I SA/Gl 1309/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest oznaczona w sentencji niniejszego postanowienia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...] określającą A S.A. w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 21 kwietnia 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na prowadzone postępowanie egzekucyjne wynikające z przedmiotowej decyzji i konieczność rozstrzygnięcia zarzutów co do tej egzekucji, w tym dotyczącego wymagalności obowiązku. Nadto oświadczył, że w tutejszym Sądzie pod sygn. akt I SA/Gl 986/15 toczyło się postępowanie w sprawie rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego spornej decyzji. Odnotować należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 986/15, oddalił skargę A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...], którym organ ten nadał rygor natychmiastowej wykonalności swej nieostatecznej decyzji z dnia [...] nr [...]. Od powyższego wyroku A S.A. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, która oczekuje na rozpoznanie w sprawie o sygn. akt II FSK 2165/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ppsa", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Analiza przedstawionego stanu faktycznego przesądza o konieczności zastosowania wskazanego wyżej przepisu. Należy bowiem mieć na względzie, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FPS 8/13, uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – obecnie t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Nie ulega zatem wątpliwości, że dla oceny zgodności z prawem decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie ma znaczenie to, czy w obrocie prawnym ostanie się wspomniane postanowienie o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Wydane zatem przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenie w sprawie o sygn. akt II FSK 2165/16 będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W przypadku bowiem uznania wadliwości postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...], w świetle powyższej uchwały, dojdzie do stwierdzenia bezpodstawności podjętej czynności egzekucyjnej i w rezultacie przesądzi o niemożności orzekania przez organy podatkowe w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania podatkowego za 2009 r. po dniu 31 grudnia 2014 r. Stąd też za pożądane uznać należy powstrzymanie się z oceną zasadności skargi wniesionej w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 986/15. Bezspornie przemawia za tym także wzgląd na stabilność orzeczniczą sądów i ekonomia procesowa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.