I SA/Gl 201/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości za kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. oddala skargę. 1. A w S. (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy lub Kolegium) z [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości za kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. 2. Stan sprawy. 2.1. Spółka wnioskiem z 7 kwietnia 2020 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy S. (dalej: organ pierwszej instancji) o odstąpienie od pobierania podatku od nieruchomości wykorzystanych na cele gospodarcze w związku z ogłoszeniem stanu epidemii, a także w związku z Zarządzeniem Burmistrza z dnia [...] r. w sprawie podjęcia działań mających na celu zapobieganie rozprzestrzeniania wirusa COVID-19 wśród mieszkańców Miasta i Gminy S. dla budynku baru "[...]" przy ul. [...] [...] i gruntu pod barem "[...]" przy ul. [...] [...]. W dniu 17 kwietnia 2020 r. spółka złożyła stosowne załączniki, o których mowa w § 1 ust. 3 pkt 1 i 2 ww. uchwały Rady Miejskiej w Siewierzu z dnia 9 kwietnia 2020 r. nr XII/161/2020 w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości oraz przedłużenia terminów płatności rat podatku od nieruchomości. 2.2. Organ pierwszej instancji decyzją z [...] r. odmówił podatnikowi zwolnienia z podatku od nieruchomości za kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że spółka nie jest w grupie przedsiębiorców, którzy podlegali całkowitemu zakazowi prowadzenia działalności gospodarczej i podlega zwolnieniu z zapłaty podatku od nieruchomości. Powołał treść art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2020 r. poz. 1325 ze zm. – o.p.) oraz art. 67b § 1 pkt 3 lit b o.p. 2.2. W odwołaniu spółka wskazała, że nieruchomości będące jej własnością, a wynajęte dzierżawcą do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z gastronomią powinny być zwolnione z podatku od nieruchomości za okres kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. na podstawie uchwały nr XII/161/2020 Rady Miejskiej w Siewierzu z 9 kwietnia 2020 r. Podstawą do udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości ma być zapis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, w której została zarejestrowana działalność prowadzona przez dzierżawców nieruchomości zarządzanej przez podatnika. 2.3. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium, decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu na wstępie zacytowano treść art. 67a § 1 o.p., zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Na podstawie art. 67b § 1 pkt 2 o.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Dalej wskazano, że na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713, ze zm. – u.s.g.) oraz art. 15p, art. 15q i 15 zzzh ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w związku z Komunikatem Komisji Europejskiej z dnia 20 marca 2020 r. "tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19", Rada Miejska w Siewierzu podjęła w dniu 9 kwietnia 2020 r. uchwałę nr XII/161/2020 w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości oraz przedłużenia terminów płatności rat podatku od nieruchomości. Zgodnie z § 1 ust. 1 ww. uchwały, zwalnia się z podatku od nieruchomości: grunty, budynki i budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez grupy przedsiębiorców, o których mowa w § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii oraz § 6 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na terenie RP stanu epidemii oraz których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19. Zwolnienie od podatku od nieruchomości, o których mowa w ust. 1 dotyczy podatników których płynność finansowa uległa pogorszeniu na skutek spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, z zastrzeżeniem że nie posiadają zaległości w podatku od nieruchomości do końca stycznia 2020 r. Podatnik według informacji z Głównego Urzędu Statystycznego prowadzi działalność w zakresie: zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie, uprawa pozostałych roślin wieloletnich, gospodarka leśna i pozostała działalność leśna z wyłączeniem pozyskiwania produktów leśnych, pozyskiwanie drewna, pozyskiwanie dziko rosnących produktów leśnych, z wyłączeniem drewna, produkcja wyrobów tartacznych. Zatem podatnik nie był w grupie przedsiębiorców, którzy podlegali całkowitemu zakazowi prowadzenia działalności gospodarczej i podlegali zwolnieniu z uchwały. 3.1. Powyższa decyzja Kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia lub rozpatrzenie wniosku poprzez jego uwzględnienie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że organ pierwszej instancji odmówił zwolnienia spółce z podatku od nieruchomości za kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. w odniesieniu do nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową w S., na których prowadzona była działalności gastronomiczna. Organ nie miał wątpliwości, że działalność gastronomiczna, której prowadzenia całkowicie zakazał, prowadzona była z wykorzystaniem nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową w S.. Nadto okoliczność, iż wskazany teren jest wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej wynika z deklaracji podatkowej złożonej przez spółkę. W związku z zakazem prowadzenia działalności gastronomicznej nałożonej przez Burmistrza, określeni przedsiębiorcy nie mogli jej prowadzić. Skutkowało to brakiem dochodów i jednoczesnym brakiem możliwości pokrycia kosztów dzierżawy, w tym kosztu zwrotu wydzierżawiającemu kwoty odprowadzanej przez spółkę na rzecz Gminy S. z tytułu obowiązkowego podatku od nieruchomości, na których prowadzona była zawieszona działalność gastronomiczna. Jest bezsporne, iż nie uzyskanie przez trzy miesiące środków płaconych poprzednio comiesięcznie przez dzierżawców, spowodowało pogorszenie płynności finansowej wydzierżawiającego. Wskazane pogorszenie nastąpiło na skutek spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Wszystkie powyższe ustalenia umknęły organowi odwoławczemu. W ocenie skarżącej spółki, organ odwoławczy wadliwie zinterpretował przepisy prawne, na które się powołał. Organy podatkowe nie dostrzegły, iż brak wpływu na rachunek spółki określonych środków, dotychczas uzyskiwanych, powoduje spadek obrotów gospodarczych i jest to zarówno następstwem wystąpienia COVID-19, jak i bezpośrednim skutkiem decyzji organu podatkowego. Nadto podatnik nie posiadał zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości. Organy podatkowe nie dostrzegły, iż wymienieni dzierżawcy prowadzili działalność gospodarczą - gastronomiczną na gruncie przejętym na zasadzie umowy ze spółką. W takim przypadku podatek od nieruchomości na rzecz gminy odprowadza właściciel nieruchomości - w tym szczególnym przypadku spółka dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej. Zawieszenie przez w/w dzierżawców w całości działalności gospodarczej gastronomicznej zgodnie z zarządzeniem Burmistrza skutkowało brakiem dochodów, a zatem brakiem możliwości zrefundowania spółce zapłaconego podatku. Organom podatkowym umknęło, iż A w S. jest podmiotem o szczególnym charakterze, zarządzającym nieruchomościami stanowiącymi wspólnotę gruntową na mocy ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych z 1963 r. ze zm., (art. 14 ust. 1). Zarządza zatem nieruchomościami niejako na "zlecenie" ustawodawcy. Organom podatkowym umknęło także, iż spółka realizując ustawowe upoważnienie do zarządzania nieruchomościami stanowiącymi wspólnotę gruntową w szczególny sposób, jak właściciel, zawarła kilkanaście umów użyczenia nieruchomości z Gminą S.. Nie budzi wątpliwości, iż organ gminy zwolnił z podatku od nieruchomości podmioty, którym tym samym zarządzeniem, zakazał prowadzenia działalności na nieruchomościach gminnych (dzierżawa, najem). Zwolnił także z podatku od nieruchomości na w/w podstawie, podmioty prowadzące działalność gastronomiczną na własnych nieruchomościach. W tej sytuacji odmowa zwolnienia spółki z tego samego podatku, w związku z tym samym zarządzeniem wywołującym analogiczne skutki, stanowi - w ocenie skarżącej- naruszenie zasady równości wobec prawa. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. 3.3. W piśmie procesowym z 22 lutego 2021 r. skarżąca wskazała, że organ nie odniósł się do zarzutów zawartych w skardze np. do zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa. Wskazano, że do nieruchomości gminnych i prywatnych została przypisana ulga podatkowa, natomiast do nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową nie. Spółka jako wydzierżawiający generuje przesłankę negatywną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4. Na wstępie wskazać należy, że wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.). Sprawa została skierowana do rozpoznania w tym trybie na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 maja 2021 r. 5. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Spór dotyczy tego, czy skarżąca spółka mogła zostać objęta zwolnieniem z podatku od nieruchomości za okres kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. na mocy uchwały Rady Miejskiej w Siewierzu z dnia 9 kwietnia 2020 r. nr XII/161/2020. W ocenie organów, spółka nie może zostać objęta powyższym zwolnieniem z uwagi na fakt, że nie jest w grupie przedsiębiorców, którzy podlegali takiemu zwolnieniu zgodnie z powyższą uchwałą. Z kolei w ocenie spółki winna zostać objęta przedmiotowym zwolnieniem, albowiem przedsiębiorcy, o których mowa w ww. uchwale, prowadzili działalność gastronomiczną na gruncie przejętym na zasadzie umowy ze spółką. Nadto spółka również podniosła negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19. W sporze tym Sąd przyznał rację organom. 6. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 67a o.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zdonie z art. 67b § 1 o.p., organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: - (pkt 1) które nie stanowią pomocy publicznej; - (pkt 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; - (pkt 3 lit. b.) które stanowią pomoc publiczną udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym (pozostałe lit. w § 1 pkt 3 Sąd pomija jako nie mające zastosowania w sprawie). Na te ogólne ramy prawne systemu pomocy publicznej przewidujące trzy rodzaje ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, tj. odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie zapłaty podatku na raty czy też umorzenie zaległości podatkowych w całości lub w części, nakłada się szczególne otoczenie prawne ukształtowane w związku z epidemią COVID-19. W treści komunikatu w sprawie skoordynowanej reakcji gospodarczej na epidemię COVID-19 z 13 marca 2020 r. (2020/C 91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1) Komisja Europejska wyjaśniła, że państwa członkowskie w reakcji na pandemię koronawirusa, mogą podjąć decyzję o wdrożeniu środków mających zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw, na przykład dopłat do wynagrodzeń i zawieszenia płatności podatków od osób prawnych i od wartości dodanej lub składek na ubezpieczenia społeczne. Wyjaśniono, że środki te łagodzą obciążenia finansowe przedsiębiorstw w bezpośredni i skuteczny sposób oraz nie wchodzą one w zakres kontroli pomocy państwa i mogą zostać wprowadzone przez państwa członkowskie natychmiast, bez udziału Komisji. Mocą art. 15zzzh ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wsparcie o którym mowa m.in. w art. 15p tejże ustawy, zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1), stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. W myśl art. 15p ust. 1 ww. ustawy, Rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały, za część roku 2020 oraz za wybrane miesiące 2021 r. zwolnienia z podatku od nieruchomości: gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazanym grupom przedsiębiorców, których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19. Na podstawie powyższych przepisów Rad Miejska w Siewierzu podjęła w dniu 9 kwietnia 2020 r. uchwałę w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości oraz przedłużenia terminów płatności rat podatku od nieruchomości. Zgodnie z treścią tejże uchwały, zwalnia się z podatku od nieruchomości: grunty, budynki i budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez grupy przedsiębiorców, o których mowa w § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii oraz § 6 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na terenie RP stanu epidemii oraz których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19 (§ 1 uchwały). Zwolnienie od podatku od nieruchomości, o którym mowa w ust. 1 dotyczy podatników, których płynność finansowa uległa pogorszeniu na skutek spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, z zastrzeżeniem że nie posiadają zaległości w podatku od nieruchomości do końca stycznia 2020 r. (§ 4 uchwały). Zgodnie z treścią § 8 ust.1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 566), w okresie o którym mowa w § 2 ust. 1, ustanawia się czasowe ograniczenie: 1) prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty, działalności: a) polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków i napojów gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, spożywanych na miejscu (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.10.A), z wyłączeniem realizacji usług polegających na przygotowywaniu i podawaniu żywności na wynos lub jej przygotowywaniu i dostarczaniu oraz działalności restauracyjnej lub barowej prowadzonej w środkach transportu, wykonywanej przez oddzielne jednostki, b) związanej z organizacją, promocją lub zarządzaniem imprezami, takimi jak targi, wystawy, kongresy, konferencje, spotkania, włączając działalności polegające na zarządzaniu i dostarczaniu pracowników do obsługi terenów i obiektów, w których te imprezy mają miejsce (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 82.30.Z), c) twórczej związanej z wszelkimi zbiorowymi formami kultury i rozrywki (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 90.0), d) związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0), w szczególności polegającej na prowadzeniu miejsc spotkań, klubów, w tym klubów tanecznych i klubów nocnych oraz basenów, siłowni, klubów fitness, e) związanej z projekcją filmów lub nagrań wideo w kinach, na otwartym powietrzu lub w pozostałych miejscach oraz działalności klubów filmowych (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 59.14.Z), f) związanej z konsumpcją i podawaniem napojów (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.30), g) związanej z prowadzeniem kasyn, z wyłączeniem kasyn internetowych, h) związanej z fryzjerstwem i pozostałymi zabiegami kosmetycznymi (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 96.02.Z), i) związanej z działalnością salonów tatuażu i piercingu (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 96.09.Z), j) usługowej związanej z poprawą kondycji fizycznej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 96.04.Z), k) związanej z prowadzeniem usług hotelarskich w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 238); 2) działalności bibliotek, archiwów, muzeów oraz pozostałej działalności związanej z kulturą (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 91.0); 3) sprawowania kultu religijnego w miejscach publicznych, w tym w budynkach i innych obiektach kultu religijnego. Zgodnie z § 8 ust. 2 w okresie, o którym mowa w § 2 ust. 1, w obiektach handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 ustanawia się czasowe ograniczenie: 1) handlu detalicznego właścicielom lub najemcom powierzchni handlowej, z wyłączeniem właścicieli lub najemców, których przeważająca działalność polega na sprzedaży: a) żywności w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2019 r. poz. 1252 oraz z 2020 r. poz. 284 i 285), b) produktów kosmetycznych w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz. U. poz. 2227) innych niż przeznaczone do perfumowania lub upiększania, c) artykułów toaletowych, d) środków czystości, e) produktów leczniczych w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, w tym w aptekach lub punktach aptecznych, f) wyrobów medycznych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, g) środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 43 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, h) gazet, i) artykułów budowlanych lub remontowych, j) artykułów dla zwierząt domowych lub k) paliw; 2) prowadzenia działalności usługowej właścicielom lub najemcom powierzchni usługowej, z wyłączeniem właścicieli lub najemców, których przeważająca działalność polega na świadczeniu usług: medycznych, bankowych, pocztowych, ubezpieczeniowych, pralniczych lub gastronomicznych polegających jedynie na przygotowywaniu i dostarczaniu żywności; 3) prowadzenia handlu detalicznego lub prowadzenia działalności usługowej na wyspach handlowych. W myśl § 8 ust. 3, w okresie, o którym mowa w § 2 ust. 1, ustanawia się czasowe ograniczenie: 1) prowadzenia usług rehabilitacyjnych w ramach prewencji rentowej, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321); 2) działalności samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Dalej zgodnie z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na terenie RP stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491) w okresie, o którym mowa w § 1, ustanawia się czasowe ograniczenie: 1) prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty, działalności: a) polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków i napojów gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, spożywanych na miejscu (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.10.A), z wyłączeniem realizacji usług polegających na przygotowywaniu i podawaniu żywności na wynos lub jej przygotowywaniu i dostarczaniu oraz działalności restauracyjnej lub barowej prowadzonej w środkach transportu, wykonywanej przez oddzielne jednostki, b) związanej z organizacją, promocją lub zarządzaniem imprezami, takimi jak targi, wystawy, kongresy, konferencje, spotkania, włączając działalności polegające na zarządzaniu i dostarczaniu pracowników do obsługi terenów i obiektów, w których te imprezy mają miejsce (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 82.30.Z), c) twórczej związanej z wszelkimi zbiorowymi formami kultury i rozrywki (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 90.0), d) związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0), w szczególności polegającej na prowadzeniu miejsc spotkań, klubów, w tym klubów tanecznych i klubów nocnych oraz basenów, siłowni, klubów fitness, e) związanej z projekcją filmów lub nagrań wideo w kinach, na otwartym powietrzu lub w pozostałych miejscach oraz działalności klubów filmowych (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 59.14.Z), f) związanej z konsumpcją i podawaniem napojów (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.30), g) związanej z prowadzeniem kasyn, z wyłączeniem kasyn internetowych; 2) działalności bibliotek, archiwów, muzeów oraz pozostałej działalności związanej z kulturą (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 91.0); 3) działalności w zakresie lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1056, z 2019 r. poz. 1815 oraz z 2020 r. poz. 284); 4) sprawowania kultu religijnego w miejscach publicznych, w tym w budynkach i innych obiektach kultu religijnego. Ust. 2. W dniu 20 marca 2020 r. w obiektach handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 ustanawia się czasowe ograniczenie: 1) handlu detalicznego najemcom powierzchni handlowej, których przeważająca działalność polega na handlu: a) wyrobami tekstylnymi, b) wyrobami odzieżowymi, c) obuwiem i wyrobami skórzanymi, d) meblami i sprzętem oświetleniowym, e) sprzętem radiowo-telewizyjnym lub sprzętem gospodarstwa domowego, f) artykułami piśmiennymi i księgarskimi; 2) prowadzenia działalności gastronomicznej i rozrywkowej. Ust. 3. W okresie od dnia 21 marca 2020 r. do odwołania w obiektach handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 ustanawia się czasowe ograniczenie: 1) handlu detalicznego najemcom powierzchni handlowej, z wyłączeniem najemców, których przeważająca działalność polega na sprzedaży: a) żywności w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2019 r. poz. 1252 oraz z 2020 r. poz. 284 i 285), b) produktów kosmetycznych w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz. U. poz. 2227) innych niż przeznaczone do perfumowania lub upiększania, c) artykułów toaletowych, d) środków czystości, e) produktów leczniczych w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499, z późn. zm.), w tym w aptekach lub punktach aptecznych, f) wyrobów medycznych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 186), g) środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 43 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, h) gazet, i) artykułów budowlanych lub remontowych, j) artykułów dla zwierząt domowych lub k) paliw; 2) prowadzenia działalności usługowej najemcom powierzchni usługowej, z wyłączeniem najemców, których przeważająca działalność polega na świadczeniu usług: medycznych, bankowych, ubezpieczeniowych, pocztowych, pralniczych lub gastronomicznych polegających jedynie na przygotowywaniu i dostarczaniu żywności; 3) prowadzenia handlu detalicznego lub prowadzenia działalności usługowej na wyspach handlowych. Ust. 4. W okresie, o którym mowa w § 1, ustanawia się czasowe ograniczenie: 1) prowadzenia usług rehabilitacyjnych w ramach prewencji rentowej, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321); 2) działalności samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Zatem zgodnie z treścią uchwały Rady Miejskiej z dnia 9 kwietnia 2020 r. tylko pewna grupa przedsiębiorców mogła zostać zwolniona z podatku od nieruchomości należnego za okres kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. Nadto drugą niezbędną przesłanką do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia, była okoliczność pogorszenia płynności finansowej z związku z ponoszeniem negatywnych konwekcji ekonomicznych z powodu COVID-19, jednakże co istotne w niniejszej sprawie to fakt, że przesłanka ta dotyczyła przedsiębiorców wymienionych w pierwszej części § 1 uchwały, tj. tych wskazanych w § 8 i § 6 ww. rozporządzeń. Mając na uwadze powyższe nie sposób twierdzić, by skarżąca spółka spełniała warunki od zaistnienia, których uzależnione było rzeczone zwolnienie podatkowe. Skarżąca spółka, według informacji z Głównego Urzędu Statystycznego prowadzi działalność w zakresie: zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie, uprawa pozostałych roślin wieloletnich, gospodarka leśna i pozostała działalność leśna z wyłączeniem pozyskiwania produktów leśnych, pozyskiwanie drewna, pozyskiwanie dziko rosnących produktów leśnych, z wyłączeniem drewna, produkcja wyrobów tartacznych. Skarżąca nie należy zatem do grupy przedsiębiorców, o których mowa w § 1 uchwały Rady Miejskiej w Siewierzu z dnia 9 kwietnia 2020 r., zatem nie może być objęta zwolnieniem podatkowym i to nawet pomimo faktu, że jak podnosi jej płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19, gdyż nie otrzymuje opłat za dzierżawę. Skarżąca nie zalicza się również do grupy przedsiębiorców zwolnionych z podatku od nieruchomości z uwagi na fakt, że dzierżawi nieruchomości takim właśnie podmiotom. Zatem organ zasadnie odmówił skarżącej zwolnienia z podatku od nieruchomości, mając na uwadze treść ww. uchwały, jednakże zastosował niewłaściwą podstawę prawną swego rozstrzygnięcia. Podstawą prawną wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć winny być przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w postaci art. 15p w związku z art. 15zzzh. Organ pierwszej instancji tymczasem w podstawie prawnej swego rozstrzygania, powołał art. 67a § 1 pkt 3 o.p., w uzasadnieniu nadto przywołał treść art. 67b § 1 pkt 3 lit. b o.p. Z kolei organ odwoławczy w podstawie prawnej decyzji nie powołał żadnego przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia, z kolei w jej treści przywołał art. 67a § 1 o.p. oraz art. 67b § 1 pkt 2 o.p. W ocenie Sądu żaden z wymienionych przepisów nie może być podstawą rozstrzygnięć wydanych w niniejszej sprawie, która dotyczy zwolnienia z podatku od nieruchomości. Wśród ulg podatkowych z art. 67a o.p., do którego odsyła również art. 67b o.p wymienia się: odroczenie terminu płatności podatku, rozłożenie zapłaty podatku na raty oraz umorzenie zaległości podatkowej. Zwolnienie z podatku nie jest przewidziane w ww. przepisach. Jednakże taki błąd organów nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Istotnym nie jest popełnienie błędu przez organy w zakresie powołania błędnej podstawy prawnej, lecz merytoryczna treść decyzji i ich zgodność z prawem. Pod tym kątem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, nie sposób jest zarzucić błędów, gdyż są one prawidłowe i wewnętrznie spójne. Organy wydając przedmiotowe decyzje na błędnej podstawie prawnej w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że takie rozstrzygnięcia są właściwe, a jednocześnie uprawnienie organu do takiego rozstrzygnięcia wynika z innych przepisów, nie dopuszczają się takiego uchybienia, które skłaniałoby Sąd do uznania, że miało ono wpływ na wynik sprawy. Zatem takie uchybienie, nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie, albowiem z treścią art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 7. Skarżąca akcentuje również, że w niniejszej sprawie została naruszona zasada równości wobec prawa, z uwagi na treść uchwały Rada Miejskiej w Siewierzu. Jednakże trzeba w tym miejscu wskazać, że uchwała rady gminy w sprawach podatków i opłat stanowi, w świetle art. 87 ust. 2 w zw. z art. 94 Konstytucji RP, źródło powszechnie obowiązującego prawa podatkowego i dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, organy podatkowe zobowiązane są do jej stosowania. Nie stwierdzono nieważności uchwały, ani jej niezgodności z prawem. Jak bowiem trafnie podnosi się w judykaturze, "uchwały rady gminy podlegają kontroli przez organ nadzoru pod kątem ich zgodności z prawem (art. 91 ust. 1 u.s.g.), zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 90, art. 91 ust. 2-5 i art. 92a u.s.g. Jeżeli stwierdzenie nieważności uchwały nie zostanie orzeczone przez organ nadzoru w terminie wskazanym w art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwałę taką z uwagi na niezgodność z prawem organ nadzoru może zaskarżyć do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 u.s.g.). Prawo do zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego przysługuje także każdemu, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej (art. 101 ust. 1 u.s.g.). W postępowaniu wszczętym skargą organu nadzoru bądź osoby, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd administracyjny bada, czy uchwała jest zgodna z prawem, a w wyniku uwzględnienia skargi może stwierdzić nieważność uchwały w całości lub w części (art. 147 § 1 p.p.s.a.)." (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r. II FSK 2833/12 oraz z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3934/17 CBOSA). Jeśli zatem – tak jak miało to miejsce w rozpoznanej sprawie – uchwała nie została poddana kontroli ani organu nadzoru, ani sądu administracyjnego, to jej przepisy, jako obowiązujące w dacie podejmowania decyzji, organy podatkowe miały obowiązek zastosować, co prawidłowo uczyniły. Natomiast Sąd, kontrolując legalność decyzji wydanej w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości, nie jest władny rozstrzygać kwestii zgodności z prawem uchwały. Jak już wyżej wskazano przepisy prawa przewidują bowiem odrębny tryb zaskarżania uchwał organu gminy. Ponadto badanie przez Sąd w niniejszym postępowaniu zgodności z prawem kwestionowanych przez skarżącą zapisów uchwały wykracza poza określone granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2020r., sygn. akt I SA/Gl 316/20.). 8. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.