I SA/Gl 1199/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Grzegorz Granieczny, Krzysztof Winiarski (spr.), Protokolant Katarzyna Kot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy na podstawie art. 233 § 1 w związku z art. 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm. ) i art. 44 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 176 z 2000 r. z późn. zm. ) – w dalszej części uzasadnienia określaną zamiennie skrótem "updof" – decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 24 września 2008r. nr [...] określającą W. L. wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych kwot zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2003 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał, iż w roku podatkowym 2003 podatniczka prowadziła działalność gospodarczą w formie Przedsiębiorstwa Handlowo – Usługowego Magazyn "A" z siedzibą w W. przy ul. [...]. W dniu 30 kwietnia 2000 r. podatniczka złożyła w Urzędzie Skarbowym w T. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu PIT – 36, w którym wykazała: - przychód z działalności gospodarczej w kwocie [...]zł., - koszty uzyskania przychodu w kwocie [...]zł., - dochód w kwocie [...]zł., - należny podatek dochodowy w kwocie [...] zł. Organ podatkowy przeprowadził kontrole działalności podatniczki w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. w okresie od dnia 3 do 6 października 2005 r., w dniu 10 października 2005 r. oraz w dniach 30 stycznia i 1 lutego 2006 r. w zakresie transakcji kupna i sprzedaży towarów handlowych. W wyniku w/w czynności kontrolnych organ podatkowy zakwestionował zarówno wysokość przychodów uzyskanych z prowadzonej działalności gospodarczej, jak i wysokość kosztów uzyskania przychodów. Przychody zostały podwyższone łącznie o kwotę [...]zł. z tytułu: 1) odszkodowania wypłaconego przez PZU S.A. Inspektorat w T. w dniu 7 kwietnia 2003 r. z tytułu szkody [...] w kwocie [...] zł., 2) odsetek bankowych od środków na rachunku bankowym utrzymywanym w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w kwocie [...]zł., 3) niezaewidencjonowanej faktury VAT nr [...] z dnia [...]r. z tytułu sprzedaży 7 worków otrębów na kwotę [...]zł., 4) nadwyżek inwentaryzacyjnych w kwocie [...]zł. Koszty uzyskania przychodu zostały zarówno podwyższone o wydatki nieujęte przez podatniczkę, jak i pomniejszone o koszty nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów. Koszty te zostały powiększone o następujące kwoty: 1) [...]zł. z tytułu zakupu złomu od B w W. , 2) [...]z tytułu różnic pomiędzy wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych prowadzoną dla celów odpisów amortyzacyjnych, 3) [...]zł. pomyłkowo wyksięgowaną w miesiącu wrześniu z tytułu delegacji kierowców, 4) [...]zł. z tytułu łącznej kwoty prowizji bankowych pobranych przez bank za prowadzenie rachunku dotyczącego działalności gospodarczej, 5) [...]zł. z tytułu podatku VAT wskazanych na fakturach dokumentujących zakup benzyny bezołowiowej do samochodów osobowych, 6) [...]z tytułu niezaewidencjonowania faktur dokumentujących wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów – wydatki na zakup usług internetowych i zakup palet, 7) [...]zł. z tytułu zaniżenia odpisów amortyzacyjnych, 8) [...]zł. z tytułu różnicy wartości zakupu złomu. Koszty uzyskania przychodów pomniejszone zostały natomiast o kwoty: 1) [...]zł. z tytułu zakupu naturalnej wody źródlanej oraz czynszu exp. barku, 2) [...]zł. z tytułu zafakturowania dwóch faktur VAT w wysokości brutto, 3) [...] zł. z tytułu zakupu puzzli, książeczek do kolorowania, pamiętników oraz piórnika, 4) [...] zł. z tytułu usługi ładowarką, której to wykonanie zakwestionowano, 5) [...]zł. z tytułu usług C, która to usługa nie została wykonana, 6) [...]zł. z tytułu poniesionej straty – niedoborów w towarach handlowych. W konsekwencji powyższych ustaleń organ pierwszej instancji określił wysokość zobowiązania w kwocie [...]zł. decyzją z dnia [...]r. nr [...]. Do ustalenia dochodu osiągniętego w roku podatkowym w firmie "A" przyjęto: przychód w wysokości [...] zł., koszty uzyskania przychodów w wysokości [...]zł. oraz dochód w wysokości [...]zł. Organ pierwszej instancji wyliczył od tego dochodu należny podatek w wysokości [...] zł. Mając na uwadze powyższe ustalenia Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. decyzją z dnia [...]r. nr [...] określił W. L. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...]zł. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik podatniczki zarzucił naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a mianowicie art. 120,121§ 1, 122, 123, 210 § 1 pkt 6 oraz 210 § 4, a także art. 286 § 2 pkt 2 lit. b). Po rozpatrzeniu tego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Skarga podatniczki na wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. została oddalona wyrokiem WSA we Gliwicach z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/GL 804/08. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił również skargę kasacyjną od wymienionego wyroku pierwszoinstancyjnego, wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 678/09. W międzyczasie Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., działając na podstawie art. 53 i 53a ustawy Ordynacja podatkowa, decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił W. L. wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych kwot zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2003 r. w kwocie [...]zł. Organ podatkowy pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przedstawił szczegółowo (w układzie tabelarycznym) wysokość zaliczek należnych za poszczególne miesiące 2003 r., wartości o które zaliczki za niektóre miesiące zostały zaniżone oraz sposób wyliczenia odsetek od tychże zaliczek. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik podatniczki zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 123 w związku z art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie zapoznanie strony z istniejącym w sprawie materiałem dowodowym, przez wyznaczenie jej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Stwierdzono, że konsekwencją ustalenia przez organ podatkowy nowych wielkości dochodu za miesiące styczeń, luty i lipiec 2003 r., w związku z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą i określenia wysokości zobowiązania podatkowego za ten rok w wysokości wyższej niż wynikała ze złożonego zeznania podatkowego, było wydanie decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę od nie wpłaconych kwot zaliczek za ww. miesiące 2003 r., naliczanych od terminu płatności poszczególnych zaliczek do dnia złożenia przez podatniczkę zeznania podatkowego o wysokości osiągniętego dochodu za 2003 r., tj. do dnia 30 kwietnia 2004 r. Podkreślono, że zgodnie z art. 44 updof, w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej byli zobowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy. Zaliczki za okres od stycznia do listopada uiszczali w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Za miesiąc grudzień, w wysokości należnej za listopad – w terminie do dnia 20 grudnia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że postępowanie podatkowe wykazało, iż podatniczka nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 44 updof. W dalszej kolejności organ przywołał treść art. 53 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, a także art. 53a tejże ustawy. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że w postępowaniu dotyczącym odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek, organ podatkowy rozstrzyga o odsetkach, natomiast wysokość zaliczek oraz termin ich uiszczenia stają się wyłącznie okolicznościami faktycznymi, których ustalenie jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy zaakcentował, że z tych powodów Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wydał odrębne decyzje w sprawie określenia podatniczce wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2003, a następnie określił wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową wysokość zaliczki na podatek oraz wskazując przy tym za jaki okres zostały naliczone odsetki. W dalszej kolejności organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutu odwołania naruszenia art. 123 w związku z art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie zapoznania strony z istniejącym w sprawie materiałem dowodowym przez wyznaczenie jej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie tegoż materiału dowodowego. Dyrektor Izby Skarbowej w K. podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż przed wydaniem decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wyznaczył pełnomocnikowi podatniczki siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, informując jednocześnie, w którym pokoju w Urzędzie Skarbowym w T. i w jakich godzinach akta podatkowe dotyczące niniejszej sprawy są dostępne. Postanowienie to zostało doręczone do kancelarii adwokackiej pełnomocnika w dniu 10 września 2008 r. (potwierdzenie odbioru nr [...]). Z kolei zaskarżona decyzja w sprawie odsetek od zaliczek została wydana w dniu [...]r., a więc po czternastu dniach od doręczenia ww. postanowienia, wydanego w trybie art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa. Z tych też względów organ uznał za chybiony zarzut naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 200 tej ustawy. Zaakcentowano przy tym, że zgodnie z przepisem art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Realizacja tej normy nie zależy od uznania organu podatkowego, lecz jest prawem podatnika i obowiązkiem organu. Zauważono też, że organ podatkowy nie ma prawa skracać, ani wydłużać termin określony w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Zwrócono wreszcie uwagę, że powyższy termin w żadnym wypadku nie ogranicza uprawnień strony, która w toku całego postępowania podatkowego może wypowiadać się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została zaskarżona przez podatniczkę, działającą przez pełnomocnika będącego adwokatem, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 poprzez zaniechanie przeanalizowania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co skutkowało nie odniesieniem się do rażącego – jego zdaniem - naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej przez organ pierwszej instancji, a wskazanych w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. i w związku z tym wniósł, o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik w uzasadnieniu skargi ponawia zarzuty podnoszone uprzednio w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, ponownie wskazując na obrazę przez organ pierwszej instancji art. 123 w związku z art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa. W dalszej części skargi wskazano również na przepis art. 285a § 1 Ordynacji podatkowej, który dotyczy sposobu i miejsca prowadzenia kontroli. Zdaniem pełnomocnika odebranie podatniczce całej dokumentacji księgowej za lata 1998-2003 spowodowało utratę możliwości czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym i podatkowym. W Końcowej części skargi pełnomocnik stawia organowi odwoławczemu zarzut, iż w zaskarżonej decyzji nie odniósł się on merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu objętej skarga decyzji. Przypomniano, m.in., że przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., postanowieniem z dnia [...]r. wyznaczył pełnomocnikowi podatniczki siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Podkreślono przy tym, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji jedynym zarzutem, jaki sformułowała strona, był zarzut naruszenia przepisów art. 123 w związku z art. 200 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał natomiast za bezzasadny, podniesiony dopiero na etapie skargi, zarzut naruszenia art. 285a § 1 Ordynacji podatkowej. Powołując się na treść art. 286 § 2 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, że kontrolujący może żądać, na czas trwania kontroli, akt, ksiąg i dokumentów w razie powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że są one nierzetelne. Organ jednocześnie wskazał, dlaczego Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. w rozpatrywanej sprawie powziął podejrzenie, że podejrzenie o możliwej nierzetelności ksiąg (ujawnienie w trakcie postępowania prowadzonego u podatniczki oraz w firmie jej męża faktur zakupu paliwa i usług transportowych, dokumentujących fikcyjne transakcje). Czynności polegające na zabezpieczeniu dokumentacji księgowej podatników za lata 1998-2003 podjęte zostały przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w T., w obecności pracowników Urzędu Skarbowego. Zabezpieczona dokumentacja księgowa została oddana do przechowania organowi pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w K. przypomniał, że powyższy zarzut był podnoszony przez stronę w postępowaniu odwoławczym dot. decyzji w sprawie określenia podatniczce wysokości zobowiązania podatkowego za 2003 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie uwzględnienie tego zarzutu przez organ odwoławczy znalazło aprobatę w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 804/08. W związku z zaskarżeniem ww. wyroku przez stronę skarżącą do Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Gliwicach – na podstawie art. 126 P.o.p.s.a, postanowieniem z dnia 20 lipca 2009 r. – zawiesił postępowanie sądowe. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 678/09, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, gdyż - wbrew jej wywodom - zaskarżona decyzja nie narusza prawa i to w stopniu uprawniającym sąd administracyjny do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zainicjowany skargą spór przed sądem administracyjnym odnosi się do oceny legalności rozstrzygnięcia związanego z zastosowaniem przepisu art. 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), a ściślej mówiąc z ustaleniem, czy w związku z wydaniem wobec podatniczki decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., w której wykazano dochód, stanowiący podstawę naliczania zaliczek na ten podatek, organ pierwszej instancji był uprawniony i prawidłowo obliczył wysokość odsetek od zaniżonych zaliczek, a organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Strona natomiast żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji wiąże z zarzutem naruszenia zasad postępowania, wyrażonych art. 123 w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze (po raz pierwszy) wyeksponowany też został zarzut naruszenia art. 285a § 1 ww. ustawy. Skład orzekający uznał, iż w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii zgodności decyzji z dyspozycją art. 53a ustawy Ordynacja podatkowa. Unormowanie zawarte w tym przepisie, dodane nowelizacją tejże ustawy z 12 września 2002 r., rozstrzyga zagadnienie możliwości wydawania po zakończeniu roku podatkowego decyzji określających zobowiązania z tytułu niewpłaconych w terminie albo deklarowanych w zaniżonej wielkości zaliczek na podatek. Przepis ten jednoznacznie uprawnia i zobowiązuje organ podatkowy do określania - w celu ustalenia wielkości odsetek za zwłokę - zaliczek na podatek w prawidłowej wysokości, nawet po zakończeniu roku podatkowego. Skoro zatem odrębną decyzją określono zobowiązanie podatkowe w wysokości odmiennej niż wynikająca ze złożonej przez podatników deklaracji oraz wykazano zaniżoną wielkość zaliczek za poszczególne miesiące, to organ podatkowy był zobligowany wydać decyzję, w której określił wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową, tzn. wynikającą z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za dany rok, wysokość zaliczek na podatek (art. 53a O.p.). Wobec braku jednoznacznego określenia w ustawie czy rozstrzygnięcie w sprawie określenia odsetek od zaliczek ma przybrać formę oddzielnej decyzji, czy też zostać zawarte w decyzji wymiarowej, określającej wysokość zobowiązania podatkowego, można uznać za prawidłową każdą z tych form. Tym samym organ, dla którego punktem wyjścia były ustalenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, mógł rozstrzygnąć problem, o którym mowa w art. 53a O.p. w odrębnej decyzji. O ile odsetki od zaległości podatkowej należnej za rok podatkowy nie są określane przez organ w decyzji (obowiązuje w tym wypadku zasada ich samoobliczenia przez podatnika - art. 53 § 3 O.p.), o tyle w odniesieniu do zaległych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy, odsetki te określa organ w decyzji wydanej zgodnie z art. 53a. Skład orzekający Sądu zgadza się z dokonaną przez organy podatkowe obu instancji interpretacją art. 53a ustawy Ordynacja podatkowa, z czym zresztą nie polemizuje również strona skarżąca. Skoro jednak prawidłowe określenie wysokości odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w prawidłowej wysokości zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych uzależnione jest od właściwego określenia tychże zaliczek, przypadających za poszczególne miesiące 2003 r., a decyzja zawierająca ostateczne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, nie został też zakwestionowany sposób wyliczenia odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek za poszczególne miesiące, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., nie narusza przepisu art. 53a ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzje organów obu instancji wydano nadto przed upływem okresu przedawnienia zobowiązania w zakresie odsetek od zaliczek. Strona, jak już zaznaczono, podnosi zarzut naruszenia przepisów normujących postępowanie podatkowe. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.o.p.s.a., podstawę wyeliminowania przez sąd administracyjny decyzji organu stanowi tylko takie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ino istotny wpływ na wynik sprawy. Strona żąda uchylenia zaskarżonej, wskazując w petitum skargi na naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 Ord. pod. W uzasadnieniu skargi eksponowane są natomiast zarzuty naruszenia art. 123 w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 285a § 1 ww. ustawy. Rozpatrujący sprawę skład orzekający nie podzielił stanowiska strony skarżącej. Za całkowicie błędny należy uznać zarzut naruszenia art. 123 w związku z art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z treścią art. 123 § 1 Ord. pod., organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Natomiast zgodnie z art. 200 § 1 ww. ustawy, przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Słusznie skonstatował organ odwoławczy, że realizacja normy wyrażonej we wskazanym przepisie nie zależy od uznania organu podatkowego, lecz jest prawem podatnika i obowiązkiem organu. Analiza akt sprawy pozwala na wniosek, że obowiązek ten nie został naruszony przez organy obu instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wyznaczył pełnomocnikowi podatniczki siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, informując jednocześnie, w którym pokoju w Urzędzie Skarbowym w T. i w jakich godzinach akta podatkowe dotyczące niniejszej sprawy są dostępne. Postanowienie to zostało doręczone do kancelarii adwokackiej pełnomocnika w dniu 10 września 2008 r. (potwierdzenie odbioru nr 166970685). Z kolei decyzja organu podatkowego pierwszej instancji, w sprawie odsetek od zaliczek, została wydana w dniu [...]r., a więc po czternastu dniach od doręczenia ww. postanowienia, wydanego w trybie art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa. Również Dyrektor Izby Skarbowej w K. przed wydaniem decyzji odwoławczej, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], działając na podstawie art. 200 § 1 Ord. pod., wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Strona nie skorzystała z przysługującego uprawnienie i nie zapoznała się z materiałem dowodowym zebranym w aktach sprawy, a także nie wypowiedziała się w sprawie przed wydaniem decyzji i nie wnosiła żadnych dodatkowych wyjaśnień. Trudno też za zasadny uznać zarzut strony, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów, skoro jedynym zarzutem postawionym organowi podatkowemu pierwszej instancji był zarzut naruszenia art. 123 w związku z art. 200 Ordynacji podatkowej. Do kwestii tej organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W skardze do tut. Sądu strona podniosła zarzut naruszenia art. 285a § 1 Ord. pod. Godzi się w tym miejscu zaznaczyć, że taki sam zarzut, analogicznie motywowany pojawił się również w skardze na decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003. Do kwestii tej wyczerpująco odniósł się WSA w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/GL 804/08, którym oddalona została skarga W. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego tejże podatniczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Dodać należy, że wyrażony w tym wyroku pogląd znalazł uznanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 678/09 oddalił skargę kasacyjną W. L. od orzeczenia sądu pierwszej instancji. Wskazane wyżej zarzuty w większym zakresie odnoszą się do decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2003, niż decyzji w sprawie określenia wysokości odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące 2003 r. Stąd też, rozpatrujący niniejszą sprawę skład orzekający całkowicie podziela uwagi zawarte we wskazanym wyżej wyroku tut. Sądu, dotyczącym zobowiązania podatkowego za rok 2003. Uznając za niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów art. 285a § 1 i 286 § 2 pkt 2 lit. b Ordynacji podatkowej, w pierwszej kolejności wskazać należy na regulację zawartą w pierwszym z w/w przepisów, zgodnie z którym czynności kontrolne prowadzone są w siedzibie kontrolowanego, w innym miejscu przechowywania dokumentacji oraz w miejscach związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i w godzinach jej prowadzenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 286 § 2 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej kontrolujący może żądać wydania – na czas trwania kontroli – akt, ksiąg i dokumentów w razie powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że są one nierzetelne. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, co wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 7 lipca 2003 r. skierowanego do Prokuratury Rejonowej w T.. W piśmie tym organ podatkowy wskazał, iż w trakcie przeprowadzania czynności kontrolnych w firmach prowadzonych przez W. i H. L. stwierdzono, iż w dokumentacji księgowej znajdują się dokumenty księgowe dotyczące zakupu paliwa oraz usług transportowych dokumentujące fikcyjne transakcje. Fakt ten uzasadnił podejrzenie, iż może nastąpić próba bądź to zniszczenia bądź ukrycia tej dokumentacji. Z tych też powodów pismo to zawierało także wniosek o zabezpieczenie przez Prokuraturę Rejonową w T. dokumentacji podatkowej za lata 1998 – 2003. W konsekwencji funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w T. działając na podstawie art. 228 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego ( Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.) w obecności pracowników Urzędu Skarbowego w T. zabezpieczyli w/w dokumentację i przekazali ją na przechowanie Urzędowi Skarbowemu w T.. Działania te zostały udokumentowane protokółem oddania rzeczy na przechowanie z dnia 28 listopada 2003 r. ( karta numer 123 ). W tym miejscu zasadne jest podkreślenie, iż uwagi co do sposobu dokonanego zajęcia, a także – jak to nazwał pełnomocnik skonfiskowania dokumentacji – należałoby kierować nie do organów podatkowych. Profesjonalny pełnomocnik ma bowiem doskonałą wiedzę, że postępowanie to winno być kwestionowane w ramach środków przewidzianych w Kodeksie postępowania karnego. Nie ma przy tym znaczenie, iż dokumenty te zostały przekazane protokółem 3 Ds. 1189/03 z dnia 26 listopada 2003 r. na przechowanie Urzędowi Skarbowemu w T.. Za niezasadny uznać też należy zarzut dotyczący naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym – w związku z odebraniem w/w dokumentów – gdyż z akt podatkowych wynika, że skarżąca miała zapewniony wgląd do dokumentacji podatkowej, co zostało udokumentowane pismami Prokuratury Rejonowej w T. z dnia 14 czerwca, 24 sierpnia i 18 października 2004 r. W pismach tych została zawarta zgoda na udostępnienie akt podatnikom w obecności pracownika Urzędu Skarbowego w T.. Zasadne jest także twierdzenie organu drugiej instancji wskazujące, iż w dniu 10 grudnia 2007 r. pełnomocnikowi strony skarżącej doręczono protokół badania ksiąg podatkowych wraz z informacją o przysługującym prawie – w trybie art. 193 § 8 Ordynacji podatkowej – wniesienia zastrzeżeń do zawartych w nim ustaleń oraz przedłożenia dowodów, które umożliwiałyby organowi właściwe określenie podstawy opodatkowania. Strona nie skorzystała jednakże z w/w uprawnienia. Wskazać także należy, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] wydane w trybie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wyznaczające pełnomocnikowi 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 15 stycznia 2008 r. Z prawa tego pełnomocnik nie skorzystał. Za bezzasadny należy też uznać zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wymienione regulacje wskazują na elementy decyzji podatkowej. Należy do nich m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6). Natomiast przepis art. 210 § 4 wyjaśnia, jakie warunki spełniać winno prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne (Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Natomiast uzasadnienie prawne zawiera podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa). W ocenie Sądu zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i rozstrzygnięcie odwoławcze spełniają w zupełności wskazane kryteria. Zauważyć przy tym wypada, że decyzja w sprawie określenia wysokości odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, wobec przesądzenia w odrębnej decyzji kwestii samego zobowiązania podatkowego, może w swoich wywodach ograniczać się do wskazania i omówienia tylko kwestii faktycznych związanych z powstaniem obowiązku w sprawie zaliczek, naliczaniem odsetek należnych za określony przedział czasowy, jak też wskazania i omówienia podstaw prawnych dotyczących orzeczenia o ww. odsetkach. W uzasadnieniu swojej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji w sposób szczegółowy omówił poszczególne kwestie, dodatkowo obrazując w obszernych tabelach, jak dochodził do określonej ostatecznie należności podatkowej. Potwierdzenie prawidłowości tych rozważań przez organ odwoławczy, wobec faktu, że strona nie kwestionowała sposobu obliczenia odsetek od zaliczek w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej (także w skardze), należy uznać za zupełnie prawidłowe i wyczerpujące obowiązki organu wynikające z art. 210 § 1 pkt 6 oraz 210 § 4 Ord. pod. Reasumując zatem powyższe wywody uznać należało, że zaskarżona decyzja jest słuszna zarówno pod względem merytorycznym jak i podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Wyrażone w decyzji stanowisko organu odwoławczego zostało nadto właściwie uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ), orzekł jak w sentencji wyroku.