I SA/Gl 1519/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędziowie WSA Piotr Pyszny, Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 29 października 2024 r. nr SKO.4105.406.2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 29 października 2024 r., nr SKO.4102.406.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, po rozpatrzeniu odwołania podatnika A. Z. (dalej także skarżący), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wójta Gminy K. z 31 stycznia 2024 r., nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. Stan sprawy przedstawia się następująco. Organ I instancji decyzją z 31 stycznia 2024 r. ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2024 w kwocie 669 zł. Do opodatkowania przyjęto: - budynki mieszkalne o powierzchni 105 m2, - budynki pozostałe o powierzchni 60,54 m2, - grunty pozostałe o powierzchni 590 m2 oraz grunty rolne o powierzchni 0,0059 ha. Podatnik w odwołaniu wniósł o przywrócenie poprzednich danych dotyczących powierzchni jego działki, tj. 700 m2. Zwrócił się również o umorzenie zaległości w wysokości 1.179 zł. Kolegium uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Powołując art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej P.g.k.), wskazało, że organy podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż aktualne dane z ewidencji gruntów i budynków. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1990 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2023r. poz. 70 ze zm., dalej u.p.o.l.), podlegają grunty, budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania - zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. - stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, przy czym - w myśl ust. 2 art. 4 u.p.o.l. - powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Z załączonej do akt sprawy Informacji o działce z 25 marca 2024 r. wynika, że podatnik jest właścicielem działki oznaczonej nr ewid. [...] o łącznej powierzchni 0,0649 ha sklasyfikowanej jako tereny B o powierzchni 0,0590 oraz tereny sklasyfikowane jako WRIVa o powierzchni 0,0059 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem niemieszkalnym. Natomiast w złożonej 22 lutego 2022 r. Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych podatnik wykazał do opodatkowania: grunty pozostałe o powierzchni 700 m2, grunty rolne o powierzchni 0,0059 ha, budynki mieszkalne o powierzchni 105 m2 oraz budynki pozostałe o powierzchni 60,54 m2. Przy zastosowaniu stawek podatkowych wynikających z § 1 uchwały Rady Gminy Kłomnice Nr 492/LXIII/2023 z dnia 28 listopada 2023r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości na 2024 rok, które wynoszą: od 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych 1,04 zł, od 1 m2 powierzchni budynków pozostałych 5,60 zł, od 1 m2 powierzchni gruntów pozostałych 0,37 zł, podatek od nieruchomości za miesiące I-XII 2024 roku wyniósł: 1) za budynki mieszkalne o wysokości pomieszczeń w świetle pow. 2,20 m i pow. 105,00 m2 X 1,04 zł/m2 wynosi 109,20 zł, 2) za pozostałe budynki o pow. 60,54 m2 x 5,60 zł/m2 wynosi 339,02 zł, 3. za grunty pozostałe o pow. 590,00 m2 x 0,37 wynosi 218,30 zł. Łącznie po zaokrągleniu 667 zł. Podatek rolny obliczono na podstawie ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 333, dalej u.p.r.), Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2023r. (M.P. z 2023 r., poz. 1129) w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2024 r. oraz Uchwały Rady Gminy Kłomnice z dnia 28 listopada 2023r. nr 494/LXIII/2023 w sprawie średniej ceny skupu żyta przyjętej do wymiaru podatku rolnego na rok 2024 oraz Komunikatu Prezesa GUS z dnia 20 października 2023r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2023 r. Powołując art. 6 ust. 1 u.p.r. oraz ww. Uchwałę Kolegium wykazało sposób obliczenia podatku rolnego wskazując, że podstawowa stawka tego podatku wynosi 197,50 zł za 1 ha przeliczeniowy oraz 395 zł za 1 ha za pozostałe grunty. Do opodatkowania przyjęto grunty o pow. 0,0059 ha x 395 zł. Kwota podatku wyniosła 2,33 zł, w zaokrągleniu 2,00 zł. Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo ustalił dla podatnika wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu podnoszonego w odwołaniu co do błędnej powierzchni nieruchomości wyjaśniło, że powierzchnia działki, tj. 0,0649 ha odpowiada danym zawartym w ewidencji gruntów i budynków (Informacja o działce z dnia 25 marca 2024 r. - dostęp elektroniczny z ewidencji gruntów). Związanie organów podatkowych danymi z ewidencji gruntów i budynków oznacza, że organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania powierzchni gruntu i budynków we własnym zakresie. Jednocześnie pouczyło podatnika o sposobie dokonania zmian w ewidencji. Dodało, że wniosek o umorzenie zaległości w wysokości 1.179 zł został przekazany organowi podatkowemu do rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu w trybie art. 67a § 1 O.p. W skardze podatnik wniósł o uchylenie decyzji Kolegium, którą zatwierdzono zmianę w ewidencji gruntów pomniejszając jej powierzchnię do 590 m2. Zdaniem podatnika powierzchnia jego działki wnosi 700 m2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rozpatrywana skarga – w ramach kontroli przewidzianej w art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej P.p.s.a.) – nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy wielkości powierzchni gruntów opodatkowanych podatkiem od nieruchomości w odniesieniu do tzw. gruntów pozostałych. W ocenie Skarżącego powierzchnia tych gruntów wynosi 700 m2 , zaś organy podatkowe jako podstawę opodatkowania przyjęły powierzchnię 590 m2. W pozostałym zakresie opodatkowanie gruntów i budynków nie było kwestionowane przez skarżącego. Tożsama problematyka dotycząca wymierzenia Skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego za wcześniejsze lata podatkowe była już przedmiotem rozważań tut. Sądu, np. I SA/Gl 615/17 (sprawa dotyczyła roku 2017) I SA/Gl 828/18 (sprawa dotyczyła roku 2018), I SA/Gl 812/19 (sprawa dotyczyła roku 2019), czy I SA/Gl 682/20 (sprawa dotyczyła roku 2020). Z uwagi na tożsamy przedmiot sprawy i analogiczną treść złożonych środków zaskarżenia, Sąd w niniejszym składzie podziela argumentację zawartą w powyższych orzeczeniach i uznaje ją za własną. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Skarżący, co nie jest sporne, jest zobowiązany do uiszczania podatku od nieruchomości i podatku rolnego dotyczącego działki o numerze ew. [...]. Kolejno, stosownie do treści art. 4 ust 1 pkt 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia. Przy ustalaniu powierzchni gruntów na potrzeby podatku od nieruchomości brane są pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów prowadzonej dla konkretnej miejscowości. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm., dalej P.g.k.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Określona w tym przepisie norma może być traktowana jako domniemanie prawne usuwalne (wzruszalne) w procesach dowodowych ustalania faktów w ramach postępowań prowadzonych w sprawach wymienionych w tym przepisie, w tym określania podstawy i wysokości należnych podatków i świadczeń. Tak rozumiane materialne domniemanie prawne zapisane w art. 21 P.g.k., można tym samym uznać za ustanowiony przez ustawodawcę nakaz wnioskowania a priori przez organy stosujące prawo w dziedzinach i zakresach wymienionych w tej normie, na podstawie danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, bez potrzeby przeprowadzenia ich dowodu w procesie stosowania prawa. Od ustanowionej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Z powyższego wynika, że dopóki informacje te nie zostaną zmienione w ustalonym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru i wysokości podatku (por. D. Felcenloben [w:] Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Warszawa 2024, art. 21). Tak więc ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądowoadministracyjnym organ podatkowy, przy wymiarze podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego, związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o klasyfikacji gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Aby podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i co do zasady nie są władne do kwestionowania czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 2025 r., III FSK 1220/23, dostępny w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem dopóki w ewidencji gruntów − co potwierdzają powołane przez Kolegium dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (Informacja o działce z dnia 25 marca 2024 r., dostęp elektroniczny z ewidencji gruntów) − zawarty będzie wpis, że powierzchnia gruntów pozostałych na działce nr [...] wynosi 590 m2, to niezależnie od ewentualnej wskazywanej w skardze wadliwości zmian dokonanych w ewidencji gruntów, opodatkowanie tego gruntu musi obejmować ww. powierzchnię. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie mogą bowiem stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądu administracyjnego w sprawie podatkowej. Chcąc zakwestionować prawidłowość powierzchni posiadanego gruntu, która została ujawniona w ewidencji gruntów, współwłaścicielom nieruchomości przysługują inne instrumenty prawne, przy pomocy których mogą doprowadzić do zgodności stanu wynikającego z ewidencji ze stanem faktycznym. Dopiero ewentualne przeprowadzenie stosownego postępowania i zmiana zapisu w ewidencji co do powierzchni działki, skutkować będzie przyjęciem do opodatkowania innej, zmienionej (w tym przypadku zwiększonej) powierzchni. Organ odwoławczy w wydanym rozstrzygnięciu pouczył skarżącego o sposobie i trybie dokonania ewentualnych zmian. Przy czym ponownie podkreślić należy, że w pozostałym zakresie skarżący nie kwestionował podstawy opodatkowania, jak również jego wymiaru. Z decyzji organu I instancji wynikała także zaległość podatkowa skarżącego wynosząca 1.179 zł, która jest przedmiotem odrębnego postępowania w trybie art. 67a § 1 O.p. Uznać więc należy, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo ustaliły skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2024 r. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.