I SA/Gl 1305/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kompensacji wzajemnych zobowiązań p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]r. [...]o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku A Sp. z o.o. w Z. o potrącenie zobowiązania wobec Prezydenta Miasta w G. z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł z kwoty zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w korekcie deklaracji VAT-7 z dnia 30 listopada 2003 r. za miesiąc październik 2001 r. do zwrotu bezpośredniego (w wysokości [...]zł). Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] zostało zaskarżone przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 listopada 2012 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi na powyższe postanowienie przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego). Jednocześnie pouczono stronę, że brak formalny należy usunąć w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi doręczona została stronie skarżącej skutecznie w dniu 7 grudnia 2012 r. W udzielonej terminowo odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca złożyła skan dokumentu, o który została wezwana. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 grudnia 2012 r. ponownie wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi - w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia - poprzez złożenie oryginału dokumentu z właściwego sądu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) bądź złożenie odpisu tego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza. Jednocześnie poinformowano stronę skarżącą, że przedłożyła ona skan Krajowego Rejestru Sądowego oraz pouczono ją o treści art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a. Wezwanie powyższe doręczono stronie skarżącej w dniu 11 stycznia 2013 r. W piśmie z dnia 18 stycznia 2013 r. strona skarżąca oświadczyła, że "wiedza o KRS jest wiedzą notoryjną i winna być uwzględniona przez sąd". Wskazała także, że nie posiada środków "na kupowanie wypisów KRS od sądu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, opubl. LEX nr 516658). Z kolei w postępowaniu sądowoadministracyjnym brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem takim jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia. Dodatkowo należy wskazać, że stosownie do art. 48 § 3 P.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Dokument winien być zatem złożony do Sądu jako oryginał bądź w postaci odpisu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym – zgodnie z art. 48 § 3 P.p.s.a. Przepis ten dopuszcza bowiem możliwość złożenia do sądu oryginału dokumentu bądź uwierzytelnionego przez notariusza lub pełnomocnika – profesjonalistę odpisu dokumentu. Wynika z powyższego, że również dokument wykazujący umocowanie do wniesienia skargi i określający sposób reprezentacji strony skarżącej, jeżeli nie jest złożony w oryginale, winien być poświadczony za zgodność z oryginałem zgodnie z art. 48 § 3 P.p.s.a., tj. przez występującego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika albo przez notariusza. Obowiązku wykazania swojego umocowania przez osobę dokonującą czynności w postępowaniu w imieniu osoby prawnej za pomocą stosownego dokumentu nie zmienia regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz.U. z 2007r., Nr 168, poz. 1186 ze zm.), zgodnie z którą "od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów", jak i domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru, wynikające z art. 17 tej ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1407/10, opubl. LEX nr 707983). W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca w odpowiedzi na pierwsze wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi złożyła jedynie skan żądanego dokumentu. Trzeba podkreślić, że skan dokumentu nie może być uznany za oryginał. Dokument ten mógłby wprawdzie czynić zadość "odpisowi", gdyby jednak był poświadczony za zgodność z oryginałem w sposób, który przewiduje art. 48 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 288/11, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu ponownie wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, wskazując jednocześnie, w jaki sposób może zostać uwierzytelniona kopia odpisu z KRS. Strona skarżąca nie wykonała jednak wezwania i nie przedstawiła wymaganego odpisu - termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie z dniem 18 stycznia 2013 r. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd obowiązany był skargę odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.