I SA/Gl 1714/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, del. Sędzia SO Paweł Kornacki (spr.), Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. S.K.A. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. 1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: o.p.) oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 lit.k, art. 1a pkt 1 i 2, art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. w podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., poz. 649 ze zm. – dalej: u.p.c.c.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu podwyższenia kapitału zakładowego "A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" spółka komandytowo-akcyjna (dalej: spółka albo skarżąca) w kwocie [...]zł. 2. W sprawie występuje następujący stan faktyczny i prawny. Aktem notarialnym z dnia [...] Rep. [...] Nr [...] wspólnicy spółki podjęli uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego o kwotę [...]zł. W związku z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki notariusz pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...]zł na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. b u.p.c.c. W dniu 10 czerwca 2013 r. wpłynął wniosek pełnomocnika spółki o stwierdzenie na podstawie art. 75 § 1 o.p. nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, wobec pobrania tego podatku przez notariusza (płatnika) od podwyższenia kapitału zakładowego spółki. Zdaniem strony podatek ten został pobrany nienależnie, w związku z niezgodnością ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych z Dyrektywą Rady z dnia 17 lipca 1969 r. 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U.UE.L 1969.249.25 ze zm. – dalej: Dyrektywa 69/335) oraz Dyrektywą Rady z 12 lutego 2008 r. 2008/7WE dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U.UE.L.2008.46.11 ze zm. – dalej: Dyrektywa 2008/7). Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. odmówił stwierdzenia nadpłaty. Organ I instancji oparł się na ustaleniu, iż spółka komandytowo–akcyjna (dalej: SKA) nie podlega regulacjom Dyrektywy 69/335 oraz Dyrektywy 2008/7, ponieważ nie obejmuje jej zakres podmiotowy obu Dyrektyw. Tym samym nie mają w stosunku do SKA zastosowania szczegółowe przepisy Dyrektyw. Od w/w decyzji pismem z dnia 25 lipca 2013 r. spółka złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stanowiska eksponowano argument, że spółka komandytowo-akcyjna nie jest spółką kapitałową w rozumieniu obu Dyrektyw, które co prawda szeroko definiują pojęcie spółki kapitałowej, jednak państwom członkowskim pozostawiają możliwość decydowania o nieuznawaniu danych podmiotów za spółki kapitałowe. Ustawodawca polski dokonał w art. 1a u.p.c.c. podziału spółek na osobowe i kapitałowe, zaliczając SKA do spółek osobowych. W konsekwencji, skoro zgodnie z art. 2 pkt 6 lit.c u.p.c.c. wyłączono od opodatkowania umowy spółek i ich zmiany, które są związane z wniesieniem do spółki kapitałowej, w zamian za jej udziały lub akcje, przedsiębiorstwa spółki kapitałowej lub jego zorganizowanej części, to wyłączenie od opodatkowania nie dotyczy spółki osobowej, jaką jest SKA. 3. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie przez organ odwoławczy: 1) art. 1a pkt 1 i pkt 2 u.p.c.c. w zw. z art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2008/7; zdaniem strony skarżącej prawidłowe działanie organu powinno polegać na stwierdzeniu, że Dyrektywa 2008/7 została implementowana błędnie do krajowego porządku prawnego i uznaniu, że spółka komandytowo-akcyjna jest spółką kapitałową w jej rozumieniu i podlega wszelkim zasadom dotyczącym spółek kapitałowych określonych w tej Dyrektywie; 2) art. 3 ust. 1 Dyrektywy 69/335 poprzez błędne uznanie, iż spółka komandytowo-akcyjna nie jest spółką kapitałową w jej rozumieniu, pomimo tego, że z żadnego z postanowień tej Dyrektywy nie wynika, iż Polska mogła swobodnie określić zasady opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych SKA na podstawie art. 3 ust. 2 w/w Dyrektywy; 3) art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335 poprzez uznanie przez organ, iż obligatoryjne zwolnienie przewidziane w tym przepisie ma zastosowanie tylko w sytuacji w której operacja kapitałowa rozumiana przedmiotowo nie podlegała opodatkowaniu w Polsce w dniu 1 lipca 1984 r.; 4) art. 7 ust. 2 Dyrektywy 2008/7 w zw. z art. 2 ust. 1 lit.a tej Dyrektywy poprzez błędne uznanie przez organ, że operacja kapitałowa dokonana przez SKA, która na gruncie Dyrektywy 2008/7 jest traktowana jako spółka kapitałowa podlegała przez cały okres obowiązywania ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych opodatkowaniu podatkiem kapitałowym, przez co opodatkowanie na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów nie narusza regulacji wskazanej Dyrektywy; 5) art. 2 Aktu Akcesyjnego będącego integralną częścią Traktatu Akcesyjnego zawartego przez Polskę z Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej poprzez brak bezpośredniego zastosowania art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2008/7 oraz art. 7 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 Dyrektywy 69/335, pomimo braku prawidłowej implementacji treści przywołanych dyrektyw przez Polskę; 6) art. 120 o.p. poprzez brak bezpośredniego zastosowania przepisów Dyrektyw pomimo ich wadliwej implementacji do krajowego porządku prawnego. Z uwagi na powyższe pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację, że SKA nie jest uznawana za spółkę kapitałową w rozumieniu Dyrektywy 69/335 oraz Dyrektywy 2008/7. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 5. Węzłową dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej jest kwestia, czy spółka komandytowo-akcyjna stanowi spółkę kapitałową w rozumieniu Dyrektywy 2008/7, a szczególnie jej art. 2 ust. 1 lit.b oraz lit.c, jak też art. 2 ust. 2. Stosownie do tych przepisów: "Przez spółkę kapitałową w znaczeniu niniejszej dyrektywy należy rozumieć: a) każdą spółkę, która przyjmuje jedną z form wyszczególnionych w załączniku I; b) każdą spółkę, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osobę prawną, których udziały w kapitale lub majątku mogą być przedmiotem transakcji na giełdzie; c) każdą spółkę, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osobę prawną prowadzące działalność skierowaną na zysk, których członkowie mają prawo zbytu swoich udziałów stronom trzecim bez uprzedniego upoważnienia oraz odpowiadają za długi spółki, przedsiębiorstwa lub osoby prawnej tylko do wysokości swoich udziałów. 2. Na użytek niniejszej dyrektywy wszelkie inne spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawne prowadzące działalność skierowaną na zysk uważa się za spółki kapitałowe." Koncepcja strony skarżącej, wnioskującej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych opiera się na założeniu, że SKA stanowi spółkę kapitałową w rozumieniu w/w regulacji Dyrektywy, ponieważ jej akcje mogą być przedmiotem obrotu na giełdzie, a jej członkowie mają prawo zbytu udziałów osobom trzecim bez osobnego upoważnienia i odpowiadają za długi spółki wyłącznie do wysokości swoich udziałów. Zatem ustawodawca nie zaliczając SKA do kręgu spółek kapitałowych wadliwie implementował Dyrektywę. W konsekwencji, transakcja wniesienia aportu w zamian za akcje w podwyższonym kapitale zakładowym SKA powinna być zwolniona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Z kolei, zdaniem organów podatkowych SKA nie jest spółką kapitałową w rozumieniu w/w Dyrektywy, co stanowi podstawę dla odmowy stwierdzenia postulowanej przez spółkę nadpłaty. 6. Jednocześnie należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia [...][...] na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r., poz. 864/2 ze zm.) skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: 1) Czy art. 2 ust. 1 lit. b) i c) Dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. UE L 46 z 21 lutego 2008 r., s. 11), należy interpretować w ten sposób, że za spółkę kapitałową w rozumieniu tych przepisów należy uznać spółkę komandytowo-akcyjną, jeżeli z charakteru prawnego tej spółki wynika, że tylko część jej kapitału i wspólników może spełniać warunki przewidziane w art. 2 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy? 2) W przypadku, jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby negatywna – czy art. 9 dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. UE L 46 z 21 lutego 2008 r., s. 11), należy interpretować w ten sposób, że przyznając uprawnienie państwu członkowskiemu do nieuznawania podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 2 dyrektywy za spółki kapitałowe, przyznaje on dowolność państwu członkowskiemu w zakresie opodatkowania podatkiem kapitałowym tych podmiotów? W uzasadnieniu Sąd m.in. podkreślił, że przedstawione Trybunałowi zagadnienie nie jest jednolicie rozstrzygane w orzecznictwie polskich sądów. W niektórych sprawach sądy uznają, że spółka komandytowo-akcyjna nie spełnia wymogów art. 2 ust. 1 lit. b) i c) Dyrektywy 2008/7 (lub poprzednio obowiązującego art. 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 69/335) wskazując, że całość kapitału i wspólników spółki musi spełniać te warunki (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2012 r., I SA/Kr 1404/12,, publ. CBOSA). W innych sprawach spółkę komandytowo-akcyjną uznano za spełniającą powyższe wymogi (np. wyrok WSA we Wrocławiu z 3 kwietnia 2012 r., I SA/Wr 48/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 lipca 2012 r., I SA/Kr 481/12; publ. CBOSA), co potwierdza, że art. 2 ust. 1 lit. b) i c) Dyrektywy 2008/7 budzi wątpliwości interpretacyjne. 7. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują między innymi względy celowościowe. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, prezentuje pogląd, że pojęcie "zagadnienia wstępnego" mającego wpływ na wynik danego postępowania, należy interpretować szeroko, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności. Zdaniem sądu, przytoczona regulacja obejmuje także przypadki rozstrzygania pewnych kwestii w innych toczących się sprawach w drodze uchwały NSA lub poprzez wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy też z pytaniem do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (tak również: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 332; M. Niezgódka-Medek, w uwadze 3 i 4 w komentarzu do art. 125 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2013, M. Romańska (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 581; a także NSA w postanowieniu z dnia 6 lipca 2011 r., II FZ 278/11, Lex nr 1171282; postanowienie NSA z 31 października 2013 r., II FSK 2510/12, Lex nr 1399240; postanowienie NSA z 29 października 2013 r., II GSK 2336/11, Lex nr 1399293). Innymi słowy, postępowanie przed TSUE zmierzające do wyjaśnienie przepisów prawa unijnego, jest także postępowaniem, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W ramach tego stanowiska zwraca się uwagę na takie elementy jak: celowość zawieszenia postępowania analizowaną z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego, względy ekonomii procesowej i sprawiedliwości oraz konieczność kierowania się zasadą państwa prawa, gdzie liczą się przede wszystkim: stabilność orzecznicza sądów, trwałość i nienaruszalność prawomocnych wyroków, spójność systemu prawnego i konstytucyjna eliminacja wadliwych aktów normatywnych. Zauważa się też, że art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284) dotyczy nie tylko szybkiego postępowania, ale i postępowania rzetelnego, którego rozsądny termin zakończenia jest tylko jednym z elementów kształtujących (por. L. Garlicki, P. Hofmański, A. Wróbel, Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Tom I. Komentarz do art. 6 pkt II.A.1, Legalis). 8.1. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, dotycząca interpretacji m.in. art. 2 Dyrektywy 2008/7. Strony postępowania prezentują przeciwne stanowisko, co do tego, czy spółka komandytowo-akcyjna jest spółką kapitałową w rozumieniu w/w Dyrektywy. Jednocześnie, co należy zaakcentować, na poparcie stanowiska każdej ze stron można przytoczyć orzeczenia sądów administracyjnych, co uwidacznia rozbieżność w orzecznictwie. 8.2. Tymczasem, sporne zagadnienie będzie wkrótce przedmiotem rozstrzygnięcia przez TSUE. Stanowisko Trybunału ma zasadnicze i bezpośrednie znaczenie dla wyniku tej sprawy, ponieważ w zależności od kierunku odpowiedzi na pytania WSA w Krakowie, kształtować się będzie ocena prawidłowości zajętego stanowiska przez organy podatkowe w sprawie niniejszej, konsekwentnie odmawiające uznania SKA za spółkę kapitałową w rozumieniu relewantnych regulacji prawa unijnego. Orzeczeniu wstępnemu TSUE przyznaje się bowiem walor "rozszerzonej skuteczności", co oznacza, że nie wiąże ono jedynie w rozpatrywanej sprawie, lecz również w innych obejmujących taki sam stan faktyczny (por. A. Włosińska, Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich dotyczące Konwencji brukselskiej i Konwencji z Lugano, RPEiS 1999, z. 3–4, s. 75; R. Skubisz, E. Skrzydło-Tefelska, Związanie sądu krajowego wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, wydanym na podstawie art. 234 Traktatu o Wspólnocie Europejskiej (w:) Prawne problemy członkostwa Polski w Unii Europejskiej, red. L. Leszczyński, Lublin 2005, s. 66-72; D. Kornobis-Romanowska, Sąd krajowy w prawie wspólnotowym, Kraków 2007, s. 114-117). Sąd krajowy nie może więc orzec wbrew tezom wyrażonym w wyroku TSUE bez narażenia się na zarzut naruszenia prawa Unii Europejskiej (K. Gawlik, R. Grzeszczak, Pytania prejudycjalne polskich sądów, EPS 2008, nr 11, s. 55). W związku z tym formułuje się tezę, że zawieszenie postępowania w związku z postępowaniem prejudycjalnym, wszczętym przez sąd w innej sprawie, i rozstrzygnięcie sprawy dopiero po wydaniu orzeczenia prejudycjalnego przez TSUE powinno być regułą. Podkreśla się, że konieczność zapewnienia jednolitego stosowania prawa unijnego oraz efektywnej ochrony uprawnień jednostki, wynikających z tego prawa, wymaga jednakże, aby kontynuowanie postępowania i rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia orzeczenia prejudycjalnego TSUE miało miejsce jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy w ocenie sądu nie istnieją wątpliwości podniesione przez inny sąd w pytaniu prejudycjalnym lub stan faktyczny i prawny sprawy jest inny od stanowiącego podstawę wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym albo jeżeli istnieje możliwość wydania orzeczenia co do całości lub części sprawy, bez oczekiwania na orzeczenie prejudycjalne TSUE (por. A. Kastelik-Smaza, Pytania prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej a ochrona praw jednostki, Oficyna 2010, Rozdział IV, pkt 3.5.3). 8.3. Zdaniem Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem WSA w Krakowie, że zagadnienie objęte pytaniami prejudycjalnymi do TSUE budzi istotne wątpliwości interpretacyjne, które zresztą odzwierciedlają się w niejednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych. Jednocześnie, rozstrzygnięcie kwestii statusu SKA na gruncie Dyrektywy 2008/7 (spółka kapitałowa albo spółka osobowa) w sposób bezpośredni rzutuje na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji, jako jedyny argument niekorzystnego dla spółki orzeczenia powołał brak zaliczenia SKA przez polskiego ustawodawcę do kręgu spółek kapitałowych. To stanowisko zostało powtórzone przez organ odwoławczy, który wskazując, że pojęcie spółki kapitałowej i spółki osobowej zostało zdefiniowane w art. 1a u.p.c.c. nie zaprezentował innych argumentów przemawiających za niezasadnością wniosku spółki. Z kolei, spółka w skardze oprócz szerokiego wywodu mającego uzasadnić nieprawidłowość implementacji przez ustawodawcę m.in. art. 2 Dyrektywy 2008/7 w zakresie nieuznania SKA na gruncie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych za spółkę kapitałową (str. 4 – 9 skargi) wywodzi, że został naruszony także art. 7 ust. 2 (w związku z ust. 1) tej Dyrektywy, wyłączający możliwość wprowadzenia podatku kapitałowego, jeśli po dniu 1 stycznia 2006 r. państwo członkowskie przestanie go naliczać. Powołując się na uchwałę NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 1/12 (ONSAiWSA 2013, Nr 2, poz. 22) stosownie do której, w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2007 r. w przypadku wniesienia do spółki wkładu niepieniężnego dochodziło na podstawie art. 2 ust. 4 u.p.c.c. do wyłączenia opodatkowania, strona skarżąca wskazuje na naruszenie przez ustawodawcę art. 7 ust. 2 Dyrektywy 2008/7 – odnoszącego się wszak do spółek kapitałowych (str. 18 – 24 skargi). Poza tym, w sprawie należy mieć na uwadze art. 5 ust. 1 lit.a w związku z art. 3 lit.c Dyrektywy 2008/7, zgodnie z którymi państwa członkowskie nie mogą nakładać na spółki kapitałowe podatku pośredniego w żadnej formie w odniesieniu do wkładów kapitałowych, przez które należy rozumieć m.in. "podwyższenie kapitału spółki kapitałowej poprzez wniesienie wkładów jakiegokolwiek rodzaju". Wobec powyższego, zdaniem Sądu wyjaśnienie przez TSUE podmiotowego zakresu zastosowania regulacji Dyrektywy 2008/7 w odniesieniu do spółki komandytowo-akcyjnej, tj. zaliczenie albo wyłączenie jej z kategorii spółek kapitałowych w rozumieniu tego aktu prawa unijnego, w sposób bezpośredni wpływa na kierunek oceny legalności zaskarżonej w tej sprawie decyzji podatkowej. 8.4. Warto odnotować, że na gruncie analogicznego problemu prawnego, związanego z kwalifikacją SKA do kategorii spółek kapitałowych w rozumieniu Dyrektywy 2008/7, także w innych sprawach sądowoadministracyjnych postanowiono o zawieszeniu postępowania do czasu zajęcia stanowiska przez TSUE (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 16 września 2013 r., I SA/Gl 229-231/13; postanowienie WSA w Gliwicach z 23 października 2013 r., I SA/Gl 393/13; postanowienie WSA w Kielcach z 17 października 2013 r., I SA/Ke 529/13; postanowienie WSA w Krakowie z 26 września 2013 r., I SA/Kr 1119/13; postanowienie WSA we Wrocławiu z 7 sierpnia 2013 r., I SA/Wr 746/13; postanowienie WSA w Łodzi z 4 czerwca 2013 r., I SA/Łd 204/13 – publ. w CBOSA). 9. Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zawiesił z urzędu postępowanie sądowoadministracyjne do czasu odpowiedzi przez TSUE na wskazane pytania prejudycjalne, mające na celu wyjaśnienie przepisów prawa unijnego, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych i jednocześnie stanowiących przedmiot analizy w sprawie niniejszej.