I SA/Gl 1631/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za IV kwartał 2019 r. i 2020 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, po rozpoznaniu odwołania A Sp. z o.o. w C. (dalej Spółka lub strona) od decyzji Prezydenta Miasta B. (dalej organ podatkowy) z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za X-XII 2019 oraz 2020 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO lub Kolegium) utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że w decyzji organu podatkowego stwierdzono, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu podatnika, ani też nie wystąpił interes publiczny, co wykluczało możliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku. W odwołaniu od tej decyzji podatnik dowodził, że spełnia przesłanki warunkujące umorzenie zaległości podatkowej, a nadto że doszło do naruszenia przepisów postępowania m.in. w zakresie gromadzenia i oceny dowodów. Kolegium przedstawiło treść art. 67a § 1 pkt 3 i § 2 O.p. oraz dokonało ich wykładni z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych co do rozumienia pojęcia "ważny interes podatnika" i "interes publiczny", stwierdzając, że ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej, zaś interes publiczny wiąże się z powszechnym obowiązkiem ponoszenia przez podatników ciężarów płacenia podatków. Zauważyło, że decyzja w przedmiocie umorzenia zaległości dotyczy tzw. uznania administracyjnego co oznacza, że nawet spełnienie określonej w art. 67a O.p. przesłanki nie oznacza powstania obowiązku udzielenia ulgi. Kolegium uznało, że organ podatkowy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz poprawnie dokonał oceny wystąpienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Wyjaśniło, że Spółka we wniosku o umorzenie zaległości podatkowej wskazała na wpływ pandemii COVID-19 na branżę hotelarską (brak klientów), oraz że w 2019 r. przychód Spółki wyniósł [...] zł, zaś w 2020 r. [...] zł, a zysk netto [...] zł. SKO ustaliło, że Spółka została wpisana do KRS w dniu [...] r., a umowę spółki zawarto w dniu [...] r. co oznacza, że brak przychodów Spółki w 2019 r. był całkowicie zrozumiały. Natomiast w 2020 r. Spółka osiągnęła wskazany przez nią we wniosku przychów i zysk, a na jej koncie pozostają środki pieniężne w kwocie [...] zł. Z ewidencji środków trwałych Spółki wynika, że posiada nieruchomość gruntową o wartości [...] zł oraz prawo wieczystego użytkowania o wartości [...] zł i [...] zł łącznie [...] zł. W bilansie Spółki na koniec grudnia 2020 r. ujawniono rzeczowe aktywa trwałe w wysokości [...] zł, aktywa obrotowe w wysokości [...] zł, kapitał podstawowy w wysokości [...] zł i zobowiązania długoterminowe w wysokości [...] zł, krótkoterminowe w kwocie [...] zł oraz zobowiązania z innych tytułów, w tym podatków w kwocie [...] zł. Na podstawie analizy sytuacji finansowo-majątkowej Spółki Kolegium uznało, że jej kondycja finansowa nie jest zła, bowiem Spółka istnieje zaledwie od 2 lat i posiada już 3 nieruchomości, wierzytelności oraz dysponuje częścią środków na rachunku, z których może uregulować część zaległości. Czasowy spadek dochodów oraz sytuacja związana z pandemią COVID-19 nie uniemożliwiła Spółce posiadania nieruchomości, należności i środków na rachunku bankowym oraz osiągnięcia (w 2020 r.) "dochodu w zysk" i zysk netto. SKO powołało się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 123/21 co do kwestii wpływu istniejącej pandemii na przesłanki umorzeniowe oraz wyrok NSA z dnia 21 września 2018 r. sygn. akt I FSK 1783/18 co do swobodnego uznania w ramach spornej ulgi podatkowej. Co do przesłanki interesu publicznego SKO stwierdziło, że regulowanie należności podatkowych wynika z ciążących na wszystkich obywatelach i podmiotach gospodarczych obowiązków podatkowych, zaś zasada sprawiedliwości podatkowej nie pozwala na przerzucanie odpowiedzialności za podejmowane decyzje finansowe podatników na budżet państwa i tym samym na ogół społeczeństwa. Przy rozpoznaniu wniosku o ulgę organ podatkowy musi brać pod uwagę to, że udzielenie ulgi w spłacie stanowi odstępstwo od obowiązujących zasad, gdyż stawia podatnika w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podatników terminowo i w odpowiedniej wysokości płacących podatki. W skardze na to rozstrzygnięcie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółka domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania zarzuciła: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 67b § 1 pkt 2 O.p. w zw. z Rozporządzeniem Komisji EU nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis poprzez ich niezastosowanie i nieumorzenie zaległości w podatku od nieruchomości za X-XII 2019 oraz 2020 rok wraz z odsetkami za zwłokę w całości, pomimo spełnienia wymogów określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis, 2) art. 67b § 1 pkt 2 w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 i § 2 O.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organy podatkowe I i II instancji, że w przypadku, gdy ubiegającym się o ulgę podatkową jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą organy zawsze mają obowiązek rozpatrzyć przesłanki wskazane w art. 67a O.p., tj. przesłankę "ważnego interesu podatnika" oraz "ważnego interesu społecznego", podczas gdy materialnoprawną podstawą rozpatrzenia wniosku o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, które stanowią pomoc de minimis dla podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jest art. 67b § 1 pkt 2 O.p., który odsyła do bezpośrednio obowiązujących aktów prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis, co w konsekwencji miało wpływ na wynik postępowania, ponieważ doprowadziło organy podatkowe I i II instancji do błędnego przekonania, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości za X-XII 2019 oraz 2020 rok w całości oraz odsetek za zwłokę, pomimo okoliczności niniejszej sprawy, 3) art. 67a § 1 pkt 3 i § 2 O.p., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że warunkiem koniecznym udzielenia skarżącemu ulgi podatkowej jest wystąpienie w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika bądź przesłanki interesu publicznego, podczas gdy norma zawarta w art. 67a O.p. znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowanie jedynie w zakresie przewidzianych w tym przepisie rodzajów ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, 4) art. 2a O.p., poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy do zastosowania tej normy organ był zobowiązany, II. Naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 121 O.p., poprzez naruszenie zasad prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do obywateli, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, poprzez uniemożliwienie podatnikowi uzyskania ulgi w spłacie zaległości podatkowych, 2) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegające na niewłaściwym przyjęciu przez organy podatkowe I i II instancji, że warunkiem koniecznym udzielenia skarżącemu ulgi podatkowej jest wystąpienie w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika bądź przesłanki interesu publicznego, a co za tym idzie błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę decyzji, 3) art. 191 O.p., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów poprzez jednostronną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w tym tłumaczenie wszelkich wątpliwości na niekorzyść skarżącego, 4) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także wybiórcze potraktowanie zebranego materiału dowodowego, co narusza zasady procedury i ma istotny wpływ na wynik sprawy oraz poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji faktów powszechnie znanych i znanych organowi z urzędu w postaci panującej pandemii wirusa COVID-19, wywołującego stan "siły wyższej", której konsekwencją jest niemożliwość pozyskania przez skarżącego środków na opłacenie podatku od nieruchomości za X-XII 2019 oraz 2020 rok, a także niewzięcie pod uwagę podnoszonych przez skarżącego kwestii związanych z jego wyjątkowo trudną sytuacją majątkową, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ II instancji, że istnieją powody, ale których zasadnym jest utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za X-XII 2019 oraz 2020 rok, 5) art. 124 O.p., wobec zaniechania właściwego prawnie ustalenia stanu faktycznego okoliczności sprawy i prawidłowego umotywowania decyzji, 6) naruszenie art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób nierzetelny – z przekroczeniem zasad logiki, a także dowolny – z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów, tj. dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i błędne uznanie, że w stosunku do zastosowania wnioskowanej ulgi warunkiem koniecznym udzielenia skarżącemu ulgi podatkowej jest wystąpienie w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika bądź przesłanki interesu publicznego, podczas, gdy norma zawarta w art. 67a O.p. znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowanie jedynie w zakresie przewidzianych w tym przepisie rodzajów ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, a materialnoprawną podstawą rozpatrzenia wniosku o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, które stanowią pomoc de minimis dla podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jest art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Uzasadniając skargę Spółka przedstawiła stan faktyczny dotyczący okoliczności związanych z zakupem opodatkowanej nieruchomości w B. oraz brak możliwości prowadzenia na niej działalności gospodarczej w tym zakazie użytkowania budynku położonego na tej nieruchomości, a następnie w ramach stanu prawnego omówiła wzajemne relacje pomiędzy przepisami art. 67b § 1 pkt 2 a art. 67a § 1 O.p. powołując przy tym na (8) wyroków sądów administracyjnych dotyczących tej kwestii i stwierdzając, że otrzymawszy wniosek przedsiębiorcy o udzielenie ulgi organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności ustalić, o jaki rodzaj ulgi podatnik się ubiega i w zależności od tego ewentualnie wezwać stronę do przedłożenia stosownych dokumentów. Strona podkreśliła, że samodzielnie nie wskazywała, iż ubiega się o pomoc de minimis, czy pomoc publiczną, a jednie przesłała wypełniony formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Organ podatkowy nie przeprowadził żadnego wywodu, czy strona spełnia warunki do uzyskania takiej pomocy. Skarżąca przypomniała, że do ulg w tych ramach zastosowania mają przepisy wspólnotowe. Zauważyła, że Kolegium powinno w sposób precyzyjny, z odwołaniem się do właściwych regulacji, rozstrzygać o jaki rodzaj pomocy beneficjent się ubiega i rozstrzygać sprawę w oparciu o właściwą podstawę prawną, czego SKO nie uczyniło. Zdaniem Spółki norma zawarta w art. 67a O.p. znajduje, w przypadku ulgi z art. 67b § 1 O.p., zastosowanie jedynie w zakresie przewidzianych w tym przepisie rodzaju ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Następnie strona skarżąca przytoczyła obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku NSA z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2396/13 wskazując, że SKO powołało się na art. 67b § 1 pkt 2 w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., a Spółka przedłożyła niezbędne dokumenty przy ubieganiu się o pomoc de minimis, jednakże pomimo tego w decyzji Kolegium zabrakło jakichkolwiek rozważań w zakresie stosowania tego przepisu. Organ nie odniósł się też w jakikolwiek sposób do formularza informacji o pomocy de minimis złożonego przez stronę. Organ podatkowy po stwierdzeniu, że o preferencje podatkową występuje osoba prowadząca działalność gospodarczą, w pierwszej kolejności był zobligowany do ustalenia, czy wnioskowana ulga stanowiłaby jakakolwiek pomoc publiczną, zaś w sprawie takich ustaleń zabrakło. Według Spółki organy obu instancji dokonały wadliwej oceny okoliczności faktycznych sprawy w kontekście przesłanek z art. 67a § 1 O.p. oraz błędnej wykładni tego przepisu. Ponadto analiza przeprowadzona przez te organy była lakoniczna i chaotyczna, niepełna, a przez to wadliwa. Skarżąca podkreśliła, że nieruchomości w B., które znajdują się w ewidencji środków trwałych, to nieruchomości gruntowe, na których stoi budynek niezdatny do użytku i wyłączony z użytkowania przez nadzór budowlany, na czas przeprowadzenia remontu do końca 2022 r. Spółka zakupiła tę nieruchomość z pożyczki, a obecnie generuje przychody z działalności hotelowej w budynku, który nie jest jej własnością położonego w C.. Organ nie wziął pod uwagę faktu, że z uwagi na stan epidemii działalność hotelarska Spółki przynosi wyłącznie straty, hotele straciły klientów, a następnie w wyniku regulacji prawnych musiały zawiesić lub zamknąć działalność. Epidemia koronawirusa stanowi sytuację nadzwyczajną, tym samym nakazywało to interpretacji art. 67b § 1 pkt 2 O.p. w kontekście sytuacji Spółki jako funkcjonującego przedsiębiorcy. Zdaniem Spółki zaprezentowana przez organ wykładnia art. 67a § 1 pkt 3 O.p., naruszająca ten przepis, przedkłada fiskalny interes państwa nad interes publiczny. Oceniając okoliczności faktyczne sprawy organy winny brać przede wszystkim pod uwagę sytuację, w jakiej podatnik znajduje się w dacie wniosku czy też nawet w dacie orzekania. Spółka podniosła, że jej wniosek związany był z trwającym stanem pandemii i ograniczeniami w prowadzeniu działalności gospodarczej. Wskazała na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. SK 39/19 co do rozumienia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wpływu tego orzeczenia na wymiar podatku od nieruchomości w przypadku przedsiębiorców. Podniosła, że będący przedmiotem opodatkowania budynek położony w B. nie może być obecnie użytkowany zgodnie z przeznaczeniem, a to z uwagi na jego stan techniczny i decyzję o zakazie jego użytkowania. Sprawia to, że nieruchomość ta nie powinna podlegać opodatkowaniu stawką najwyższą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego. W podsumowaniu Spółka stwierdziła, że nie podziela poglądu, iż w przypadku art. 67a i art. 67b O.p. są one ze sobą powiązane w ten sposób, że przepis art. 67b powinien być stosowany łącznie z art. 67a O.p., a więc przy uwzględnieniu zarówno rodzajów udzielanych ulg podatkowych określonych w trzech przykładach § 1 jak i przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Zdaniem Spółki z odwołania zawartego w art. 67b O.p. nie wynika, by organ podatkowy rozpatrując wniosek o udzielenie pomocy z art. 67b § 1 O.p., był zobowiązany do analizowania przesłanek ulg podatkowych, określonych w art. 67a O.p. Organy podatkowe w pierwszej kolejności powinny badać, czy wniosek osoby prowadzącej działalność gospodarczą dotyczący określonego rodzaju ulg w spłacie zobowiązania podatkowego i ewentualnie określonego trybu udzielenia pomocy publicznej przedsiębiorcą, dotyczy rzeczywiście pomocy publicznej, a jeżeli tak to czy spełnia wymogi określone w przepisach unijnych dla tego typu ulg. Zdaniem skarżącej stan finansowy i majątkowy dłużnika może stanowić samoistną przesłankę umorzenia zaległości podatkowej, a ocena istnienia okoliczności uzasadniających umorzenie zaległości podatkowej powinna być dokonana według stanu z chwili rozstrzygnięcia, albowiem zdarzenia przyszłe mają znaczenie drugorzędne. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że dotyczyło ono odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości przedsiębiorcy, który nie wskazywał, że ubiega się o pomoc de minimis, czy pomoc publiczną, a jedynie przesłał wypełniony formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Poza sporem w sprawie było istnienie i wysokość zaległości podatkowej (łącznie [...] zł należność główna i [...] odsetki), której umorzenia domagała się Spółka. Sporne natomiast było to czy w sprawie wystąpiły przesłanki niezbędne do udzielenia wnioskowanej ulgi oraz zakres stosowania przepisów art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 O.p. i ich wzajemna relacja w przypadku wystąpienia z wnioskiem przez przedsiębiorcę. Zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl art. 67b § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: które stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Badając wzajemną relację tych dwóch przepisów Sąd orzekający w pełni podziela pogląd, że "Udzielenie pomocy przedsiębiorcy w ramach pomocy de minimis czy innych wymienionych form pomocy publicznej wskazanych w art. 67b § 1 pkt 2 i 3 o.p. nie zwalnia organu od obowiązku rozpatrzenia zasadniczych przesłanek udzielania tych ulg, a mianowicie "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" (tak wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2020 r. sygn. akt II FSK 247/18). "Użyte w art. 67a § 1 sformułowanie "z zastrzeżeniem art. 67b" nie oznacza wyłączenia w stosunku do osób prowadzących działalność gospodarczą wymogu spełnienia przesłanek udzielenia ulg podatkowych określonych w tym przepisie (ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego) - tak wyrok NSA z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt II FSK 297/19. Powyższe oznacza, że organ podatkowy nie może udzielić ulgi podatkowej osobie prowadzącej działalność gospodarczą, o ile nie zachodzą łącznie przesłanki udzielenia takiej ulgi określone w art. 67a i art. 67b O.p. Tym samym brak przesłanek z któregokolwiek z tych przepisów uniemożliwia udzielenie wnioskowanej ulgi. Ma to ten skutek, że brak wystąpienia określonych w art. 67a § 1 O.p. przesłanek lub jednej z nich powoduje, że organ nie bada już przesłanek z art. 67b § 1 O.p., zaś niezaistnienie przesłanek opisanych w art. 67b § 1 O.p. skutkuje brakiem konieczności badania przesłanek z art. 67a § 1 O.p. Tym samym niezależnie od tego jakiej pomocy domaga się osoba prowadząca działalność gospodarczą i jakie warunki osoba ta ma spełniać z uwagi na treść art. 67b § 1 O.p., ostatecznie o tym czy pomoc taka może zostać udzielona decyduje to czy w sprawie występują przesłanki umorzeniowe opisane w art. 67a § 1 O.p. Przesłanki, o których mowa to "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Wykładni tych pojęć należy dokonywać na tle okoliczności konkretnej sprawy. Z ustaleń organów podatkowych wynika, że Spółka została zawiązana umową spółki z dnia [...] r. i wpisana do KRS w dniu [...] r. nie osiągając w tym roku żadnego przychodu. Natomiast w 2020 r. osiągnęła dochód w wysokości [...] zł, i zysk w kwocie [...] zł, zaś na dzień 3 lutego 2021 r. na koncie Spółki znajdowały się środki pieniężne w kwocie [...] zł. Z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki na dzień 31 stycznia 2021 r. wynika, że posiadała ona nieruchomość gruntową oraz grunty w użytkowaniu wieczystym o łącznej wartości [...] zł, a z bilansu Spółki na koniec 2021 r. wynikało, że Spółka posiada aktywa rzeczowe trwałe w wysokości [...] zł, aktywa obrotowe w wysokości [...] zł, kapitał podstawowy w wysokości [...] zł i zobowiązania długoterminowe z tytułu pożyczek i kredytów w wysokości [...] zł. Analizując te dane organy podatkowe słusznie uznały, że biorąc pod uwagę krótki okres funkcjonowania Spółki jej kondycja finansowa nie jest zła, skoro posiada już 3 nieruchomości i dysponuje środkami pieniężnymi na swoim rachunku bankowym. Spadek dochodów związany z pandemią Covid-19 nie wpłynął na możliwości inwestycyjne Spółki oraz uzyskiwania dochodu (zysk netto) w kwocie [...] zł, przy zachowaniu posiadanych składników majątku. Oznacza to, że w tym przypadku nie istnieje "ważny interes podatnika" w umorzeniu spornych zaległości uzasadniony obiektywnie istniejącymi okolicznościami. Skarżąca nie dowodziła, że umorzenie spornych należności spowoduje nieodwracalne dla niej skutki w postaci zaprzestania działalności gospodarczej, zwolnień pracowników czy zagrożenia bytu tego podmiotu lub jego funkcjonowania. Podnoszenie kwestii skutków istnienia stanu pandemii i ograniczenia w zakresie funkcjonowania związanego z tym stanem nie może decydować o zaistnieniu przesłanki ważnego interesu podatnika w sytuacji, gdy sytuacja ta dotykała, w różnym stopniu, większości podmiotów gospodarczych działających w tym okresie. Skarżąca nie wykazał, by w jej przypadku skutki te były na tyle istotne, że spowodowały niemożność dalszego rozwoju czy brak uzyskiwania jakichkolwiek dochodów czy środków na pokrycie przedmiotowych należności choćby w części. Należy zgodzić się z poglądem, że "Sama strata czy też ograniczenie rozmiaru prowadzonej działalności nie są jednoznaczne z taką sytuacją ekonomiczną danego podmiotu, która uzasadnia przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych w całości, nawet jeżeli perturbacje finansowe wynikają ze stanu nadzwyczajnego w danych warunkach gospodarczych (tu: stanu pandemii) – tak wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Lu 422/21. Organy podatkowe prawidłowo również uznały, że Spółka nie wykazała istnienia interesu publicznego w udzieleniu jej ulgi. Należy bowiem zauważyć, że nie podnosiła ona żadnych okoliczności zaistniałych po jej stronie, a uzasadniających taki interes, zaś organy podatkowe wskazywały na konieczność uiszczenia należnych podatków ciążącą na wszystkich obywatelach i podmiotach gospodarczych. Powołały się także na zachowanie zasady równości i powszechności opodatkowania, która nie zezwala na przerzucenie odpowiedzialności za podejmowane decyzje finansowe podatników na budżet państwa czy gminy, a tym samym na ogół społeczeństwa czy społeczności gminnej. Organ odwoławczy zauważył, że udzielenie ulgi podatkowej stanowi odstępstwo od obowiązujących zasad, oraz stanowi wyjątek stosowany jedynie w szczególnie uzasadnionych, nadzwyczajnych okolicznościach, które w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Spółka korzystała z pomocy publicznej uzyskując w dniu [...] r. z Powiatowego Urzędu Pracy "Covid-15zzo" pożyczkę umowną w kwocie [...] zł. Warto dodać, że w interesie publicznym nie leży to, by Spółka prowadziła inwestycje związane z remontem nabytego budynku, korzystając ze środków służących Gminie i całej społeczności lokalnej. Należy w tym miejscu zauważyć, że "W pierwszym etapie postępowania z wniosku o umorzenie zaległości podatkowych, w warunkach art. 67a § 1 pkt 3 o.p., organ podatkowy bada, czy w ogóle występują przesłanki do umorzenia tych zaległości (ważny interes podatnika lub interes publiczny). Jeśli żadna z tych przesłanek nie zostanie spełniona organ bezwzględnie zobowiązany jest odmówić przyznania ulgi. W przypadku ustalenia zaistnienia którejś z przesłanek umorzenia należności, postępowanie wchodzi w drugi etap - uznania administracyjnego, tj. możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia. Dopiero na tym etapie postępowania organ korzysta z uznania administracyjnego" (tak wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt IIFSK 2134/18). Skoro w niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo nie ustaliły istnienia wskazanych przesłanek, to tym samym nie mogły rozważyć kwestii zastosowania uznania co do sposobu rozstrzygnięcia wniosku strony. Nadto wskazać należy, że przedmiotem postępowania umorzeniowego nie może być kwestia zarzutów dotyczących powstania zaległości czy też badania zaistnienia właściwych stawek podatkowych w przypadku podatku od nieruchomości. Postępowanie to nie może przekształcić się w postępowanie wymiarowe. Dlatego też podnoszenie kwestii dotyczących związku nabytego przez Spółkę majątku nieruchomego z jej działalnością gospodarczą wykracza poza ramy niniejszej sprawy. Tym samym powołanie się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 lutego 2021 r. SK 39/19 nie mogło prowadzić do uwzględnienia tej okoliczności w niniejszym postępowaniu. Okoliczność ta w warunkach przewidzianych prawem mogła być podnoszona w ramach innych postępowań, w tym nadzwyczajnym. Z akt sprawy nie wynika, by organy podatkowe działały według innego stanu faktycznego niż stan z dnia podjęcia decyzji. Dodać należy, że Spółka w toku postępowania nie wskazywała żadnych obiektywnych okoliczności mających uzasadniać istnienie interesu publicznego w uzyskaniu przez nią wnioskowanej ulgi podatkowej. Sąd orzekający w sprawie stwierdza, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania, w tym dowodowego uwzględniając wszystkie przedstawione przez Spółkę okoliczności, dowody i dokonując ich oceny w granicach wynikających z art. 191 O.p. To, że tak poczynione ustalenia nie były zgodne z interesem skarżącej nie oznacza, że były błędne czy nieuprawnione. Skoro w sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. organy podatkowe nie mogły zastosować uznania administracyjnego ani badać okoliczności opisanych w art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2022. 329) skargę oddalił.