I SA/Gl 1202/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], nr [...], którą orzeczono o odpowiedzialności podatkowej skarżącej A Sp. z o.o. w G. jako płatnika z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. i określono wysokość tego podatku w łącznej kwocie [...] zł. W dniu 18 września 2013 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia i złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego). W wezwaniu tym zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczono je skarżącej w dniu 1 października 2013 r. W dniu 8 października 2013 r. skarżąca wniosła skan odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego i podała wartość przedmiotu zaskarżenia. Z tego względu Zastępca Przewodniczącego Wydziału I w dniu 14 października 2013 r. wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie oryginału dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) lub odpisu tego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza zgodnie z art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a. W wezwaniu tym przytoczono treść tego przepisu. Zwrócono również uwagę, że do pisma z dnia 8 października 2013 r. został załączony skan odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zarazem Zastępca Przewodniczącego Wydziału I zarządził wezwanie skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te doręczono skarżącej w dniu 7 listopada 2013 r. W piśmie datowanym na 14 listopada 2013 r. i w tym dniu wniesionym skarżąca oznajmiła, że "stosowny odpis jest już w aktach, a ponieważ wiedza KRS jest wiedzą notoryjną, którą dysponuje sąd RP, przesyłanie kolejnych odpisów jest bezprzedmiotowe". Wskazała nadto, że w przypadku nieuwzględnienia odpisu dokumentu, który złożyła, wnosi "o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem, co do zgodności z Konstytucją obowiązujących przepisów, na podstawie których odrzucono przesłany odpis KRS". Przy tym wyraziła przekonanie, że "niedopuszczalnym jest, aby sąd żądał od strony płacenia za oryginał dokumentu potwierdzającego wiedzę będącą w posiadaniu tego sądu". Wniosła także o zwolnienie jej z wpisu od skargi. Dotychczas brak formalny skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że w odniesieniu do spółek kapitałowych odpowiedni w tym względzie jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, LEX nr 516658 i z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10, LEX nr 740458, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, LEX nr 484878). Akcentuje się również, że obowiązku z art. 29 p.p.s.a. nie zmienia regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t. j. - Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.), zgodnie z którą "od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów", jak i domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru, wynikające z art. 17 tej ustawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1407/10, LEX nr 707983). Ponadto należy mieć na uwadze, że stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie jej pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Złożenie odpisu, który nie został poświadczony za zgodność z oryginałem przez osobę wymienioną w ostatnio powołanym przepisie, nie spełnia więc wymogów w nim określonych. W konsekwencji nie prowadzi do wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. i w przypadku wniesienia skargi stanowi jej brak formalny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że okoliczność ta uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała w imieniu strony, była do tego uprawniona. Jeżeli natomiast pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jednakże jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Odniesienie powyższego do rozpatrywanego przypadku wymaga stwierdzenia, że otrzymane w dniu 7 listopada 2013 r. wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżąca powinna wykonać najpóźniej w czwartek 14 listopada 2013 r. Jako że tego nie uczyniła, skargę przez nią wniesioną należało odrzucić na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Niezbędne jest przy tym wyjaśnienie, że dla tej kwalifikacji nie ma znaczenia sposób, w jaki skarżąca ustosunkowała się do wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Z kolei w kwestii wniosku skarżącej o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego zauważyć trzeba, że w myśl art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, przesłanka ta nie została jednak spełniona.