I SA/Gl 1506/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję, oznaczoną w sentencji postanowienia, A. P. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w przypadku braku udzielenia ochrony tymczasowej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania nieodwracalnych skutków. W ocenie skarżącej błędy popełnione przy wydawaniu decyzji, przy braku jej wstrzymania, skutkować będą prowadzeniem egzekucji w oparciu o rozstrzygnięcie wydane z naruszeniem prawa. Podkreśliła przy tym, że cały czas aktywnie prowadzi działalność gospodarczą, reguluje na bieżąco swoje zobowiązania, w tym publicznoprawne, a także zatrudnia na umowę o pracę trzech pracowników wypłacając im wynagrodzenia bez opóźnień. Niemożność regulowania zobowiązań w przypadku wszczęcia egzekucji może spowodować, w jej ocenie, utratę kontrahentów, z którymi zostały wypracowane korzystne warunki współpracy. Egzekucja całej określonej w decyzji kwoty spowoduje bowiem, że bieżące rozliczenia z kontrahentami staną się niemożliwe, a co za tym idzie powstaną zaległości, które w istotny sposób wpłyną na kondycję skarżącej i możliwość nabycia nowego towaru czy też pokrycia wynagrodzeń pracowników. Jednocześnie podniosła, że pozyskanie nowych kontrahentów jest procesem wymagającym dłuższego czasu, albowiem wymaga uzyskania zaufania kontrahenta, sprzedaży wysokiej jakości towaru po atrakcyjnej cenie, często na granicy opłacalności. Skarżąca wskazała, że poczyniła znaczne nakłady pracy, by uzyskać odroczony termin płatności za zakup towarów, wynoszący 60 dni. Pozbawienie tym samym możliwość regulowania na bieżąco zobowiązań spowoduje, że kontrahenci, którzy zgodzili się na taki termin płatności nie będą zainteresowani dalszą współpracą na dotychczasowych warunkach i zaczną żądać zapłaty za gotówkę w dniu wydania towaru lub w bardzo krótkim terminie odroczenia, co może okazać się niewykonalne. Ostatecznie wskazała, iż w przypadku ewentualnego uchylenia decyzji doszło by do zwrotu wyegzekwowanej kwoty, to odbudowa działalności może być znacznie utrudniona albo i nawet niemożliwa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast, w myśl art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zob. art. 61 § 3 P.p.s.a.). Niewątpliwie również wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy, ponieważ art. 61 § 3 P.p.s.a. uzależnia zastosowanie tej instytucji od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Regulacja ta nakłada na wnioskodawcę określone obowiązki. Strona dążąc bowiem do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, opubl. w Lex nr 1464732). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, opubl. w Lex nr 1145639). We wniosku należy wskazać, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14, opubl. w Lex nr 1470059). W niniejszej sprawie skarżąca poza podniesioną argumentacją nie przedłożyła żadnych dokumentów wskazujących na okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Jednocześnie we wniosku skarżąca powołuje się na zdarzenia nie występujące w dacie wystąpienia o przyznanie jej ochrony tymczasowej, tj. możliwości prowadzenia egzekucji, w oparciu o wadliwą decyzję. Tymczasem podkreślić wypada, że Sąd w rozpoznawanej sprawie nie może opierać się przy wydawaniu niniejszego rozstrzygnięcia na argumentach wskazanych przez stronę w skardze. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Ponadto, wbrew twierdzeniom zawartym w tym wniosku, zajęcie rachunku bankowego dłużnika w toku egzekucji nie oznacza co do zasady pozbawienia go możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Przepisy prawa przewidują bowiem możliwość zwolnienia kwoty pieniężnej spod egzekucji w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Podniesiona przez skarżącą argumentacja nie może tym samym doprowadzić do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przy rozpoznawaniu niniejszego wniosku Sąd miał również na uwadze fakt, że skarżąca z jednej strony we wniosku stwierdziła, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji doprowadzi, w przypadku wyegzekwowania całej kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, do utrudnienia, a wręcz uniemożliwienia prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, z drugiej zaś strony w złożonym do sądu urzędowym formularzu "PPF" oświadczyła pod rygorem odpowiedzialności karnej, że zapłaciła należność główną wynikającą z zaskarżonej decyzji w całości i tym samym nie jest w stanie uiścić wpisu, który to wpis następnie uiściła bez wezwania. Tym samym rozbieżności pomiędzy twierdzeniami strony dotyczącymi jej sytuacji, w tym skutków braku wstrzymania decyzji, a rzeczywistą jej sytuacją wynikającą bądź to z późniejszych oświadczeń, bądź np. z zapłaty wpisu od skargi powodują, że nie można uznać, by skarżąca uprawdopodobniła przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy mieć na względzie, że w przypadku zapłaty należności głównej wynikającą z zaskarżonej decyzji, brak jest również podstaw do wstrzymania zaskarżonej decyzji art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a