I SA/Gl 1412/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi V. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej: organ) z dnia [...] r. nr [...] określającą Panu V. H. (dalej: Podatnik, Skarżący) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012r. w wysokości [...] zł. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 13 § 1 pkt 2 lit. a, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1520 ze zm., dalej: O.p.) oraz na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1128 ze zm.), dalej: u.p.d.o.f.. Stan sprawy. W dniu 30 kwietnia 2013r. Podatnik złożył w [...] Urzędzie Skarbowym w K. zeznanie podatkowe PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 wraz z załącznikiem PIT/B, w którym wykazał następujące dane: - przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej: [...] zł, - koszty uzyskania przychodów: [...] zł, - dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej: [...] zł, - należna zaliczka: [...] zł, - dochód po odliczeniach: [...] zł, - podstawa obliczenia podatku: [...] zł, - podatek dochodowy: [...] zł, - należny podatek: [...] zł, - suma wpłaconych zaliczek: [...] zł. Następnie organ przeprowadził u Podatnika kontrolę podatkową w zakresie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012. Ustalenia dokonane przez kontrolujących zostały udokumentowane protokołem kontroli doręczonym pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 30 listopada 2016r. Po zakończeniu kontroli podatkowej w dniu 19 grudnia 2016r. Podatnik złożył korektę zeznania PIT-36 za 2012r. w całości uwzględniającą ustalenia kontroli podatkowej, tj. wykazał w niej: - przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, - koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł, - dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. W dniu 2017r. V. H. dokonał ponownej korekty zeznania podatkowego PIT-36 za 2012r. W korekcie tej Podatnik wykazał: - przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, - koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł, - stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. W związku z tym, że po złożeniu w dniu 29 grudnia 2017r. korekty zeznania podatkowego PIT-36 (w której nie zostały uwzględnione nieprawidłowości ujawnione w kontroli podatkowej) w dniu [...] r. wydane zostało postanowienie nr [...] o wszczęciu wobec Podatnika postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012r. Postanowienie to zostało doręczone Stronie w dniu [...] r. W okresie pomiędzy wydaniem a skutecznym doręczeniem postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego Skarżący w dniu 26 lutego 2018r. złożył trzecią korektę zeznania podatkowego PIT-36 za 2012r., w której wykazał: - przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, - koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł, - dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Ponadto, w toku prowadzonego postępowania podatkowego Podatnik złożył w dniu 18 kwietnia 2018r. czwartą korektę zeznania podatkowego PIT-36 za 2012r., w której wykazał m.in.: - przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, - koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł, - dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Pismem z dnia 3 września 2018r. poinformowano Podatnika o bezskuteczności korekty zeznania podatkowego PIT-36 za 2012r., złożonej w dniu 18 kwietnia 2018r. Następnie organ wydał w dniu [...] r. decyzję w której określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012r. w kwocie [...] zł. Od powyższej decyzji Podatnik złożył odwołanie do DIAS, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p. poprzez niewłaściwą ocenę dowodów i bezpodstawne stwierdzenie, że Podatnik zaniżył przychody. W zakresie zaniżenia przychodów na łączną kwotę [...] zł, to zdaniem Podatnika organ nie wziął pod uwagę poniższych okoliczności w odniesieniu do transakcji uznaniowych wynikających z wyciągów bankowych: - kwota brutto [...] zł wpłata [...], [...] - transakcja ta stanowi zwrot za zakupione w dniu 20 sierpnia 2012r. w celach prywatnych noże kuchenne z Holandii. Kwota ta obejmuje cenę zakupu oraz koszt przesyłki pobraniowej. Zwrot nie stanowi niewykazanego przychodu, - kwota brutto [...] zł wpłata [...], transakcje: [...] zł z 13 kwietnia 2012r., [...] zł z 22 maja 2012r., [...] zł z 30 lipca 2012r. - wskazane transakcje stanowią zwrot za zakupione w celach prywatnych klucze do gier, - kwota [...] zł - dotyczy wpłat dokonanych przez urzędy pocztowe z tytułu pobrań za sprzedany towar - wskazane wpłaty stanowią przychód czeskiej spółki A s.r.o., (dalej: Spółka). W odwołaniu podkreślono, iż przychód Spółki znajdował się na polskim koncie Podatnika jedynie w ramach grzecznościowego - małżeńskiego użyczenia swojego konta w polskim banku dla rozliczeń żony i było to związane z faktem iż w owym czasie prowizja za międzynarodowe transakcje była znaczna. Zdaniem Podatnika w żadnym momencie nie stanowiło to przychodu z jego działalności. Odnośnie wpłaty z tytułu "[...]" na łączną kwotę [...] zł, z czego w trakcie kontroli udokumentowano kwotę [...] zł. i braku udokumentowania środków pieniężnych na kwotę [...] zł – Skarżący wyjaśnił, że Spółkę prowadziła jego żona, a Podatnik był przedstawicielem tejże Spółki na terenie Polski. Zdaniem Skarżącego fakt bliskiego pokrewieństwa (tj. małżeństwo) sam w sobie wyklucza udzielanie rzekomych pożyczek, a tym bardziej naliczanie jakichkolwiek odsetek z tytułu otrzymanych nieodpłatnie świadczeń. Skarżący podał, że jako mąż oraz przedstawiciel firmy mógł swobodnie korzystać z pieniędzy pochodzących z firmy żony. Podstawą do przyjęcia fikcji w postaci pożyczki pomiędzy małżonkami traktowanej jako pożyczki z banku, nie może być, zdaniem Podatnika, niefortunne stwierdzenie "kredyt kupiecki" w oświadczeniu Pani S., które to oświadczenie zostało następnie odwołane i wyjaśnione. Odnośnie zaniżenia kosztów uzyskania przychodów poprzez zaliczenie do kosztów działalności kwoty [...] zł, których poniesienie nie ma wpływu na osiągnięcie, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, Podatnik wyjaśnił, że lokale przy ul. [...] oraz przy ul. [...] w C. stanowiły magazyny oraz biuro. Zatem w pełni uzasadnione jest, według Podatnika, uznanie kosztów utrzymania lokali jako kosztu uzyskania przychodu. Jak wynika z umowy wynajmu lokalu, lokal przy ul. [...] stanowił lokal biurowy. Ponadto Skarżący przedłożył przykładowe dokumenty potwierdzające odbiór towaru przez kuriera ze wskazanych lokali. Lokal przy ul. [...] jest, według Podatnika, lokalem, który całkowicie uniemożliwia zamieszkiwanie w nim. Znajduje się on w ciągu lokali użytkowych, jest zamykany drzwiami magazynowymi, brak jest w nim nawet okna. W lokalu tym zatrudniony był również pracownik - Pani M. K.. Ponadto Pani S. w swoich oświadczeniach potwierdziła, iż w biurze przy ul. [...] praktykę odbywał jej syn, pomagając w wystawianiu faktur i ucząc się prowadzenia działalności gospodarczej. Podatnik wskazał ponadto, iż zamieszkiwał on z żoną oraz dziećmi na terenie Czech. Dzieci w 2012 r. chodziły do szkoły, a zatem rodzina nie mogła mieszkać w Polsce. Odnosząc się w odwołaniu do zagadnień: 1. niezaewidencjonowania w księdze kosztów wynikających z faktur [...] z dnia 17 stycznia 2012r. oraz [...] z dnia 1 grudnia 2012r., 2. zarachowania w ciężar kosztów zakupów w łącznej kwocie [...] zł, 3. zaliczenia zakupu handlowych wydatków na kwotę [...] zł, 4. niezaewidencjonowania w kol. 7 księgi sprzedaży towarów handlowych i usług wynikających z faktur VAT nr: [...] z 4 grudnia 2012r., [...] z 31 grudnia 2012r., 5. niezaewidencjonowania w kol. 7 księgi sprzedaży towarów handlowych i usług faktur VAT nr: [...] z 26 czerwca 2012r., [...] z 7 listopada 2012r., - Podatnik wyjaśnił, że stanowią one błędy księgowania, które prowadząca księgowość na podstawie umowy tłumaczyła omyłkowym zaksięgowaniem, a omyłki te zostały sprostowane w następujących po sobie złożonych korektach. W związku z tym, iż działanie to stanowiło jedynie oczywistą omyłkę pracownika, a nie jego celowe działanie. Tym samym brak jest podstaw do uznania, iż powyższe działania stanowiły w jakimkolwiek stopniu oszustwo podatkowe. Podatnik wskazał, iż naczelną zasadą postępowania podatkowego jest zapisana w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej. Natomiast art. 187 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym organ prowadzący postępowanie jest, według Podatnika, obowiązany zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi - na podstawie obowiązujących przepisów - wiążą się skutki prawne. Niezebranie kompletnego materiału dowodowego lub nieodniesienie się do wszystkich dowodów narusza ten przepis w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego powinno prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych. Podatnik zaznaczył, że ma to szczególne znaczenie nie tylko w kontekście stosowania określonych przepisów postępowania podatkowego, lecz przede wszystkim dla prawidłowości zastosowania określonej normy prawa materialnego. Niepełne, a więc wadliwe ustalenie stanu faktycznego nie daje podstaw do prawidłowej subsumpcji odpowiednich norm prawa materialnego. Podatnik podniósł, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego ma decydujące znaczenie dla dalszego toku postępowania podatkowego i jego weryfikacji w ewentualnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie zawsze jednak jest to możliwe i mimo podejmowania wszelkich możliwych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego wątpliwości pozostają, a wówczas należy w pełni aprobować poglądy doktryny oraz judykatury, które przyjmują zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario). Mając powyższe na względzie Skarżący uznał, że organ błędnie dokonał analizy całości zebranego materiału dowodowego, pomijając przy tym korzystne dla podatnika fakty. Jego zdaniem swobodna ocena nie może oznaczać dowolności. Skarżący wyraził przekonanie, iż organ skupił się na własnych tezach dotyczących rzekomego zaniżenia przez nią przychodów, natomiast pominął okoliczności wynikające z jej wyjaśnień i powołanej przez nią jako dowód dokumentacji. Odnośnie lokali przy ul. [...] i ul. [...], organ skupił się na treści umów najmu, natomiast nie ustalił, czy przedmiotowe lokale w ogóle nadają się na cele mieszkalne (np. w drodze przeprowadzenia oględzin czy przesłuchania właścicieli lokali). Natomiast w kwestii zatrudniania pracowników organ skoncentrował się na oświadczeniu W. S., jednakże nie uwzględnił faktu, że w lokalu przy ul. [...] zatrudniona była Pani M. K., zaś także Pani S. w swoich oświadczeniach potwierdziła, iż w biurze przy ul. [...] praktykę odbywał jej syn, pomagając w wystawianiu faktur i ucząc się prowadzenia działalności gospodarczej. Organ nie ustosunkował się do wyjaśnień Podatnika w przedmiocie omyłek w księgowaniu. Zdaniem Podatnika istotne dla sprawy okoliczności nie zostały ustalone w sposób wystarczająco wnikliwy. Po rozpatrzeniu odwołania DIAS decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu z dnia [...] r. DIAS podkreślił, że istotą sporu w rozpoznanej sprawie są zagadnienia dotyczące następujących kwestii: - zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł dotyczącej wydatków poniesionych na następujące nieruchomości: lokal położony w C. przy ul. K. [...] oraz budynek położony w C. przy ul. [...], - zaniżenia przychodów z tytułu wpłat dokonywanych przez urzędy pocztowe na rachunek bankowy podatnika tytułem pobrań za sprzedany towar oraz przez osoby fizyczne tytułem zapłaty za towar zakupiony za pośrednictwem [...] na łączną kwotę brutto [...] zł (netto: [...] zł). DIAS odnosząc się do zagadnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. stwierdził, że zobowiązanie to uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2018r. Jednak w dniu [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu dochodzenia przeciwko Podatnikowi i w tym samym dniu sporządzono również postanowienie nr [...] o przedstawieniu zarzutów Skarżącemu. Treść postanowienia o przedstawieniu zarzutów została ogłoszona Skarżącemu w dniu [...] r. Natomiast pismem nr [...] z dnia 4 lipca 2018r. (doręczonym w dniu: 6 lipca 2018r.), organ zawiadomił Podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. z dniem [...] r. Powyższe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 4 sierpnia 2018 r. W konsekwencji DIAS stwierdził, że stosowanie do art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012r. uległ zawieszeniu i brak jest przeszkód do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. DIAS zwrócił uwagę, że Skarżący zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki dotyczące dwóch nieruchomości: - lokalu, położonego w C. przy ul. K. [...] , - budynku, położonego w C. przy ul. [...] na łączną kwotę [...] zł. DIAS wskazał, iż na podstawie zebranego przez organ materiału dowodowego poczyniono poniższe ustalenia: • w 2012r. żaden z przedmiotowych adresów (tj.: ul. K. [...] w C. oraz ul. [...] w C.) nie został zgłoszony jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, mimo iż zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 170 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 2012 r.) podatnicy podatku od towarów i usług mieli (i nadal mają) obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana. Natomiast zgłoszenie identyfikacyjne obejmuje m.in. adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności (art. 5 ust. 4 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników), • według wpisów dokonanych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej tylko adres ul. [...] w C. został zgłoszony jako dodatkowe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym jako dzień, w którym nastąpiła zmiana wskazano dzień 7 kwietnia 2013r., • z treści umowy najmu lokalu mieszkalnego zawartej w dniu 11 stycznia 2012 r. pomiędzy B Sp. z o.o., [...] J. [...] a C, ul. [...], [...] C. wynika, że przedmiotem wynajmu był lokal nr [...] o powierzchni [...] m2 usytuowany w C. przy ul. [...]wraz z urządzeniami i wyposażeniem przeznaczony na cele mieszkalne (§ 1 pkt 3 umowy), • z treści umowy zawartej w dniu 3 września 2012 r. pomiędzy panią R. H. C, ul. [...], [...] C. wynika, że przedmiotem wynajmu był budynek mieszkalny położny w C. przy ul. [...], składający się z 5 pokoi, kuchni, 2 łazienek z WC, 2 holi, przedpokoju i piwnicy o powierzchni [...] m2 oraz działki z przeznaczeniem na cele mieszkalne i biurowe ( § 3 pkt 1 umowy), • faktury wystawione przez B Sp. z o.o. zostały wystawione ze stawką zwolnioną z VAT właściwą dla usług wynajmu na cele mieszkaniowe (w przypadku gdyby lokal był wynajmowany dla celów prowadzenia działalności gospodarczej wówczas usługi wynajmu byłyby opodatkowane stawką podatku VAT 23%), • z ustnego oświadczenia W. S. oraz z dokumentów przedłożonych w toku kontroli podatkowej wynika, że Podatnik nie zatrudniał żadnych pracowników zarówno na umowę o pracę jak i na podstawie innych umów cywilno - prawnych. Ponadto, w toku postępowania podatkowego ustalono, że: • lokal położony w C. przy ul. [...] składał się z pokoju dziennego z aneksem kuchennym i łazienki z WC i w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012r. był lokalem wynajmowanym na cele mieszkalne, • budynek położony w C. przy ul. [...] składa się z dwóch kondygnacji: parter - pokój wypoczynkowy, pokój stołowy, kuchnia i łazienka, I piętro - 3 pokoje sypialnie i łazienka (§ 2 pkt 1 umowy najmu zawartej w dniu 3 września 2012r), • Skarżący prowadząc działalność w C. przy ul. [...], przeprowadził rodzinę z P. (Czechy) do C. w Polsce. Jego rodzina składała się z żonyi dwójki nastoletnich dzieci. Córka była studentką a syn uczęszczał do szkoły w [...] C., DIAS podniósł, iż na podstawie treści umów najmu spornych lokali ustalono, iż lokal przy ul. K. [...] wynajęty został wyłącznie na cele mieszkalne natomiast lokal przy ul. [...] wynajęto w celach mieszkalnych i biurowych. Właściciel lokalu położonego przy ul. [...] w C. (B Sp. z o.o.) potwierdził, że lokal ten był wynajmowany na cele mieszkalne, zatem, w przekonaniu DIAS nie można było uznać, iż Skarżący miał tytuł prawny do używania tego lokalu na cele związane z działalnością gospodarczą. DIAS podkreślił, że z wyjaśnień złożonych przez Panią R. H. (tj. właścicielkę lokalu przy ul. [...]) wynika, że w lokalu tym Podatnik mieszkał oraz, że w jednym z pokoi urządził sobie biuro. Co istotne, w 2012r. adresy w C.: przy ul. [...] i ul. K. [...] nie zostały zgłoszone jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Podatnik nie określił jaka część danej nieruchomości faktycznie służyła prowadzonej działalności gospodarczej, a do kosztów uzyskania przychodów zaliczył całość wydatków poniesionych w związku z najmem tych lokali. Zdaniem DIAS organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż brak jest podstaw do uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie [...] zł poniesionych przez Skarżącego w związku z najmem lokali położonych w C.: przy ul. [...] i ul. K. [...] . Odnosząc się do analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, DIAS stwierdził, że przeprowadzony przez organ wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. DIAS w pełni podzielił argumentację organu pierwszej instancji, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest, zdaniem DIAS, uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. DIAS wyraził przekonanie, iż zasadność oceny i wniosków poczynionych przez organ pierwszej instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. W świetle powyższego DIAS zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania wydatków w łącznej kwocie [...] zł za koszty uzyskania przychodów. DIAS odnosząc się do kwestii zaniżenia przychodów z tytułu wpłat dokonywanych przez urzędy pocztowe na rachunek bankowy Skarżącego podniósł, iż na podstawie wyciągów bankowych ustalono, że na powyższy rachunek bankowy w okresie od 8 sierpnia 2012r. do 31 grudnia 2012r.: - urzędy pocztowe dokonały wpłat tytułem pobrań za sprzedany towar na łączną kwotę [...] zł - w dniach 14 grudnia 2012r. oraz 18 grudnia 2012r. osoby fizyczne dokonały wpłat tytułem zapłaty za towar zakupiony za pośrednictwem [...] na łączną kwotę [...] zł. DIAS zauważył, że według oświadczeń, złożonych przez W. S. w toku kontroli podatkowej: - Skarżący nie dokonywał sprzedaży za pośrednictwem jakichkolwiek portali internetowych na rzecz swojej firmy, jedynie wykorzystywał swoje dane na portalu [...] w celu dokonywania sprzedaży w imieniu Spółki, - używane nicki dotyczyły firmy A s.r.o. (Spółki), - towar sprzedany na [...] był towarem przywiezionym z Czech i zaewidencjonowanym w księgach czeskiej Spółki, która wykazuje jego zakup i sprzedaż, - Podatnik początkowo posługiwał się nickiem "[...]", a następnie na żądanie portalu [...] zmienił nazwę na "[...]" oraz utworzył drugi nick "[...]". W dniach od dnia 19 listopada 2013r. do dnia 20 grudnia 2013r. oraz od dnia 25 do dnia 26 marca 2015r. pracownicy [...] Urzędu Skarbowego W. - [...] przeprowadzili kontrolę podatkową w firmie A s.r.o. w zakresie podatku od towarów i usług m.in. za poszczególne miesiące 2012r. Na podstawie protokołu z wspomnianej kontroli podatkowej ustalono, że: - Skarżący jako przedstawiciel Spółki dokonywał za pośrednictwem portalu [...] sprzedaży towarów należących do Spółki m.in. w 2012r. na podstawie ustnej umowy. Wynagrodzenie za pośrednictwo w sprzedaży towarów w imieniu Spółki zostało wliczone w narzut do towarów sprzedawanych w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Spółki. - W. S. przedłożyła w toku kontroli podatkowej ewidencje sprzedaży do Polski "[...]", w której wykazano wysokość sprzedaży w poszczególnych miesiącach 2012 r., - Spółka dokonywała sprzedaży wysyłkowej z terytorium Czech na terytorium Polski, a przedmiotem sprzedaży były gry komputerowe, sprzedaż była dokonywana w 2012r. za pośrednictwem portalu [...] (używane nicki: [...] oraz [...]), - Spółka w deklaracjach VAT-7 złożonych za poszczególne miesiące 2012r. nie wykazała żadnej sprzedaży, - z porównania wartości sprzedaży wykazanej w ewidencji sprzedaży do Polski "[...]" za 2012r. z wartością wpłat dokonanych na rachunek bankowy Spółki przez polskich nabywców towaru za pośrednictwem portalu [...] wynika, że wartość dokonanych wpłat przewyższa wartość sprzedaży wykazanej w ewidencji sprzedaży do Polski, - wartość sprzedaży wysyłkowej dokonanej przez Spółkę ustalono na podstawie wpłat dokonanych na rachunek bankowy Spółki, - Spółka nie złożyła zawiadomienia o wyborze miejsca opodatkowania transakcji dostaw w kraju przeznaczenia (art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług t.j. Dz. U., z 2021r. poz. 685 ze zm., dalej: u.p.t.u.) dlatego też w związku z przekroczeniem kwoty limitu, określonej w art. 24 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług sprzedaż wysyłkowa dokonana przez Spółkę w 2012 r. winna być opodatkowana w Polsce. Po zakończeniu kontroli podatkowej Spółka złożyła korekty deklaracji VAT-7 zgodne z ustaleniami kontroli podatkowej. Odnośnie wpłat dokonywanych przez Spółkę na rachunek bankowy Podatnika tytułem "[...] [...]", DIAS zwrócił uwagę, iż W. S. w oświadczeniu z dnia 8 sierpnia 2016 r. poinformowała, że "(...) "[...] [...]" dotyczyły przelewów z konta A w D na konto Pana H. tytułem wpłat od osób prywatnych dla firmy A ze sprzedaży na portalu "[...]". Przelewy były dokonywane w ten sposób ze względu na: niekorzystny przelicznik kursowy koron w banku, częściowo na zakup towaru w Polsce, sprzedawanego następnie na podstawie WDT do Czech, (...). Za gotówkę wybraną z konta zostały zakupione korony i przekazane do kasy A. Zakup towaru w Polsce był prowadzony w ramach działalności Pana H. a następnie odsprzedany do A jako WDT (...)". DIAS po wnikliwym przeanalizowaniu całego zebranego materiału dowodowego stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie w zakresie orzeczenia, co do kwestii zaniżenia przychodów z tytułu wpłat dokonywanych przez urzędy pocztowe na rachunek bankowy Podatnika nr [...] tytułem pobrań za sprzedany towar oraz przez osoby fizyczne tytułem zapłaty za towar zakupiony za pośrednictwem [...] na łączną kwotę brutto [...] zł. zostało wydane w oparciu o w pełni wyjaśniony stan faktyczny a dokonana ocena materiału dowodowego została oparta na obowiązujących przepisach. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji DIAS wskazał, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Na podstawie art. 14 ust. 1c tej ustawy za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: 1) wystawienia faktury albo 2) uregulowania należności. Mając na uwadze wszystkie opisane powyższe ustalenia, poczynione zarówno w oparciu o dokumenty źródłowe jak i składane wyjaśnienia, w szczególności uwzględniając fakt, że wartość wpłat dokonanych na rachunek bankowy Spółki przewyższa wartość sprzedaży wykazanej w ewidencji sprzedaży do Polski, DIAS stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania twierdzeń Strony, że wpłaty dokonane na rachunek bankowy nr [...], wykorzystywany przez Skarżącego do celów prowadzonej działalności gospodarczej, stanowiły przychód Spółki. DIAS podkreślił, że z uwagi na niezłożenie przez Spółkę zawiadomienia o wyborze miejsca opodatkowania transakcji dostaw w kraju przeznaczenia (art. 24 ust. 2 u.p.t.u.) oraz przekroczeniem kwoty limitu, określonej w art. 24 ust. 2 tej ustawy sprzedaż wysyłkowa dokonana przez Spółkę winna być opodatkowana w Polsce. DIAS zwrócił uwagę na to, że podmiot, który wykorzystuje dla celów prowadzonej działalności gospodarczej osobisty rachunek bankowy lub korzysta z cudzego rachunku, powinien na bieżąco weryfikować wszystkie płatność, tak by w przypadku ewentualnej kontroli organów podatkowych nie było wątpliwości które wpływy i wydatki dotyczą jego działalności gospodarczej a które stanowią wpływy i wydatki prywatne lub dotyczą innego podmiotu. Zdaniem DIAS Skarżący nie udowodnił, że sporne przychody dotyczą działalności Spółki, a zatem zasadne jest uznanie, że Podatnik zaniżył przychód z działalności gospodarczej o kwotę [...] zł. Odnośnie zarzutów dotyczących stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie popełnionych przez Stronę pomyłek księgowych, to DIAS w pełni zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż zarzuty organu dotyczące: - niezaewidencjonowania w księdze wydatków wynikających z następujących faktur VAT: nr [...] z dnia 17 stycznia 2012 r. oraz nr [...] z dnia 1 grudnia 2012r., - zarachowania w ciężar kosztów zakupów o łącznej wartości [...] zł, - zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na kwotę [...] zł (str. 15 protokołu), - niezaewidencjonowania w kol. 7 księgi sprzedaży towarów handlowych i usług faktur VAT: nr [...] z 4 grudnia 2012r., nr [...] z 31 grudnia 2012r., - niezaewidencjonowania w kol. 7 księgi sprzedaży towarów handlowych i usług wynikających z faktur VAT: nr [...] z 26 czerwca 2012 r., nr [...] z 7 listopada 2012r. stanowią błędy księgowe i zostały przez Podatnika sprostowane w złożonych korektach zeznania PIT-36. DIAS zwrócił uwagę, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, jednak iż nie wszystkie wymienione powyżej kwestie zostały skorygowane i uwzględnione w złożonych korektach zeznania PIT-36. Zdaniem DIAS, przy określeniu prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego organ podatkowy musi wziąć pod uwagę wszystkie stwierdzone nieprawidłowości, które nie zostały uwzględnione przez podatnika w skutecznie złożonej korekcie zeznania podatkowego. Nie ma tutaj znaczenia czy nieprawidłowość ta była skutkiem celowego działania czy pomyłki księgowej. DIAS podkreślił, że oceniając dane zdarzenie organ bierze pod uwagę treść przepisów prawa materialnego i na ich podstawie dokonuje jego kwalifikacji. Jeśli ustali, że zdarzenie to jest niezgodne z określonym przepisem wówczas uznaje, iż dane zdarzenie stanowi naruszenie prawa i tym samym uznaje je za nieprawidłowość. Ustalenie stopnia zawinienia nie ma znaczenia na etapie postępowania podatkowego, przepisy prawa materialnego nie przewidują orzekania w tym zakresie. DIAS wskazał, że z uwagi na kilkukrotne dokonywanie przez Podatnika korekt zeznania PIT-36, organ pierwszej instancji dla przejrzystości dokonanej korekty rozliczenia rocznego w zaskarżonej decyzji opisał wszystkie stwierdzone nieprawidłowości, także te które Strona uwzględniła w złożonych korektach. Jednak przy opisie poszczególnych kwestii zawarta została informacja jakie jest ostateczne stanowisko organu w tym temacie. Ponadto organ dokonał szczegółowego rozliczenia matematycznego stwierdzonych nieprawidłowości. DIAS podkreślił, że przy pełnym i dokładnym zapoznaniu się z treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji Podatnik nie może mieć wątpliwości jakie ustalenia zostały przez organ pierwszej instancji uwzględnione przy ostatecznym określeniu wysokości zobowiązania podatkowego za 2012r. DIAS stwierdził, że zarzuty Podatnika, jakoby organ pierwszej instancji całkowicie pominął i nie ustosunkował się do jej wyjaśnień w przedmiocie omyłek w księgowaniu są bezzasadne. Odpowiadając na zarzuty podniesione przez Podatnika w złożonym odwołaniu a dotyczące naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 122 i art. 187 O.p. to zdaniem DIAS zarzuty te nie znajdują potwierdzenia ani w treści decyzji organu w zebranym materiale dowodowym. Według DIAS w sprawie nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej. DIAS zwrócił uwagę, iż charakter tej zasady opiera się na tym, że organ podatkowy podejmuje wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy ale dąży też do aktywizowania podatnika, aby on sam także podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego. DIAS nie zgodził się z zarzutem, iż organ pierwszej instancji pominął okoliczności wynikające z wyjaśnień Strony dotyczących lokali przy ul. [...] i przy ul. [...]. Wyjaśnienia te zostały opisane w zaskarżonej decyzji i odniesione do pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. DIAS podkreślił, iż organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko, wskazuje okoliczności i dowody, na których oparł się wydając rozstrzygnięcie. Zdaniem DIAS taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Organ pierwszej instancji dokonał oceny całokształtu okoliczności, które dotyczyły obu spornych kwestii, a w uzasadnieniu decyzji uwzględniono wszystkie dokumenty i wyjaśnienia zebrane w toku kontroli i postępowania podatkowego. DIAS uznał za niezasadny zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 O.p. Według DIAS organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał określenia zobowiązania podatkowego Skarżącego w podatku dochodowym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2012r. w kwocie [...] zł. Na powyższą decyzję Podatnik złożył do tut. Sądu skargę. Zdaniem Skarżącego DIAS nie uwzględnił dowodów i wyjaśnień powoływanych przez Podatnika, co doprowadziło do niewłaściwej oceny materiału dowodowego i bezpodstawnego stwierdzenia, że Skarżący zaniżył przychody. Podatnik wskazał na nieuwzględnienie przez organ poniższych okoliczności i zarzutów, które Skarżący podnosił w toku postępowania: - kwota brutto [...] zł wpłata [...], [...] - transakcja ta stanowi zwrot za zakupione w dniu 20 sierpnia 2012r. w celach prywatnych noże kuchenne z Holandii. Kwota ta obejmuje cenę zakupu oraz koszt przesyłki pobraniowej – Skarżący przedłożył wyciąg z rachunku wskazujący zapłatę, zwrot oraz kopię faktury. Zwrot nie stanowi niewykazanego przychodu, - kwota brutto [...] zł wpłata [...], transakcje: [...] zł z 13 kwietnia 2012r., [...] zł z 22 maja 2012r., [...] zł z 30 lipca 2012r. - wskazane transakcje stanowią zwrot za zakupione w celach prywatnych klucze do gier, - kwota [...] zł - dotyczy wpłat dokonanych przez urzędy pocztowe z tytułu pobrań za sprzedany towar - wskazane wpłaty stanowią przychód czeskiej spółki A s.r.o., co zostało udokumentowane i rozliczone w Czeskim Urzędzie Podatkowym. Podatnik podkreślił, iż przychód Spółki znajdował się na polskim koncie Podatnika jedynie w ramach grzecznościowych – małżeńskiego użyczenia swojego konta w polskim banku dla rozliczeń żony i było to związane z tym, że w owym czasie prowizja za międzynarodowe transakcje była znaczna i kliencie polscy nie chcieli do czeskiego banku płacić za zakupione towary i w żadnym momencie nie stanowiło to przychodu z działalności Skarżącego. Odnośnie ustalenia wpłaty z tytułu "[...] [...]" na łączną kwotę [...] zł, z czego w trakcie kontroli udokumentowano kwotę [...] zł i braku udokumentowania środków pieniężnych na kwotę [...] zł, Skarżący podniósł, iż Spółkę prowadziła jego żona, a Podatnik był przedstawicielem tejże Spółki na terenie Polski. Zdaniem Podatnika fakt bliskiego pokrewieństwa – małżeństwo – sam w sobie wyklucza udzielanie rzekomych pożyczek. Zdaniem Podatnika mógł on jako mąż oraz jako przedstawiciel Spółki swobodnie korzystać z pieniędzy pochodzących z firmy żony. Odnośnie ustalenia przez organ niezasadnego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł, to Skarżący podkreślił, iż lokale przy ul. [...] oraz [...] stanowiły magazyny oraz biuro i były wykorzystywane do celów pracowniczych. Według Skarżącego powyższych faktów dowodzi sama treść aneksu do umowy najmu oraz potwierdzają to zeznania właścicieli rzeczonych lokali. Ponadto w lokalu przy ul. [...] prowadzone były prace remontowe, a lokal ten stanowił lokal biurowy. Skarżący przedłożył przykładowe dokumenty potwierdzające odbiór towaru przez kuriera ze wskazanych, kwestionowanych lokali i zadeklarował udostępnienie organowi wglądu do całości dokumentacji na wezwanie. W skardze podniesiono, iż lokal przy ul. [...] jest lokalem, który całkowicie uniemożliwia zamieszkiwanie w nim – znajduje się on w ciągu lokali użytkowych, jest zamykany drzwiami magazynowymi, brak w nim nawet okna. Podatnik wyjaśnił, iż w 2012 roku jego miejscem zamieszkani były Czechy, gdzie prowadził życie rodzinne (dzieci uczęszczały do szkoły na terenie Czech). Odnosząc się do błędów w księgach podatkowych, to Skarżący wskazał, iż stanowią one błędy księgowania, które prowadząca księgowość tłumaczyła omyłkowym zaksięgowaniem dokonanym przez pracownika. Według Podatnika omyłki zostały sprostowane w następujących po sobie złożonych korektach i jednocześnie brak jest zamiaru w działaniu pracownika biura księgowego, co powoduje, że nie ma postaw do uznania ich za oszustwo podatkowe. Wskazując na normy art. 187 § 1 O.p. i art. 122 O.p. Skarżący podkreślił, iż organ dokonał błędnej analizy całości zebranego materiał dowodowego, pomijając przy tym korzystne dla Podatnika fakty. W przekonaniu Podatnika, DIAS skupił się na własnych tezach dotyczących rzekomego zaniżenia przez Skarżącego przychodów, natomiast pominął okoliczności wynikające z wyjaśnień Skarżącego i powołanej przez niego jako dowód dokumentacji. W konsekwencji Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy DIAS do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Podnieść należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przede wszystkim w drodze kontroli działalności administracji publicznej, która realizowana jest co do zasady pod kątem zgodności z prawem. Kompetencja w tym przedmiocie wynika z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 137 ze zm.; dalej w skrócie: "P.u.s.a."). Szczegółowy katalog aktów i czynności, mogących stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego został z kolei sformułowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Skarga jako bezzasadne podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zagadnienie czy nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2018r. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...]r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu dochodzenia przeciwko Podatnikowi i w tym samym dniu sporządzono również postanowienie nr [...] o przedstawieniu zarzutów Skarżącemu. Treść postanowienia o przedstawieniu zarzutów została ogłoszona Skarżącemu w dniu [...] r. Natomiast pismem nr [...] z dnia 4 lipca 2018r. (doręczonym w dniu: 6 lipca 2018r.), organ zawiadomił Podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. z dniem [...] r. Z akt sprawy wynika, iż powyższe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 4 sierpnia 2018 r. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, iż stosowanie do art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012r. uległ zawieszeniu. Tym samym brak jest przeszkód do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Skarżący sformułował w skardze zarzut nieuwzględnienia powoływanych przez niego dowodów i wyjaśnień, co doprowadziło do niewłaściwej oceny materiału dowodowego i bezpodstawnego stwierdzenia, że Skarżący zaniżył przychody. Podatnik podkreślił, iż przychód Spółki znajdował się na polskim koncie Skarżącego jedynie w ramach grzecznościowego – małżeńskiego użyczenia swojego konta w polskim banku dla rozliczeń żony i było to związane z tym, że w owym czasie prowizja za międzynarodowe transakcje była znaczna i kliencie polscy nie chcieli płacić za zakupione towary do czeskiego banku. Dokonane opłaty, zdaniem Podatnika, w żadnym momencie nie stanowiły przychodu z działalności Skarżącego. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy wskazać na poczynione w toku postępowania podatkowego ustalenia. I tak według oświadczeń złożonych przez W. S. w toku kontroli podatkowej: - Skarżący nie dokonywał sprzedaży za pośrednictwem jakichkolwiek portali internetowych na rzecz swojej firmy, jedynie wykorzystywał swoje dane na portalu [...] w celu dokonywania sprzedaży w imieniu Spółki, - używane nicki dotyczyły firmy A s.r.o. (Spółki), - towar sprzedany na [...] był towarem przywiezionym z Czech i zaewidencjonowanym w księgach czeskiej Spółki, która wykazuje jego zakup i sprzedaż, - Podatnik początkowo posługiwał się nickiem "[...]", a następnie na żądanie portalu [...] zmienił nazwę na "[...]" oraz utworzył drugi nick "[...]l". W. S. w oświadczeniu z dnia 8 sierpnia 2016 r. poinformowała ponadto, że "(...) "[...] [...]" dotyczyły przelewów z konta A w D na konto Pana H. tytułem wpłat od osób prywatnych dla firmy A ze sprzedaży na portalu "[...]". Przelewy były dokonywane w ten sposób ze względu na: niekorzystny przelicznik kursowy koron w banku, częściowo na zakup towaru w Polsce, sprzedawanego następnie na podstawie WDT do Czech, (...). Za gotówkę wybraną z konta zostały zakupione korony i przekazane do kasy A. Zakup towaru w Polsce był prowadzony w ramach działalności Pana H. a następnie odsprzedany do A jako WDT (...)". W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Na podstawie art. 14 ust. 1c tej ustawy za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: 1) wystawienia faktury albo 2) uregulowania należności. Sąd zwraca uwagę, że jak wynika z ustaleń poczynionych przez organy wartość wpłat dokonanych na rachunek bankowy Spółki przewyższa wartość sprzedaży wykazanej w ewidencji sprzedaży do Polski. Ponadto z uwagi na niezłożenie przez Spółkę zawiadomienia o wyborze miejsca opodatkowania transakcji dostaw w kraju przeznaczenia (art. 24 ust. 2 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym w 2012 r.) oraz przekroczeniem kwoty limitu, określonej w art. 24 ust. 2 tej ustawy sprzedaż wysyłkowa dokonana przez Spółkę winna być opodatkowana w Polsce. Zdaniem Sądu podmiot, który wykorzystuje dla celów prowadzonej działalności gospodarczej osobisty rachunek bankowy lub korzysta z cudzego rachunku, powinien na bieżąco weryfikować wszystkie płatność, tak by w przypadku ewentualnej kontroli organów podatkowych nie było wątpliwości które wpływy i wydatki dotyczą jego działalności gospodarczej a które stanowią wpływy i wydatki prywatne lub dotyczą innego podmiotu. W konsekwencji organy prawidłowo przyjęły, iż brak było podstaw do uznania wyjaśnień, składanych przez Stronę, że wpłaty dokonane na rachunek bankowy wykorzystywany przez Skarżącego do celów prowadzonej działalności gospodarczej (wpłaty były dokonywane przez: urzędy pocztowe tytułem pobrań za sprzedany towar oraz przez osoby fizyczne tytułem zapłaty za towar zakupiony za pośrednictwem [...]), stanowiły przychów Spółki. W konsekwencji prawidłowa jest konstatacja organów, iż Podatnik zaniżył przychód z działalności gospodarczej o kwotę [...] zł. Odnośnie niezasadnego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł, to Skarżący podkreślił, iż lokale przy ul. [...] oraz [...] w C. stanowiły magazyny oraz biuro i były wykorzystywane do celów pracowniczych. Podatnik stwierdził, że powyższe okoliczności wypływają z treści aneksu do umowy najmu oraz z zeznań właścicieli rzeczonych lokali. Ponadto, jak podniesiono w skardze, w lokalu przy ul. [...] prowadzone były prace remontowe i stanowił on lokal biurowy. Skarżący podał, iż lokal przy ul. [...] jest lokalem, który całkowicie uniemożliwia zamieszkiwanie w nim, gdyż znajduje się on w ciągu lokali użytkowych, jest zamykany drzwiami magazynowymi i brak w nim nawet okna. Jak wynika z ustaleń organu lokal przy ul. K. [...] wynajęty został wyłącznie na cele mieszkalne natomiast lokal przy ul. [...] wynajęto w celach mieszkalnych i biurowych. Ponadto należy wskazać, iż właściciel lokalu położonego przy ul. [...] w C. (B Sp. z o.o.) potwierdził, że lokal ten był wynajmowany na cele mieszkalne. W konsekwencji DIAS zasadnie uznał, iż brak było tytułu prawnego do używania powyższego lokalu na cele związane z działalnością gospodarczą. Sąd zauważa, iż z wyjaśnień złożonych przez Panią R. H. (tj. właścicielkę lokalu przy ul. [...]) wynika, że w lokalu tym Podatnik mieszkał oraz, że w jednym z pokoi urządził sobie biuro. Co istotne, w 2012r. adresy w C.: przy ul. [...] i ul. K. [...] nie zostały zgłoszone jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Podatnik nie określił jaka część danej nieruchomości faktycznie służyła prowadzonej działalności gospodarczej, a do kosztów uzyskania przychodów zaliczył całość wydatków poniesionych w związku z najmem tych lokali. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu organ dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w zaskarżonej decyzji. Trafnie organy obu instancji przyjęły, iż brak jest podstaw do uznania wydatków w łącznej kwocie [...] zł za koszty uzyskania przychodów. Przede wszystkim nie sposób uznać, iż opisane powyżej nieruchomości służyły Podatnikowi do wykonywania działalności gospodarczej, natomiast w odniesieniu do lokalu położonego w C. przy ul. [...] Podatnik nie podjął nawet próby wykazania w jakiej części lokal ten mógł być używany na cele działalności Skarżącego. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd stwierdza, iż przeprowadzony przez organ wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Należy w pełni podzielić argumentację organu, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Odnosząc się do błędów w księgach podatkowych, to Skarżący wskazał, iż stanowią one błędy księgowania, które osoba prowadząca księgowość tłumaczyła omyłkowym zaksięgowaniem dokonanym przez pracownika. Zdaniem Sądu przy określeniu prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego organ podatkowy musi wziąć pod uwagę wszystkie stwierdzone nieprawidłowości, które nie zostały uwzględnione przez podatnika w skutecznie złożonej korekcie zeznania podatkowego. Nie ma tutaj znaczenia czy nieprawidłowość ta była skutkiem celowego działania czy pomyłki księgowej. Organ prawidłowo przyjął, iż oceniając sporne zdarzenia należy brać pod uwagę przepisy prawa materialnego i na ich podstawie dokonywać kwalifikacji nieprawidłowości. Ustalenie stopnia zawinienia nie ma znaczenia na etapie postępowania podatkowego, przepisy materialnego prawa podatkowego nie przewidują orzekania w tym zakresie. W konsekwencji nie budzi wątpliwości Sądu, że ograny wyjaśniły oraz prawidłowo oceniły poszczególne dowody w sprawie, a w rozstrzygnięciu przedstawiły motywy swoich ustaleń. Szczegółowo odniosły się do obszernego materiału dowodowego. Argumentacja faktyczna i prawna organów jest, w ocenie Sądu prawidłowa, spójna i wyczerpująca. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się do zgłaszanych przez Skarżącego twierdzeń. Materiał dowodowy w sprawie zgromadzony został - wbrew zarzutom skargi - w sposób wystarczający do wyjaśnienia stanu faktycznego. W tym miejscu podkreślić należy, że wyrażony w art. 122 O.p. obowiązek nie ma charakteru bezwzględnego i nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast odmienne od oczekiwań podatnika wnioski z analizy stanu faktycznego sprawy nie mogą świadczyć o braku zachowania zasady obiektywnej prawdy materialnej Tym samym Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. DIAS w obszernym ale i rzeczowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazał dowody, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, a Sąd nie znalazł podstaw, żeby je kwestionować. W konsekwencji zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 P.p.s.a. a zatem skargę w oparciu o art. 151 tej ustawy należało oddalić.