoławczego w dniu 8 czerwca 2016 r. w sprawie przeprowadzenia dowodu z dokumentów, które – jak wynika z ich treści - organ ten posiada w swoich zasobach. Mimo powyższego wniosku organ odwoławczy dokumentów tych nie ujawnił, a skarżąca, nie mogąc uzyskać dokumentów zalegających w archiwum Prezydenta Miasta S. we własnym zakresie zdobyła je od poprzedniego właściciela – dewelopera B Spółka z o.o. z siedzibą w M., który był poprzednim właścicielem tej nieruchomości. Są to : - decyzja nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. przenosząca na rzecz A sp. z o.o. ul. [...], [...] M. decyzję z dnia [...] r. nr [...], w której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono C Sp z o.o. pozwolenia na budowę w S. przy ul. [...], zmieniona decyzją nr [...] z dnia [...] r. w zakresie nadbudowy, dobudowy oraz zmieniona decyzją z dnia [...] r. nr [...], - decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r udzielająca pozwolenia na użytkowanie klatki "A", czyli części budynku w S. przy ul. [...] wydana poprzedniemu właścicielowi tej nieruchomości C sp. z o.o., w której stwierdza się, że użytkowanie pomieszczeń handlowo-usługowych będzie mogło nastąpić po złożeniu odrębnego wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, - decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. udzielająca pozwolenia na użytkowanie klatki "B", czyli części budynku w S. przy ul. [...] wydana poprzedniemu właścicielowi : Spółce B, która zmieniła swoją poprzednią nazwę z C na B z siedzibą w M. Zdaniem skarżącej, treść tych decyzji potwierdza, że sporna nieruchomość nigdy nie została oddana do użytkowania i że użytkowanie pomieszczeń - sklepu internetowego będzie mogło nastąpić po złożeniu odrębnego wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W dalszych wywodach skargi podkreślono, że wypis z rejestru gruntów i budynków z dnia [...] r. wydany przez Prezydenta Miasta S. (nr Jednostki rejestrowej [...]), stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji wydany został na poprzedniego właściciela B sp. z o.o. w M., a więc nie może być podstawą wydania decyzji wobec skarżącej na mocy art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Podkreślając ponownie, że wniosek strony z dnia [...] r. o przeprowadzenie dowodu z dokumentów mających kluczowe znaczenie dla sprawy, złożony organowi na podstawie art. 78 § 1 k.p.a. w dniu 8 czerwca 2016 r. został pominięty, autor skargi podniósł, iż z treści wydanej decyzji wynika, że organ działał w sprawie niezgodnie z prawem, a więc z naruszeniem art. 120, art. 122, art. 125 § 1 i § 2 oraz art. 187 O.p. gdyż na skutek niepodjęcia wszelkich działań i braku wnikliwej oceny całego materiału dowodowego nastąpiło wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego ze stanem faktycznym. Oczywistość naruszenia prawa w wydanej decyzji polega, zdaniem strony skarżącej, na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, co stanowi o naruszeniu art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Nie badając sprawy organ naruszył zasadę wynikającą z art. 122 O.p. W ocenie strony skarżącej organ podatkowy "poprzez niezastosowanie procedur art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nieprawidłowo określił zobowiązanie podatkowe naliczając podatek od budynków mieszkalnych i gruntów z nimi związanych. Skarżąca – jak dalej podkreślono – zakupiła nieruchomość niewyodrębnioną w budowie, co wynika z aktu notarialnego z dnia [...] r. Nieruchomość ta nie stanowi środka trwałego i nie może być amortyzowana, ponieważ zgodnie z art.16 a ustawy z dnia 16 lutego 1992 r o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 21, poz. 86) amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością. Przedmiotowa nieruchomość nie spełnia tych warunków, w księgach rachunkowych skarżącej ujawniona jest jako nieruchomość w budowie, towar handlowy przeznaczony do dalszej odsprzedaży po zakończeniu budowy i po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie lokalu zgodnie z jego przeznaczeniem, zgodnie z wymogami art. 3 pkt 1, art. 57 § 1, art. 59 § 1 ustawy Prawo budowlane i po spełnieniu warunków określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r (Dz.U. Nr 75 poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz po wyodrębnieniu lokalu w księgach wieczystych zgodnie z wymaganiami art. 2 § 1 ust. 2, ust. 3 oraz art. 7 § 1 ustawy o własności lokali (Dz.U z 1994 r., Nr 85, poz. 388). W dalszych wywodach skargi zauważono, że z pozwolenia na budowę wynika, iż na spornej nieruchomości ma powstać sklep internetowy, a nie budynek mieszkalny. Nadto nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej, jako nieruchomość lokalowa, o czym stanowi art. 2 ustawy o własności lokali. W ocenie skarżącej sporna nieruchomość, ze względu na roboty budowlane w toku i brak pozwolenia na użytkowanie, w stanie obecnym nie stanowi całości techniczno-użytkowej zapewniającej możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Dalej, cytując art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazano, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Zdaniem skarżącej, okolicznością determinującą możliwość uznania zespołu składników niematerialnych i materialnych za przedsiębiorstwo zgodnie z treścią art. 55 ustawy - kodeks cywilny - jest takie ich zorganizowanie, żeby wspomniany zespół mógł służyć do prowadzenia działalności gospodarczej. Do tego niezbędne jest zakończenie budowy przedmiotowego lokalu (czyli lokal musi być kompletny, zdatny do użytkowania), stosowny wpis w dzienniku budowy o zakończeniu budowy dokonany przez osoby do tego uprawnione, zgłoszenie zakończenia budowy w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie zgodnie z treścią stosownych przepisów Prawa budowlanego, uzyskanie pozwolenia na użytkowanie lokalu, wyodrębnienie lokalu w księdze wieczystej. W przedmiotowej sprawie brak jest tych wszystkich elementów, a stanowią one warunek niezbędny do tego, aby można było uznać, że jest to nieruchomość lokalowa i żeby można było rozpocząć jej użytkowanie. Dalej, wytykając organowi odwoławczemu, że naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów ustanowioną w art. 191 O.p. wskazano, że organ nie ocenił wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. W ramach swobodnej oceny dowodów zostały przekroczone granice dowolności polegające na nieuwzględnieniu żądania strony, złożonego na podstawie art. 78 § 1 k.p.a. o przeprowadzenie dowodu na podstawie przekazanych dokumentów urzędowych mających kluczowe znaczenie dla sprawy, tj. trzech wymienionych wyżej decyzji. Wskazując następnie, że zgodnie z art. 194 O.p. decyzja administracyjna ma szczególną moc dowodową, podkreślono, że organ nie może - bez przeprowadzenia przeciwdowodu – odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, gdyż stanowiłoby to naruszenie wspomnianego art. 194 O.p. Dalej, rozwijając zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., podniesiono, że organ przedstawił stan faktyczny niezgodny z rzeczywistym stanem faktycznym wskutek czego, "jakakolwiek polemika jest niemożliwa wobec milczenia uzasadnienia w tej kwestii". Z kolei cytując art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. wskazano, że "wydanie decyzji bez podstawy prawnej to typowy przykład sprzeczności z normami materialnymi prawa", a "w przedmiotowej sprawie nastąpiło przekroczenie praw w sposób jasny i niedwuznaczny. Jest to przypadek rażącego naruszenia prawa". Zdaniem strony, "decyzja zaskarżona jest tak głęboko niezgodna ze stosowaniem prawa obowiązującego, że stanowi zaprzeczenie samej istoty unormowania zawartego w obowiązujących wyszczególnionych wyżej przepisach prawnych - rażące naruszenie prawa". Wobec przedstawionej wyżej pokrótce argumentacji skarżąca wniosła o "uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania" oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Do skargi dołączono kserokopie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r., decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., wypisu z rejestru gruntów nr jedn. rej. [...] z dnia [...] r. wydanego przez Prezydenta Miasta S., wypisu z rejestru budynków nr jedn. rej. [...] z dnia [...] r. wydanego przez Prezydenta Miasta S. oraz pisma strony z dnia [...] r. złożone w SKO w dniu 8 czerwca 2016 r. w sprawie przeprowadzenia dowodu z dokumentu na podstawie art. 78 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 r. prokurent skarżącej Spółki wnosił i wywodził jak w skardze, podkreślając w szczególności, że oddanie do użytkowania klatki A i B budynku nastąpiło wobec innego podmiotu, z czego nie można wywodzić niekorzystnych konsekwencji dla skarżącej. Wskazał również, że przedmiot sporu nie powinien być opodatkowany, dopóki nie zostanie ukończony i nie będzie zdatny do użytkowania. Jednocześnie podkreśliła, że znajdujący się w aktach dziennik budowy prowadzony w związku z inwestycją developera jest dokumentem, który nie dotyczy skarżącej Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż decyzja ta nie narusza prawa. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r., którą określono skarżącej Spółce z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 124 zł, opodatkowując za miesiące od sierpnia do grudnia tego roku grunty pozostałe o powierzchni 175,74 m 2 oraz budynki mieszkalne o powierzchni 293,98 m 2. Bezsporne jest, że skarżąca Spółka była stroną umowy sprzedaży nieruchomości zawartej aktem notarialnym z dnia [...] r. Rep. [...] sporządzonym przed notariuszem S. O. w Kancelarii Notarialnej w S. Z aktu tego wynika, że zbywca będący dotychczasowym właścicielem budynku mieszkalnego wielorodzinnego (dawnego D) o siedmiu kondygnacjach nadziemnych o powierzchni użytkowej wszystkich lokali znajdujących się w przedmiotowym budynku wynoszącej 6.916, 85 m 2 w dacie zawarcia umowy posiadał jedynie udział w prawie własności tej nieruchomości i w ramach tego udziału władał niewyodrębnionym dotychczas lokalem handlowo-usługowym numer 6/0 o powierzchni użytkowej wynoszącej 293,98 m 2. Opisany udział w przedmiotowej nieruchomości wynoszący 425/1000 w prawie użytkowania wieczystego do dnia 5 grudnia 2089 r. nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ul. [...] składającej się z działki gruntu oznaczonej numerem geodezyjnym [...] o powierzchni 4135 m 2 wraz z prawem współwłasności budynku na tej nieruchomości, stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności został nabyty przez skarżącą. Bezsporne jest także, iż w deklaracji złożonej w dniu [...] r. skarżąca wykazała do opodatkowania grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 175,74 m 2 oraz budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 293,98 m 2 . Korygując tę deklarację w dniu [...] r. wykazała jedynie powierzchnię gruntów (175,74 m 2), wyjaśniając, że będący w jej posiadaniu lokal jest w toku budowy i nie został oddany do użytkowania, a w związku z tym nie podlega opodatkowaniu. Poza sporem jest również, że budynek, w którym usytuowany jest sporny przedmiot opodatkowania jest budynkiem mieszkalnym, co poza treścią wspomnianego aktu notarialnego wynika z ewidencji budynków, która jest zasadniczym źródłem wiedzy organu podatkowego o funkcjach użytkowych budynków, o czym będzie jeszcze mowa poniżej. Spór dotyczy natomiast tego, czy nabyty przez skarżącą nieruchomość może stanowić przedmiot opodatkowania. Strona stoi bowiem na stanowisku, które w ujęciu syntetycznym sprowadza się do twierdzenia, że mamy do czynienia z nieukończonym obiektem w budowie, która jako niezdatny do użytku nie stanowi na razie środka trwałego, nie może być amortyzowany (jest wykazywany w księgach jako towar handlowy przeznaczony do dalszej odsprzedaży), nie może być traktowany jako składnik przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 1 k.c., nie jest użytkowany, a przystąpienie do użytkowania pomieszczeń sklepu internetowego będzie mogło nastąpić po uzyskaniu odpowiednich wpisów w dzienniku budowy, złożeniu odrębnego wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie i uzyskaniu takiego pozwolenia. W stanie obecnym nieruchomość ta nie stanowi całości techniczno-użytkowej zapewniającej możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, a – jak wynika z treści pozwolenia na budowę – na nieruchomości tej ma powstać sklep internetowy, a nie budynek mieszkalny. Przedkładane przez stronę dokumenty potwierdzają, jej zdaniem, że skarżąca nabyła nieruchomość niewyodrębnioną w budowie, która nie ma założonej księgi wieczystej, a organy podatkowe niezasadnie wywodzą jakiekolwiek skutki dla skarżącej z dokumentów dotyczących innych podmiotów. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Na mocy art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynek zdefiniowano jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Nie ulega wątpliwości, że budynek mieszkalny wielorodzinny, dawny D, położony w S., przy ul. [...] spełnia wszelkie te kryteria. Wbrew argumentacji strony skarżącej nie można także twierdzić, że jest on aktualnie w budowie w rozumieniu przepisów podatkowych. Po pierwsze wskazać należy, że – jak wynika z akt sprawy, m.in. (dopuszczonej jako dowód w sprawie postanowieniem z dnia [...] r.) ekspertyzy technicznej sporządzonej przez Prezesa Zarządu skarżącej Spółki - sporny w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania jest usytuowany w najniższych kondygnacjach budynku. Posiada możliwość wejścia od zewnątrz, tj. od strony chodnika (aktualnie wejście to zabezpieczone jest płytami wiórowymi, a do lokalu dostęp możliwy jest poprzez klatkę schodową wewnątrz budynku), inwestor planuje m.in. przerobienie okien. Nie ulega zatem wątpliwości, że mamy do czynienia z pomieszczeniami istniejącymi (od wielu lat), pozostającymi w trakcie adaptacji zmierzającej do przystosowania ich do nowej funkcji, w tym przypadku funkcji handlowo-usługowej, a nie np. z kondygnacją, która miałaby zostać dopiero dobudowana w ramach rozbudowy danego budynku. Pomieszczenia te, wbrew argumentacji skargi, nie są objęte dyspozycją art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Stanowi on bowiem, że jeżeli okolicznością, od której uzależniony jest obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Podkreślenia wymaga, że przepis ten nie obejmuje swoim zakresem istniejących budynków, które zostały poddane remontowi kapitalnemu, co stwierdził już w 1997 r. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 5 sędziów z dnia 14 kwietnia 1997 r., sygn. akt FPK 3/97, publ. ONSA 1997/3/111. Dla konstatacji, że sporny przedmiot opodatkowania jest nieruchomością istniejącą od wielu lat nie ma znaczenia akcentowana przez stronę okoliczność, iż na skarżącą Spółkę przeniesiono (decyzją z dnia [...] r.) decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono C sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla inwestycji stanowiącej adaptację budynku hotelu robotniczego na cele mieszkalne, które to pozwolenie obejmowało także "zmianę funkcji pomieszczeń piwnicznych oraz części przyziemia na pomieszczenia handlowo-usługowe". W rozpatrywanym stanie faktycznym wykonywanie adaptacji spornych pomieszczeń w ramach pozwolenia na budowę nie pozwala zasadnie twierdzić, że – jak forsuje to strona skarżąca – sporny przedmiot opodatkowania nie istnieje, gdyż jest "w budowie". Dla dopuszczalności opodatkowania tej nieruchomości nie mają także znaczenia akcentowane przez skarżącą Spółkę te okoliczności, ze względu na które strona aktualnie nie użytkuje spornych pomieszczeń, nie uzyskała pozwolenia na ich użytkowanie, nie wpisała ich (z uwagi na niezdatność do użytku) do ewidencji środków trwałych. Podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym i okoliczność czy podatnik użytkuje konkretny obiekt, osiągając z tego jakiekolwiek korzyści, czy też ponosi nań wyłącznie nakłady, generując stratę w rachunku ekonomicznym nie ma znaczenia dla obowiązku podatkowego. Niemożność użytkowania danego przedmiotu opodatkowania może jedynie stanowić przesłankę opodatkowania gruntów i budynków według niższej stawki podatkowej, ale ma to miejsce wyłącznie wtedy, gdy (w stanie prawnym obowiązującym w 2014 r.) zaistnieją tzw. względy techniczne. Nie ma racji strona skarżąca, wskazując na niedopuszczalność opodatkowania budynku mieszkalnego pozostającego w posiadaniu przedsiębiorcy. Wskazuje na to regulacja zawarta w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., która zrównuje maksymalne stawki podatkowe dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i zajętych na prowadzenie takiej działalności budynków mieszkalnych. Dopuszczalność opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów stanowiących towar będący przedmiotem obrotu handlowego potwierdził NSA m.in. w przywołanym przez organ I instancji wyroku NSA z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 460/08 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. pkt 1 podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne będące właścicielami nieruchomości. Bezsporne jest, iż skarżąca jest od lipca 2014 r. właścicielką spornej nieruchomości, a więc należy do kręgu podatników wymienionych we wspomnianym wyżej art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wskazać również należy, że – jak wynika choćby z aktu notarialnego z dnia [...] r. - dla przedmiotu opodatkowania jest założona księga wieczysta nr [...]. W sytuacji, gdy nabyty przez osobę prawną udział w nieruchomości stanowi lokal użytkowy wyodrębniony fizycznie po wyodrębnieniu w budynku lokali mieszkalnych stanowiących odrębną własność, to stanowi przedmiot opodatkowania na mocy art. 2 ust. 1 pkt 2 in fine u.p.o.l. Niesłusznie strona skarżąca zarzuca, że organy podatkowe oparły się na wypisach z ewidencji gruntów i budynków wydanych wobec innego podmiotu, zważywszy zwłaszcza, że uwzględnienie przez organ danych z tej ewidencji jest dla skarżącej korzystne. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, LEX nr 489351). Organ podatkowy zobowiązany jest zatem uwzględnić dane z ewidencji budynków dotyczące ich przeznaczenia i funkcji użytkowych. W niniejszej sprawie zastosowano się do tych wymogów, gdyż do opodatkowania przyjęto stawkę określoną w stosownej uchwale Rady Miejskiej w S. przewidzianą dla budynków mieszkalnych. Zmniejszyło to znacząco wartość określonego podatku, gdyż stawki dla budynków związanych z działalnością gospodarczą są wielokrotnie wyższe. Zasadnie w niniejszej sprawie przyjęto, że sporna nieruchomość, choć niewątpliwie jest lokalem użytkowym, a nie mieszkalnym, to aktualnie nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, a tylko takie rzeczywiste zajęcie (wykorzystywanie) na działalność uzasadniałoby opodatkowanie budynku oznaczonego w ewidencji jako budynek mieszkalny, według stawki wyższej. W nawiązaniu do argumentacji skargi zauważyć także należy, że ewidencja gruntów i budynków nie jest bezwzględnie wiążąca dla organu podatkowego w zakresie oznaczenia podmiotu, któremu przysługuje prawo do nieruchomości. Jak więc wynika z powyższych rozważań sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1 a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.p.o.l. są niezasadne. W konsekwencji nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania zawartych w Ordynacji podatkowej, w ramach których skarżąca zmierzała w szczególności do wykazania, że niewłaściwa ocena materiału dowodowego, niekompletnego m.in. wskutek pominięcia żądania zgłoszonego organowi odwoławczemu w piśmie z dnia [...] r. w sprawie "uwzględnienia dokumentów w prowadzonym postępowaniu ponieważ Prezydent Miasta S. nie udostępnił tych dokumentów, pomimo iż jest w ich posiadaniu" - doprowadziła do rażącego naruszenia prawa - zastosowania bez podstawy prawnej stawki podatkowej jak dla budynków mieszkalnych i gruntów pozostałych, podczas, gdy treść przepisu wyraźnie wskazuje, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych i gruntów z nimi związanych. Ponownie podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie zastosowano stawkę przewidzianą dla budynków mieszkalnych, uznając (tak jak NSA w przywołanym już wyroku o sygn. II FSK 460/08), że opodatkowanie znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy budynku mieszkalnego, który mieści w sobie lokale użytkowe i garaże niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej opodatkowuje się według takiej (niższej) stawki. Zastosowanie stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej staje się możliwe dopiero wtedy, gdy lokale te zostaną przez dotychczasowego właściciela albo ich nabywcę zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Całkowicie chybione są także zarzuty naruszenia wskazywanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Na mocy art. 3 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII, które nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Zobowiązania podatkowe normuje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: o.p.), o czym stanowi art. 1 pkt 1 tej ustawy, w której zawarto także regulacje dotyczące zasad prowadzenia postępowania dowodowego, których – jak wykazano już wyżej - nie naruszono w niniejszej sprawie w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.