I SA/Gl 1230/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, Sędziowie WSA Paweł Kornacki (spr.), Teresa Randak, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznych w sprawach podatku od nieruchomości na 2006 r. i 2007 r. oddala skargę. 1. Z. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: Kolegium) z dnia [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006-2007. 2. Zaskarżona decyzja została wydana na gruncie następującego stanu sprawy. 2.1. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. (dalej: Prezydent Miasta) ustalił wobec A. K. (matki skarżącego) wysokość podatku od nieruchomości za 2006 r. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta ustalił wobec A. K. wysokość podatku od nieruchomości za 2007 r. 2.2. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. orzekł o odpowiedzialności skarżącego – jako spadkobiercy po A. K.– za zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2006-2008. Ta decyzja została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia [...]. 2.3. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta wznowił postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006-2007, w sprawach zakończonych wyżej wskazanymi decyzjami ostatecznymi z dnia [...] i z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 8 listopada 2012 r. wpłynęło pismo skarżącego wraz z – jak to określił – "korektą informacji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 1997-2008". Skarżący wniósł bowiem o zweryfikowanie podatku, podnosząc że z uwagi na brak części dokumentów były wykazywane błędne dane dotyczące powierzchni opodatkowanego obiektu, która wynosi 34,8 m2. 2.4. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 207 § 1 i art. 245 § 1 pkt 3b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: o.p.) odmówił uchylenia ostatecznych decyzji wymiarowych z dnia [...] i z dnia [...] z uwagi na upływ terminów przedawnienia i brak możliwości uchylenia decyzji za lata 2006-2007 i wydania nowych decyzji orzekających co do istoty sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że powoływany przez podatnika nowy dowód w postaci "kopii projektu techniczno-roboczego do wykonania przyłącza wodno-kanalizacyjnego do kiosku gastronomicznego" nie jest dowodem wiarygodnym. Powierzchnia obiektu według tego projektu wynosi 24,8 m2. Tymczasem, według szacunkowych pomiarów wykonanych przez pracowników organu w trakcie oględzin nieruchomości, powierzchnia pomieszczeń zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, po zewnętrznych ścianach budynku w związku z jego zamknięciem, wynosi około 104 m2. 2.5. Na skutek odwołania skarżącego Kolegium decyzją z dnia [...] nr [...] (data decyzji została sprostowana postanowieniem Kolegium z dnia [...]), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 245 § 1 pkt 2 o.p.: - uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] - odmówiło uchylenia ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] i z dnia [...] ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006-2007, ponieważ nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że organ pierwszej instancji mógłby odmówić uchylenia ostatecznych decyzji wymiarowych powołując się na upływ terminu przedawnienia tylko w przypadku uprzedniego stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 o.p. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, gdyż powoływana przez stronę przesłanka wznowienia nie potwierdziła się, jako że powierzchnia użytkowa kiosku gastronomicznego, wynikająca z przedłożonego przez skarżącego projektu (24,8 m2, powierzchnia zabudowy 29 m2) nie jest zgodna ze stanem faktycznym. W trakcie oględzin organ ustalił, że powierzchnia zabudowy spornego obiektu wynosi około 104 m2. 3.1. W skardze podatnik podniósł, że jego matka zmarła w dniu 12 listopada 2008 r. a Urząd Miasta S. podjął postępowanie w dniu 14 czerwca 2011 r. Artykuł 99 o.p. mówi zaś o dwóch latach od śmierci spadkodawcy. Naruszono więc art. 156 § 1, 2 i 5 (skarżący nie sprecyzował o którą ustawę chodzi w tym przypadku) stwarzając przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Wady decyzji mają charakter rażącego naruszenia prawa. Ponadto, zdaniem skarżącego, Urząd Miasta naruszył art. 21 § 1 i 3 "K.P.Adm." co jest również wadą powodującą nieważność decyzji, postępowania. Do skargi załączył kopie dokumentów, w tym już znajdujących się w aktach sprawy. 3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że argumentacja skarżącego nie wnosi niczego nowego do sprawy. 3.3. Na rozprawę strony się nie stawiły. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Skarga podlega oddaleniu ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 5. Na wstępie Sąd podkreśla, że przedmiotem kontroli jest decyzja wydana przez Kolegium w trybie wznowienia postępowania podatkowego, uregulowanym w rozdziale 17, Działu IV Ordynacji podatkowej. Ten tryb postępowania został uruchomiony przez organ pierwszej instancji na skutek pisma skarżącego, które wpłynęło do Prezydenta Miasta w dniu 8 listopada 2012 r. (pismo opatrzone datą 30 października 2012 r.). W tymże piśmie skarżący zwrócił się do organu podatkowego o weryfikację podatku od nieruchomości za lata 1997-2008, podając nową okoliczność faktyczną, dotyczącą powierzchni budynku oraz powołując się także na dokumenty w tej mierze. Wobec powyższego, organy podatkowe trafnie zinterpretowały treść tego wniosku i Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] działając m.in. na podstawie art. 241 § 1, art. 240 § 1 pkt 5 i art. 243 § 1 o.p., wznowił postępowanie podatkowe, zakończone wydaniem decyzji ustalających podatek od nieruchomości. 5.1. Poruszając się zatem w tak określonym przedmiocie kontrolowanego postępowania podatkowego, a tym samym przedmiocie postępowania sądowoadministracyjnego, w dodatku mając na uwadze art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), tj. niezależnie od argumentów podniesionych w skardze, Sąd wskazuje, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanką wznowienia) określoną w art. 240 § 1 o.p. Granice postępowania w sprawie wznowienia są wyznaczone zakresem sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w sprawie wznowienia można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest przy tym wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p. (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., I FSK 1848/08, Lex nr 558849; wyrok NSA z dnia 23 września 2014 r., II FSK 2396/12, Lex nr 1572517). Przedmiotem postępowania, wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania, nie jest i nie może być zatem ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym. Taka ocena może być dokonywana jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym wniesieniem odwołania od decyzji wymiarowej wydanej w postępowaniu zwykłym. 5.2. Jedną z przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Skarżący w przedmiotowej sprawie oparł swój wniosek o wznowienie na twierdzeniu, że wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna nieznana organowi wydającemu decyzje ustalające podatek od nieruchomości, ponieważ powierzchnia obiektu (budynku) wynosi mniej, aniżeli przyjęto w decyzjach wymiarowych. Wskazał, że wynosi ona 34,8 m2. Organy podatkowe zweryfikowały to twierdzenie i na podstawie oględzin budynku ustaliły, że ma on powierzchnię zabudowy około 104 m2. W związku z tym, zasadnie Kolegium przyjęło, że w sprawie nie wystąpiła (gdyż nie potwierdziła się powoływana przez skarżącego) nowa okoliczność faktyczna, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W konsekwencji, prawidłowym orzeczeniem kończącym postępowanie była decyzja oparta o art. 245 § 1 pkt 2 o.p., tj. odmawiająca uchylenia dotychczasowej decyzji. Zasadnie więc, po myśli art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i orzekło co do istoty sprawy, wskazując przy tym prawidłową argumentację na uzasadnienie swojego stanowiska. 6.1. Odnosząc się zaś do argumentów przytoczonych w skardze należy stwierdzić, że zasadniczo odnoszą się one do innej sprawy podatkowej aniżeli sprawa, która była rozstrzygana w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu, a zatem już z tego powodu nie mogą doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja dotyczy bowiem wznowienia postępowania ustalającego wymiar podatku. Argumentacja skargi porusza zaś kwestię przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią, tj. w tym przypadku na skarżącego, jako spadkobiercy po swojej matce. O tożsamości sprawy można zaś mówić, nie tylko gdy występują te same podmioty, ale jednocześnie dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego oraz stanu faktycznego. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest zagadnienie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ustalającą wymiar podatku, podczas gdy skarga skupia się na decyzji przenoszącej odpowiedzialność podatkową na spadkobiercę podatnika. Każda z tych spraw posiada inny przedmiot oraz podstawę faktyczną i prawną (z jednej strony art. 240 § 1 o.p. oraz stosowne regulacje, w tym materialnoprawne, na których oparto decyzje wymiarowe, a z drugiej strony art. 97 i nast. o.p.). 6.2. Skarżący podnosi bowiem, że jego matka zmarła 12 listopada 2008 r., zaś organ po terminie wyznaczonym przez art. 99 o.p., w dniu 14 czerwca 2011 r., wszczął postępowanie. W tym zakresie skarżący powołuje się na postanowienie Prezydenta Miasta S. o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe jego spadkodawcy (matki) z tytułu podatku od nieruchomości. Także powoływany art. 99 o.p. dotyczy innej sprawy, aniżeli sprawa rozstrzygana zaskarżoną decyzją Kolegium z dnia [...] stanowiąc, że bieg terminów przewidzianych w art. 68, 70, 71, 77 § 1 oraz art. 80 § 1 o.p. ulega zawieszeniu od dnia śmierci spadkodawcy do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły 2 lata od śmierci spadkodawcy. Na marginesie można tylko dodać, że zacytowana regulacja jest wadliwie odczytywana przez skarżącego, ponieważ dotyczy ona wstrzymania biegu m.in. terminów przedawnienia zobowiązania podatkowego, umożliwiając wydanie decyzji wymiarowej w okresie dłuższym, niż wynikający m.in. z art. 68 o.p. Sąd nie jest natomiast w stanie ustosunkować się do zarzutu naruszenia – cytat: "art. 21 par. 1, 3 K.P.Adm.", z uwagi na nieczytelność wskazania przepisu, który w ocenie skarżącego został naruszony. Uznając, że chodzi o art. 21 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) należy stwierdzić, że dotyczy on właściwości miejscowej organu. Pomijając fakt, że ta ustawa nie ma zastosowania w sprawie, lecz kontrolowane postępowanie było prowadzone na podstawie Ordynacji podatkowej oraz mając na uwadze odpowiednie regulacje mające zastosowanie w sprawie, można tylko wskazać, że Sąd nie dostrzega naruszenia przez organy zasad rządzących ich właściwością miejscową. Przyjmując zaś, że analizowany zarzut dotyczy art. 21 o.p. Sąd podnosi, że ten przepis nie był stosowany w postępowaniu wznowionym, zaś w postępowaniu wymiarowym nie został naruszony; szersze uwagi w tej mierze są niemożliwe wobec braku dalej idącej argumentacji skarżącego. 7. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.