I SA/Gl 1403/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Monika Krywow, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. G. (G.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2019. 900), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pana M. G. (dalej podatnik lub strona) od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach nr [...] z dnia [...] r. odmawiającej uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach nr [...] z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej organ podatkowy) nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 rok, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO lub Kolegium) utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 rok. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ podatkowy decyzją z dnia [...] r. ustalił podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł. Podatek dotyczył nieruchomości położonej w C.. Podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji, zaś Kolegium decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego. Następnie strona wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. Niezależnie od tego podatnik, pismem z [...] r., wystąpił do Kolegium z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję organu podatkowego z dnia [...] r. W uzasadnieniu wniosku strona powołała wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 i z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15, w których to, zgodnie z twierdzeniem strony, potwierdzono tezy wskazane przez stronę w postępowaniach o ustalenie wysokości opodatkowania nieruchomości. SKO wznowiło przedmiotowe postępowanie. W związku z tym, że strona wniosła skargę na decyzję z dnia [...] r., Kolegium zawiesiło postępowanie wznowione na wniosek strony, do czasu wydania prawomocnego orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w zakresie złożonej skargi. Sąd ten postanowieniem z dnia 30 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 106/18 odrzucił skargę, zaś postanowienie to stało się prawomocne z dniem 1 września 2018 r. Następnie Kolegium podjęło postępowanie wznowione na wniosek strony z [...] r. Decyzją z dnia [...] r. Kolegium odmówiło uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego z dnia [...] r., w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 r. W odwołaniu od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i ponowne rozpatrzenie sprawy podatnik wskazał, że w powołanych wyrokach Trybunału Konstytucyjnego stwierdza się, że samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie może przesądzać o opodatkowaniu posiadanych przez nią gruntów (również według strony budynków i budowli) najwyższą stawką. Trybunał nakazał ustalić faktyczny sposób wykorzystania gruntów, zaś decyzja podatkowa była wydana w oparciu o dane z aktu notarialnego zakupu nieruchomości, a nie na podstawie faktycznych ustaleń. Według strony decyzja powinna być oparta na podstawie operatu szacunkowego, przedłożonego przez stronę wskazującego faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości. Ponadto w odniesieniu do drugiego wyroku, strona wskazała, że przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania obiektu nie mogą decydować o jego klasyfikacji jako budynku lub budowli, ponieważ takich przesłanek nie przewiduje ustawa. Trudno zatem na podstawie zapisów w akcie notarialnym zakupu nieruchomości określić co i czym jest dany element całości zespołu budynków i budowli, gdyż opis istnieje na podstawie zapisów z lat 30 ubiegłego wieku i nikt nie wie czym jest hala topialni, odlewni, formiarni itp. wymienionych w akcie notarialnym. Organy zaś wydające decyzję pierwotną były w posiadaniu stosownej wiedzy na podstawie przedłożonego operatu szacunkowego nieruchomości. Strona zarzuciła również, że błędnie SKO zinterpretowało postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 30 lipca 2018 r., gdyż to postanowienie nie rozstrzygało sprawy, o której pisze SKO ani nie odrzucało skargi wniesionej na decyzję SKO, lecz stwierdzało fakt niezapłacenia wpisu przez stronę i na tej podstawie odrzucenie skargi. Zatem do żadnego merytorycznego rozstrzygnięcia nie doszło. Następnie SKO przytoczyło treść art. 240 § 1 pkt 8, art. 241 § 2 pkt 2 i 245 § 1 O.p., by stwierdzić, że wyroki Trybunału Konstytucyjnego, na które powołuje się strona, zostały opublikowane kolejno w Dzienniku Ustaw z dnia 20 grudnia 2017 r. (Dz. U. 2017. 2372) oraz z dnia 27 grudnia 2017 r. (Dz. U. 2017. 2432), zatem wniosek o wznowienie postępowania podatnik złożył z zachowaniem terminu wskazanego w art. 241 § 2 O.p. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosków dowodowych złożonych przez stronę w odwołaniu, Kolegium wskazało, że akt notarialny zakupu nieruchomości z dnia [...] r., stanowił dowód w sprawie zarówno w zwykłym postępowaniu odwoławczym, a także w postępowaniu wznowieniowym na wniosek strony z dnia [...] r., zaś operat szacunkowy Kolegium włączyło do akt sprawy wznowieniowej. SKO ustaliło, że z aktu notarialnego z [...] r. wprost wynikało, że podatnik prawo użytkowania wieczystego gruntu z własnością budynków nabył z przeznaczeniem na działalność gospodarczą oraz rozbudowę obiektu na cele mieszkalne. Z uwagi na fakt, że przedmiot opodatkowania w decyzji organu podatkowego był tożsamy z tym wykazanym w umowie sprzedaży, zostało przyjęte, że w całości był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z kolei "obiekt" z przeznaczeniem na cele mieszkalne miał być dopiero rozbudowany, co nie nastąpiło. Tym samym sporna nieruchomość w 2012 r. znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy, tj. podatnika, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A z siedzibą w C., co równoznaczne było ze stwierdzeniem, że grunt i budynki związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą, a co za tym idzie zasadne było zastosowanie do wyliczenia podatku od nieruchomości stawki podatku dla działalności gospodarczej. Analizując operat szacunkowy z dnia [...] r., którego wycinek już w toku prowadzonego zwykłego postępowania odwoławczego strona przedłożyła do akt sprawy, a na podstawie którego według strony powinna być oparta decyzja, gdyż operat ten wskazuje faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości, Kolegium stwierdziło, że dokument ten nie stanowi, że budynki posadowione na nieruchomości były wykorzystywane do celów osobistych osoby fizycznej, a jedynie potwierdza, że budynki związane były z prowadzona działalnością gospodarczą, o czym przesądza między innymi charakter tych budynków (budynek, w którym mieści się kwiaciarnia, budynek serwisu mieszczący halę warsztatową, pomieszczenia biurowe i socjalne (szatnia i sanitariaty), pomieszczenia magazynowe), prowadzona w nich działalność (np. kwiaciarnia, biuro, warsztat), a przede wszystkim fakt nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu z własnością budynków przez przedsiębiorcę, tj. podatnika z przeznaczeniem na działalność gospodarczą. Kolegium stwierdziło, że bezsprzecznie o tym, ze sporna nieruchomości wchodziła w skład przedsiębiorstwa strony świadczyła treść aktu notarialnego, a także sam operat szacunkowy, na który powołuje się strona, a w którym wyłącznie jest mowa o tym, że nieruchomość ma charakter usługowy. W związku z tym SKO uznało, że zasadnie w decyzji z dnia [...] r. odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 r. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie zaistniał stan, o którym mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 13/15, tj. nieruchomość nie była wykorzystywana do celów osobistych osoby fizycznej, co oznacza, że ostateczna decyzja nie została wydana w warunkach art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2017. 1785 i 2141) – dalej ustawa podatkowa, o niekonstytucyjności którego orzekł Trybunał w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15. Kolegium podkreśliło, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15 jest istotny dla przedsiębiorców, w odniesieniu do których organy podatkowe ustalały podatek od nieruchomości od budowli, spełniających kryteria budynków, co w niniejszej sprawie nie występuje. Powyższy wyrok Trybunału zapadł w stanie faktycznym, w którym spółka z branży telekomunikacyjnej zakwestionowała prawidłowość opodatkowania kontenerów telekomunikacyjnych, będących częścią stacji nadawczych, kwalifikowanych jako budowle, a nie jako budynki. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, w sytuacji, w której obiekt budowlany spełnia przesłanki do uznania go za budynek, niedopuszczalnym jest zakwalifikowanie go jako budowli. Natomiast w sprawie strony opodatkowaniem nie były objęte takie przedmioty jak budowle. W związku z tym ostateczna decyzja Kolegium nie uwzględnia okoliczności będących przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny w powyższym wyroku. Zatem w niniejszej sprawie w odniesieniu do obu wyroków nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. stanowiąca podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji organu podatkowego. SKO zauważyło, że podatnik inicjując postępowanie wznowieniowe, dążył do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej, co w postępowaniu wznowieniowym nie jest możliwe. Nadzwyczajna instytucja wznowienia postępowania podatkowego, nie może być wykorzystywana do ponownej, merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu tzw. zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 O.p. Z kolei nie zgadzając się z wymiarem podatku od nieruchomości na 2012 r., określonym w decyzji organu podatkowego z dnia [...] r. i zaakceptowanym przez organ odwoławczy w decyzji ostatecznej z dnia [...] r., strona powinna dążyć do kontroli sądowoadministracyjnej tych aktów, czego jednak skutecznie nie uczyniła, czego przejawem było postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z dnia 30 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 106/18, w którym Sąd odrzucił skargę strony na decyzję z dnia [...] r. z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o jej uwzględnienie zarzucając niezgodność z prawem materialnym i procesowym obowiązującym w dacie jej wydania, a w szczególności z uwzględnieniem wyroków Trybunału Konstytucyjnego określających postępowanie w sprawie o ustalenie wysokości opodatkowania nieruchomości. Ponadto wskazał na swoja trudną sytuacje finansową, egzekucję komorniczą oraz wpisanie go jako niewypłacalnego do rejestru sądowego. Odpowiadając na skargę Kolegium domagało się jej oddalenia podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że dotyczyło ono wniosku o wznowienie postępowania, przy czym jako przesłankę wznowieniową strona wskazała na wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. (SK 13/15)i z dnia 13 grudnia 2017 r. (SK 48/15), stwierdzając, iż stosuje się je do przepisów, które były podstawą wydania spornej decyzji. Poza sporem było, że wniosek złożony został w odpowiednim czasie zgodnie z art. 241 § 2 pkt 2 O.p. oraz, że postępowanie którego dotyczył zakończone zostało decyzją ostateczną Kolegium wydaną w dniu [...] r., przy czym od decyzji tej strona złożyła do tutejszego Sądu skargę, która to, postanowieniem z dnia 30 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 106/18, została prawomocnie odrzucona. Poza sporem było również, że decyzja ostateczna utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2012 oraz, że przedmiotem opodatkowania objęte były nieruchomości w postaci gruntów i budynków, zaś podatnik w tym czasie prowadził działalność gospodarczą. Bezsporne między stronami było również, że przedmiotowe prawo użytkowania wieczystego gruntów i własność budynków nabyte zostało przez stronę z mocy aktu notarialnego z dnia [...] r., z przeznaczeniem na działalność gospodarczą oraz rozbudowę obiektu na cele mieszkaniowe co nie nastąpiło. Bezsporne było także, że w spornych budynkach znajdowały się kwiaciarnia, serwis z halą warsztatową, szatnie i sanitariaty, magazyny oraz, że prowadzono w nich m.in. kwiaciarnię, biuro czy warsztat. Przedmioty opodatkowania nie znajdowały się we wspólności czy współposiadaniu z innym podmiotem lub jednostką, zaś wśród przedmiotów opodatkowanych nie było budowli. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 8 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub notyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Wskazać przy tym należy, że "podstawę wznowienia postępowania mogą stanowić zarówno orzeczenia bezpośrednio usuwające akty normatywne z obiegu prawnego jak i orzeczenia interpretacyjne i orzeczenia o zaniechaniu ustawodawczym" (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 961/18). Warto dodać, że "Moc wiążącą ma tylko rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie zaś w jego uzasadnieniu" (tak wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 118/16). Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r. SK 13/15 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że "Art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 i 2141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jej współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", zaś wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r. SK 48/15 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że "Art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 i 2141) w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowalnego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasada szczególnej określoności regulacji daninowej, wywodzona z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Skutkiem obu powołanych wyroków nie była utrata mocy obowiązującej przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 czy pkt 3 ustawy podatkowej lecz za niekonstytucyjny uznany został sposób ich wykładni lub zakres stosowania. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa nieruchomość nie pozostawała we współwłasności, zaś jej właściciel (użytkownik wieczysty) w spornym okresie posiadał przymiot przedsiębiorcy, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą B, był wyłącznym posiadaczem przedmiotów opodatkowania, zaś zgodnie z aktem notarialnym dotyczącym ich nabycia w 2000 r. nabycie to nastąpiło z przeznaczeniem na działalność gospodarczą oraz rozbudowę obiektu na cele mieszkaniowe. Co więcej, z operatu szacunkowego z dnia [...] r. nie wynikało, by budynki posadowione na nieruchomości były wykorzystywane dla celów osobistych skarżącego, w szczególności w sytuacji, gdy w spornych budynkach mieściła się kwiaciarnia, serwis z halą warsztatową, biuro, szatnia czy sanitariaty, a więc pomieszczenia zwyczajowo traktowane jako służące do działalności gospodarczej, a nie do użytku "osobistego". Charakter tych lokali, cel ich nabycia oraz status nabywcy jako przedsiębiorcy stanowił o ich związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarcza. Tym samym nie zachodzą przesłanki czy okoliczności opisane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. Należy również zauważyć, że wśród opodatkowanych nieruchomości nie znajdują się budowle co wyklucza możliwość stosowania do nich kwalifikacji opisanych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. W przedmiotowej sprawie opodatkowano wyłącznie grunty i budynki a nie budowle. Sporne budynki nie zostały opodatkowane jako budowle ani nie wypełniały warunków uznania ich za takie. Podatnik w żadnej mierze nie kwestionował tego faktu, nie dowodził, ze przedmiotem opodatkowania powinny być budowle ani nie starał się wykazać, że nabyte przez niego budynki nie spełniają definicji z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej. Skarżący podnosił, ze stan budynków z uwagi na ich wiek i zapisy z lat 30 ubiegłego wieku uniemożliwiają ustalenie co i czym jest dany element całości zespołu budynków i budowli oraz, że nikt obecnie nie wie czym jest hala topialni, odlewni czy formiarni. W tym kontekście warto stwierdzić, że nazwa czy przeznaczenie budynku nie ma wpływu na jego prawnopodatkową kwalifikację. Potocznie rzecz ujmując, o ile dany obiekt budowalny ma fundamenty, dach, ściany to jest budynkiem, a nie budowlą, zaś stan takiego obiektu nie powoduje, że staje się on budowlą. Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaistniały wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. Instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystywana do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczna w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja tego zwykłego postępowania, lecz odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawa prawna wymienioną w art. 240 § 1 O.p. Przedmiot postępowania w sprawie o wznowienie postępowania wyznacza art. 243 § 2 O.p. wskazując, że jest nim ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła ostateczna decyzja było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 240 § 1 O.p., a następnie przeprowadzenie postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, przy czym wniosek o wznowienie postępowania zakreśla granice takiej sprawy. W niniejszej sprawie skarżący powołał jako podstawę wznowieniową art. 240 § 1 pkt 8 O.p. i tego też dotyczyło postanowienie o wznowieniu postępowania. "Organ podatkowy prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany był podstawami wznowieniowymi zawartymi w jej wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw, niewskazanych przez stronę, natomiast dysponentem postępowania o wznowienie jest tylko w tych postępowaniach, które wszczął z urzędu" (tak wyrok NSA z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2465/15). Tym samym twierdzenia skarżącego co do znaczenia dla sprawy operatu szacunkowego z dnia [...] r. w zakresie określenia faktycznego sposobu użytkowania spornych nieruchomości, było bezprzedmiotowe, skoro dokument ten nie dotyczył badanej podstawy wznowieniowej a więc kwestii budowli czy też statusu skarżącego jako przedsiębiorcy, a tym samym związku tych przedmiotów z jego działalnością gospodarcza czy też podstawą ich opodatkowania. "Dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek), wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Przy czym, nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej" (tak wyrok NSA z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt II FSK 936/18). Podatnik nabył wymienione w decyzji nieruchomości (prawa) oraz nie wykazał by w okresie podatkowym (2012 r.) rzeczy te służyły innym celom, niż działalność gospodarcza, czy też rozbudowa tych obiektów. W zakresie objętym wnioskiem o wznowienie nie podniósł kwestii ich niemożności wykorzystania we wskazanym celu w sposób trwały. Bezzasadne było również podniesienie okoliczności związanych z odrzuceniem jego skargi na decyzję ostateczną, której dotyczył wniosek o wznowienie, gdyż czynność ta nie odnosiła się do przedmiotowej przesłanki wznowieniowej. Poza rozpoznaniem Sądu pozostaje sprawa przyczyn, dla których podatnik swoim zachowaniem doprowadził do wyeliminowania możliwości rozstrzygnięcia Sądu odnoszącego się do postępowania wymiarowego za 2012 r. Sąd nie stwierdził, aby organy podatkowe naruszyły zasady prowadzenia przedmiotowego postępowania, zaś zaskarżona decyzja odpowiada wymogom art. 210 O.p. Z tych przyczyn, wobec braku warunków opisanych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019. 2325 ze zm.) Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.