I SA/Gl 16/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji określającą A Sp. z o.o. w C. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł. Wraz ze skargą na powyższą decyzję strona złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek ten oparła na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca przytoczyła treść tego przepisu jednocześnie wskazując, że w toku badania przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków uwzględnieniu podlegają wszystkie istotne w tej materii okoliczności, nawet te nie podniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Podniosła, że dla spełnienia przesłanek z powołanego przepisu wystarczające jest prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem strony skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych następstw. Podniosła, że zaskarżyła do tut. Sądu również identyczne w swej treści decyzje określające podatek od nieruchomości za lata 2010, 2012 i 2013, które łącznie zobowiązują skarżącą do zapłaty kwoty ponad [...] zł. W dalszej części uzasadnienia skarżąca wskazała, że w dniu 15 grudnia 2015 r. zaproponowała organowi I instancji złożenie zabezpieczenia zapłaty wszystkich spornych podatków od nieruchomości do czasu zakończenia postępowania sądowego w jeden ze sposobów wymienionych w art. 33d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jednakże nie był on takim zabezpieczeniem zainteresowany. Natomiast pismami z dnia 2 grudnia 2015 r. wszczęto przeciwko skarżącej postępowanie egzekucyjne, w wyniku którego zajęto wszystkie jej rachunki bankowe, każdy do kwoty [...] zł, zatem na dzień sporządzenia przedmiotowego wniosku zablokowano rachunki bankowe skarżącej na kwotę ponad [...] zł. Skarżąca podniosła dalej, że obecnie jest na etapie finalizowania inwestycji realizowanej ze środków Unii Europejskiej w ramach Umowy o dofinansowanie, rozliczania wykonawców oraz rozliczania się z [...] w W., a zajęcie rachunków bankowych nie tylko sparaliżowało bieżącą działalność Spółki, ale także uniemożliwia rozliczenie tej inwestycji, co może skutkować wycofaniem dotacji i nieodwracalny upadek zrealizowanego już w istocie projektu o wartości ponad [...] zł. W ocenie skarżącej przedmiotowy wniosek jest również zasadny z uwagi na fakt, iż w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyraźnie zaznaczył, że organ I instancji nie wzywał spółki do natychmiastowego uiszczenia podatku i pouczył, że decyzja ma charakter deklaratoryjny i wskazywała jedynie kiedy i w związku z jakimi okolicznościami powstało z mocy prawa zobowiązanie podatkowe. Zaznaczyła, że wezwania do zapłaty podatku, czy stosownego pouczenia nie zawierała także zaskarżona decyzja, a przy takiej konstatacji miała pełne prawo oczekiwać, zgodnie z przepisami regulującymi postępowanie egzekucyjne w administracji, na wezwanie do dobrowolnego spełnienia świadczenia przed wszczęciem formalnych czynności egzekucyjnych. Podniosła, iż takiego wezwania się nie doczekała, natomiast zostały jej zajęte rachunki bankowe, co jest o tyle nieprawidłowe, że dysponowała środkami w kwocie egzekwowanej przez organ egzekucyjny. Zaznaczyła, że obecnie kwota dochodzonych podatków została w całości zgromadzona na jednym z zajętych rachunków bankowych, o czym pismem z dnia 17 stycznia 2015 r. poinformowała organ egzekucyjny, ale to również nie spowodowało uwolnienia pozostałych rachunków bankowych. Końcowo skarżąca wskazała, że mając przede wszystkim na względzie treść zarzutów przedstawionych w skardze oraz przywołane wyżej fakty wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Do ww. wniosku skarżąca załączyła kserokopie trzech zawiadomień o zmianie wysokości zajęcia rachunków bankowych, każdy do kwoty [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "ppsa") wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które w świetle treści art. 61 § 3 ppsa, polegają na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać zatem przyjdzie, że w art. 61 § 3 ppsa przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby Sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wręcz przeciwnie, w uzasadnieniu wniosku strona wskazuje, że dysponuje środkami na pokrycie dochodzonych należności. Nie sposób zatem przyjąć, że obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego wyrządzi znaczną szkodę skarżącej lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Niezależnie od tego wskazać przyjdzie, że Spółka uzasadniając przedmiotowy wniosek kwestionuje w istocie prawidłowość zajęcia egzekucyjnego, starając się w ten sposób wykazać przesłanki wstrzymania wykonania. Przedmiotem tego wniosku nie jest zaś ocena prawidłowości działania organu egzekucyjnego, tylko jego ewentualnych skutków w kontekście przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa. Ponadto strona skarżąca powołując się na fakt umowy realizowanej ze środków Unii Europejskiej, umowy tej nie przedłożyła. Jej brak zaś powoduje, że Sąd nie może zweryfikować oświadczeń strony co do tego, że zajęcie jej rachunków bankowych rzeczywiście uniemożliwia wykonanie tej umowy i pociąga za sobą tego typu konsekwencje. Nie jest zatem możliwe ustalenie, czy powołane we wniosku okoliczności stanowią realne zagrożenie, a jeśli tak, to czy ich wystąpienie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 ppsa pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 ppsa. Należy w tym miejscu podkreślić, samo wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż stanowi naturalną konsekwencję określenia zaległych zobowiązań podatkowych (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FZ 331/11). Na marginesie zważyć należy, iż dla oceny zasadności wniosku bez znaczenia pozostawał fakt powoływania się na zarzuty przedstawione w skardze. Przyjdzie bowiem zauważyć, że zarzuty te będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie. Dlatego też powoływanie się na nie na etapie postępowania wpadkowego, jakim jest rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania, nie może być brane pod uwagę. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.