I SA/Gl 206/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A s.c. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – w dalszej części uzasadnienia określane słowem "Kolegium" – utrzymało w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2006 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm. ) decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia Przedsiębiorstwu Produkcyjno – Usługowemu A spółce cywilnej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości z okres od miesiąca sierpnia do miesiąca grudnia 2002 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że pismem z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta M. wezwał PP – u A do złożenia korekty deklaracji podatku od nieruchomości za okres od miesiąca sierpnia do miesiąca grudnia 2002 r. w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za wskazany wyżej okres. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta M. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Po upływie terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym decyzją z dnia [...] organ pierwszo – instancyjny określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od miesiąca sierpnia do miesiąca grudnia 2002 r. w kwocie [...] zł., od której strona działając przez pełnomocnika wniosła odwołanie uwzględnione przez Kolegium z uwagi na naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W sumie jak wynika z uzasadnienia organu odwoławczego organ pierwszej instancji wydał w sprawie pięć decyzji, które były uchylane przez organ odwoławczy z przyczyn proceduralnych. Ostania decyzja została wydana w dniu [...] i określała wysokość zobowiązania w kwocie [...] zł. Decyzja ta została zakwestionowana przez pełnomocnika podatnika, który zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie m.in. art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W dalszej kolejności Kolegium odwołało się do treści art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm. ) w dalszej części uzasadnienia określanej skrótem "uopol" wskazując, że w stanie prawnym obowiązującym w 2002 r. za grunty związane z działalnością gospodarczą uznane zostały grunty zabudowane i niezabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a szczególności: 1) grunty pod budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, administracyjnymi, socjalnymi i hotelowymi, 2) grunty pod budynkami i urządzeniami, 3) grunty zajęty na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny, na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne, 4) grunty wyłączone na cele nierolnicze i nieleśne: a) na skutek prowadzonej działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna oraz na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, b) do czasu przywrócenie tym gruntom charakteru rolniczego lub leśnego. Kolegium stwierdziło, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według wyższej stawki. O takim opodatkowaniu decyduje przy tym sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości, a nie jej gospodarcze wykorzystanie. Kolegium podkreśliło, że w cytowanym przepisie art. 5 ust. 3 uopol ustawodawca przyjął, że wszystkie grunty posiadane przez przedsiębiorcę traktowane są jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a ich wyliczenie w punkcie od 1 do 4 jest wyliczeniem przykładowym. Grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko w takiej sytuacji, jeżeli nie są objęte obciążeniami z tytułu podatku rolnego i leśnego (uchwała 5 sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r. sygn. akt FPK 3/00). Odwołując się do ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, Kolegium podniosło, iż zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 tej ustawy w stanie prawnym obowiązującym w 2002 r. – za gospodarstwo rolne dla celów podatku rolnego uważa się obszar użytków rolnych, gruntów pod stawami oraz sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako użytki rolne, gruntów pod zabudowaniami związanymi z prowadzeniem tego gospodarstwa o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej lub prawnej albo jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej. Z załączonego do akt sprawy wypisu z ewidencji gruntów z dnia 18 kwietnia 2002 r. wynika, że Spółka posiadała grunty o łącznej powierzchni [...] m. kw. w tym: grunty orne V klasy – [...] m. kw., drogi – [...] m. kw., rowy – [...] m. k kw., tereny zabudowy przemysłowej – [...] m. kw. Jak podkreśliło Kolegium, w roku podatkowym 2002 Spółka posiadała grunty rolne o powierzchni [...] ha., jednakże organ podatkowy nie mógł opodatkować tych gruntów podatkiem rolnym, gdyż grunty te nie stanowiły gospodarstwa rolnego. W dalszej kolejności Kolegium odwołało się do uzasadnienia własnej decyzji z dnia [...] nr [...], wskazując, że w decyzji tej wyraźnie zostało wskazane, że w sytuacji złożenia przez stronę wniosku dowodowego należy wniosek ten uwzględnić lub też wykazać w uzasadnieniu decyzji, że przedmiotem dowodu są okoliczności nie mające znaczenia dla sprawy. Przepis art. 188 Ordynacji podatkowej stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Z treści art. 187 § 1 tej Ordynacji podatkowej wynika z kolei, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Kolegium wskazało ponadto, że pismem z dnia 6 lipca 2004 r. organ podatkowy zwrócił się do Wydziału Geodezji i Katastru, który był właściwym w sprawie wyjaśnienia okoliczności zgłoszonych we wniosku dowodowym strony. W dniu 13 lipca 2004 r. Wydział Geodezji i Kartografii pismem nr [...] skierowanym do pełnomocnika podatnika wyjaśnił okoliczności podnoszone we wniosku. Jak wynika z decyzji organu pierwszej instancji pismo to zostało uznane za dowód w sprawie, z jednoczesnym uznaniem, że działanie to wyczerpało przesłanki określone w przepisie art. 188 Ordynacji podatkowej, a więc że okoliczność została stwierdzona innym dowodem, tym bardziej, że wniosek obejmował przesłuchanie świadka byłego kierownika w/w Wydziału, a biorąc pod uwagę ciągłość działania organów administracji publicznej, wyjaśnienia obecnego kierownika udzielone na podstawie dokumentów urzędowych, w pełni w/w dowód zastąpiły. Dodatkowo Kolegium podniosło, że wskazany dowód dotyczył okresu poprzedzającego okres, za który określone zostało zobowiązanie podatkowe, a to oznacza, że nie mógł mieć on wpływu na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy. Jak podkreślił organ odwoławczy podstawą zastosowania podatku od nieruchomości wobec gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest stan prawny gruntów wynikający z ewidencji gruntów wskazanej w treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. W okresie, za który określone zostało Spółce zobowiązanie sporne grunty były zakwalifikowane w ewidencji gruntów jako zabudowa przemysłowa. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona przez Spółkę działającą przez pełnomocnika będącego adwokatem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił: 1) naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, 2) naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie zebranie oraz nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, 3) naruszenie § 64 zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M. P. Nr 11, poz. 98 z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym w roku 1989 – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 4) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 84 z 2002 r. z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. – poprzez jego niezastosowanie. Uzasadniając w/w zarzuty pełnomocnik w pierwszej kolejności wskazał, że naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej nastąpiło poprzez niedopuszczenie wniosku dowodowego strony zgłoszonego w piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 2004 r., a dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka K.P. – Kierownika Referatu Zasobu Geodezyjno – Kartograficznego na okoliczność wydania wypisu z ewidencji gruntów i budynków z dnia 7 czerwca 1995 r., z którego wynikało, że nabyte przez skarżących od B z siedzibą w T. grunty stanowiły użytki rolne, jako przeciwdowodu na twierdzenie Prezydenta Miasta M., iż sporny grunt został przekwalifikowany w 1989 r. na teren zabudowy przemysłowej. W ocenie pełnomocnika przeprowadzenie w/w dowodu miało zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zmierzało do wyjaśnienia rzeczywistego charakteru oraz stanu prawnego gruntów, będących przedmiotem postępowania podatkowego, a w konsekwencji do ustalenia prawidłowej wysokości podatku od nieruchomości. W tym miejscu, pełnomocnik zarzucił organowi odwoławczemu niekonsekwencję w działaniu, podnosząc, że decyzjami z dnia 22 września 2004 r. oraz z dnia 9 grudnia 2004 r. organ ten właśnie z powodu niedopuszczenia tego samego dowodu uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Zauważył przy tym, że pismo z dnia 13 lipca 2004 r. Kierownika Wydziału Geodezji i Katastru znane było Kolegium w obu w/w przypadkach, a pomimo tego organ ten uznał, że organ pierwszej instancji naruszył zasady postępowania uwzględnione w treści art. 188 Ordynacji podatkowej. W sprawie konieczności dopuszczenia dowodów oraz ich wpływu na zgromadzenie całego materiału dowodowego i wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy- dla ustalenia stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistością, a także o procesowej formie niedopuszczenia dowodu – jak podniósł pełnomocnik – wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny. W tym zakresie wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2002 r. sygn. akt I SA/Ka 2164. Pełnomocnik zaznaczył, że niedopuszczenie dowodu spowodowało naruszenie także art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy zobowiązany jest zebrać oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowody. Podkreślił przy tym, że obowiązek zebrania całego materiału dowodowego dotyczy zarówno dowodów dopuszczanych z urzędu, jak i dowodów zgłaszanych przez strony postępowania. Odnosząc się do merytorycznego sporu dotyczącego opodatkowania gruntów, pełnomocnik wskazał, iż zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów z dnia 7 czerwca 1995 r. nabyte przez podatnika grunty o powierzchni [...] ha. stanowiły użytki rolne i zostały wykazane jako "grunty pozostałe". Pełnomocnik wskazał także, iż skarżący nigdy nie otrzymał jakiejkolwiek informacji o zmianie kwalifikacji gruntów wskazanych w powyższym wypisie z ewidencji gruntów. W tym miejscu, pełnomocnik odwołał się do regulacji zawartej w § 64 zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 14 stycznia 1997 r., zgodnie z którym zmiany w operacie ewidencji gruntów wprowadza się w wyniku zgłoszenia (na wniosek) osób zainteresowanych lub z urzędu. Wprowadzanie zmian do operatu ewidencji dokonuje się na podstawie ostatecznych decyzji właściwego organu, który jest obowiązany zawiadomić zainteresowane osoby o treści decyzji w sprawie wpisu zmian dokonanych z urzędu, jak również o odmowie wpisu zmian zgłoszonych przez stronę. Pełnomocnik zaznaczył, że skarżący jest właścicielem spornego gruntu od czerwca 1996 r. i że nie był zawiadamiany o jakichkolwiek zmianach w ewidencji gruntów, podobnie jak i jego poprzednik prawny tj. B w T. Podniósł także, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji o zmianie kwalifikacji gruntów w 1989 r. pozostaje w sprzeczności z treścią wydanej w dniu [...] przez Urząd Miasta w M. mapy wysokościowej, zgodnie z którą sporne grunty stanowiły użytki rolne. Okoliczność ta stała się bezpośrednią przyczyną zgłoszenia wniosku dowodowego nieuwzględnionego przez organy podatkowe. Jak podkreślił pełnomocnik, nieruchomość została nabyta przez skarżących w 1996 r., zaświadczenie o charakterze gruntów datowane zostało dniem 7 czerwca 1995 r. i od tejże daty nie były dokonywane jakiekolwiek zmiany, a zatem uprawniony jest wniosek, że skoro skarżący nabyli nieruchomość o charakterze użytków rolnych to charakter ten – bez dokonywania jakichkolwiek zmian w klasyfikacji gruntów od urzędowego ich potwierdzenia w dniu 7 czerwca 1995 r. – nie uległ zmianie, a zatem w roku podatkowym 2002 także miała charakter użytków rolnych. Kontynuując pełnomocnik wskazał, iż w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. punktem wyjścia do klasyfikacji gruntów przedsiębiorcy winien być przepis art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4 updol, zgodnie z którym aby ustalić, że grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należało przedtem stwierdzić, że albo nie jest objęty przepisami o podatku rolnym i leśnym, albo też, że jest, lecz wykorzystuje się go przy prowadzeniu działalności gospodarczej innej niż rolnicza. Dodatkowo pełnomocnik podniósł, iż za grunty objęte przepisami ustawy o podatku rolnym uważało się w roku podatkowym 2002 grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o podatku rolnym, przy czym gospodarstwem rolnym był obszar użytków rolnych, gruntów pod stawami oraz sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako użytki rolne, gruntów pod zabudowaniami związanymi z prowadzeniem tego gospodarstwa o łącznej powierzchni przekraczającej [...] ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej. Z zacytowanej definicji wynikało zatem jednoznacznie, iż przedsiębiorcy mogli być właścicielami gospodarstwa rolnego. Podstawowym bowiem kryterium uznania gruntów za gospodarstwo rolne była powierzchnia określana mianem normy obszarowej, a nie okoliczność, kogo grunty te stanowiły własność. Jak podkreślił pełnomocnik w/w przepis nie wymagał, aby grunt był wykorzystywany do prowadzenia działalności rolniczej, czy też produkcji rolnej. Reasumując, pełnomocnik sformułował pogląd, że skoro skarżący posiadali grunty orne o powierzchni [...] ha, czyli gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o podatku rolnym, zaś grunty te nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, uznać należało, że nie podlegały one w ogóle opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Pełnomocnik wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji, 2) zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w badanej sprawie jest wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 r., przy czym strona skarżąca upatruje błędnego określenie tego zobowiązania poprzez przyjęcie, że grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy organ podatkowy błędnie opodatkował stawką związaną z działalnością gospodarczą zamiast stawką określoną dla gruntów pozostałych. Spór dotyczy gruntów o powierzchni [...] m. kw., będących w ocenie strony użytkami rolnymi. Przy czym strona powołała się w tym przedmiocie na posiadany (od poprzednika prawnego) dokument, z którego wynika, że posiada [...] ha gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne. W ocenie strony skarżącej, organy podatkowe naruszyły ponadto zasady postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu wnioskowanego przez Spółkę. Rozpoznając tak zaistniały spór należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na te elementy stanu faktycznego, które pozostają poza sporem. W tej kwestii istotny jest fakt, że wspólnicy E.H. i W.K. w roku podatkowym będącym przedmiotem oceny prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Poza sporem pozostaje także fakt, iż do posiadanego gruntu przysługiwało wspólnikom prawo użytkowania wieczystego, natomiast do budynków i budowli prawo własności. Zasadniczym spornym punktem jest fakt, że organy podatkowe oparły rozstrzygnięcie o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które w zasadniczej części zostały oznaczone symbolem "Ba". Zdaniem strony skarżącej dane te pozostają w sprzeczności ze stanem rzeczywistym. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a to art. 188, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej należy wskazać, że organ podatkowy nie przeprowadził dowodu w postaci przesłuchania świadka K.P. – Kierownika Referatu Zasobu Geodezyjno – Kartograficznego na okoliczność wydania w dniu [...] dokumentu, z którego wynika, że nabyte przez stronę od B w T. grunty stanowią użytki rolne. Dowód ten miał stanowić przeciwdowód zapisów z ewidencji gruntów i budynków oraz stanowiska Prezydenta Miasta M., z którego wynika, że grunty te zostały sklasyfikowane w 1989 r. jako tereny zabudowy przemysłowej. Wypada zaakcentować, że w/w osoba to były pracownik organu, który nie pracował w chwili prowadzenia postępowania podatkowego. W miejsce tego dowodu wystąpiono do obecnie pełniącego funkcję Naczelnika Wydziału Geodezji i Katastru o przedstawienie informacji, co do stanu prawnego gruntów będących w posiadaniu Spółki. Zdaniem Sądu rację ma strona skarżąca, że co do zasady – w świetle art. 188 Op. – organ ma obowiązek uwzględnić wniosek dowodowy strony. Jednakże w badanej sprawie kwestię wnioskowanego dowodu należy ocenić z uwzględnieniem zasadności jego przeprowadzenia w sytuacji, gdy organ podatkowy nie kwestionował faktu wydania w 1995 r. poprzednikowi prawnemu Spółki dokumentu zawierającego treść wskazaną przez stronę. Ujmując rzecz inaczej, organ jako dowód w sprawie przyjął ten dokument, jednakże jego ocena – w świetle pozostałych dowodów – nie przyniosła oczekiwanego przez stronę efektu tj. uznania, że posiadane w 2002 r. grunty miały charakter użytków rolnych. Wymaga zaakcentowania, że grunty strony skarżącej o powierzchni [...] zostały ujęte w ewidencji gruntów i budynków jako tereny zabudowy przemysłowej (karta nr 12 akt podatkowych – sporządzona według rejestru z dnia 18 kwietnia 2002 r.). Pełnomocnik eksponuje głównie fakt, że grunty te były oznaczone w dacie nabycia nieruchomości (od jej poprzednika prawnego) jako użytki rolne, o czym świadczy posiadana Mapa własnościowa z dnia 7 czerwca 1995 r., potwierdzona następnie w 2002 r. W tym zakresie należy wskazać, że z pisma Naczelnika Wydziału Geodezji i Katastru Urzędu Miasta M. z dnia 13 lipca 2004 r. wynika, że klasyfikacji gruntów obrębu Ł. dokonano z urzędu oraz że podstawę wpisu do ewidencji gruntów i budynków stanowiła prawomocna decyzja w sprawie klasyfikacji gruntów. Wypada ponadto wskazać, że toczyło się postępowanie sądowo – administracyjne z wniosku strony skarżącej o uchylenie decyzji ostatecznej nr [...] o zmianie klasyfikacji uzupełniającej gruntów na obszarze obrębu Ł., które zakończyło się wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2007 r. oddalającym skargę W.K. i E.H. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z [...]. Nie odniósł też pozytywnego efektu wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w K. z dnia [...] nr [...] o zatwierdzeniu klasyfikacji uzupełniającej gruntów na obszarze obrębu Ł. Skargę na w/w decyzję oddalił WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1242/11. Powołanie się na w/w okoliczności w realiach niniejszej sprawy jest uzasadnione z tej przyczyny, że Sąd trzykrotnie zawieszał postępowanie sądowe na wniosek strony skarżącej, w związku z w/w postępowaniami. Organ dysponował ponadto dwoma aktami notarialnymi z dnia [...] [...] i z dnia [...],[...], z których wynika, że W. K. i E. H. nabyli prawo użytkowania gruntów jako wspólnicy Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowego A s.c. W przedstawionym stanie faktycznym nie było możliwe uznanie za zasadne zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe dysponowały bowiem – w chwili orzekania – zarówno aktualnym wypisem z ewidencji gruntów i budynków oraz pozostałymi dowodami, których ocena zgodna była z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie jest bowiem tak – co eksponuje pełnomocnik strony skarżącej – że jeden dowód – może przesądzić o stanie faktycznym sprawy, stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia. O stanie tym decyduje całokształt materiału dowodowego, który w tym postępowaniu był szeroki i obejmował głównie dokumenty urzędowe, w tym wspomniany już wypis z ewidencji gruntów i budynków, pismo Naczelnika Wydziału Geodezji i Katastru, decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych, decyzję o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji, protokół z oględzin nieruchomości z dnia [...], kserokopie dokumentów dotyczących wszczęcia postępowania w sprawie uzupełniającej klasyfikacji gleboznawczej gruntów położonych na terenie miasta M. (postanowienie z dnia 5 maja 1989 r.), protokół z zebrania informacyjnego mieszkańców obrębu Ł. z dnia 5 lutego 1990 r., kserokopia ogłoszenia o wyłożeniu do publicznego wglądu w dniach od 12 lutego 1990 r. do 23 lutego 1990 r. mapy klasyfikacji gruntów, akty notarialne. Wszystkie te dowody zostały uwzględnione przez organy podatkowe, a stanowisko Kolegium, że dowód wnioskowany przez stronę nie miał znaczenia dla sprawy zasługuje na aprobatę. Także uwagi dotyczące stwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności innym dowodem nie są pozbawione racji, tym bardziej, że dowód w postaci dokumentu z dnia 7 czerwca 1995 r. został dołączony do sprawy i oceniony. Pogląd organu, że "Mapa własnościowa" z dnia 7 czerwca 1995 r. nie mogła mieć wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego dotyczącego 2002 r. zasługuje na aprobatę. W świetle tak zebranego materiału dowodowego za pozbawiony racji należy uznać zarzut pełnomocnika naruszenia przez organy podatkowe przepisów Ordynacji podatkowej statuujących zasadę prawdy obiektywnej i zasadę swobodnej oceny dowodów. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazać wypada, że ustawodawca uzależnił w przepisach u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Najwyższą stawką objęto nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W stanie prawnym obowiązującym w 2002 r. w art. 3 ust. 1 ustawy podatkowej wskazano przedmiot opodatkowania. Z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy wynika zasada rozgraniczająca zakres przedmiotowy podatków obciążających grunty. Zgodnie z nią, co podkreśla się w doktrynie (por. L. Etel, S. Presnarowicz: "Podatki i opłaty samorządowe - Komentarz", Warszawa 1999 r., s. 32) podatkowi od nieruchomości podlegają jedynie grunty nie objęte przepisami ustawy o podatku rolnym i leśnym. Zasada ta znalazła swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie NSA, z którego wynika, że aby ustalić, iż grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, należy uprzednio stwierdzić, że nie jest on objęty przepisami o podatku rolnym i leśnym (por. wyroki NSA: SA/Lu 85/92, SA/Ka 1038/92 i III SA 1599/92 - nie publ.). Strona skarżąca odwołała się do tych poglądów – jednakże o ocenie Sądu – nie uwzględniła faktu, że grunty będące w posiadaniu Spółki (wcześniej zostało to zagadnienie wyeksponowane) nie stanowią użytków rolnych, tylko tereny zabudowy przemysłowej. Z przepisów art. 3 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o podatku od nieruchomości wynika, że podatkiem tym są opodatkowane grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym i leśnym oraz grunty wprawdzie objęte tymi przepisami, lecz związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. W badanej sprawie organy poza wszelką wątpliwość wykazały, że grunty Spółki są terenami zabudowy przemysłowej, a więc nie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym. Z tego też powodu wywody skargi w tym przedmiocie nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do naruszenia § 64 zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów wypada zaakcentować, że pełnomocnik zarzucił błędne zastosowanie tego przepisu w stanie prawnym obowiązującym w 1989 r. Przede wszystkim należy wyrazić uwagę ogólną, a to taką, że organ określał wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 r. Trudno zatem uznać, że miał stosować przepisy obowiązujące w 1989 r. Niezależnie od tego wymaga podkreślenia, że w/w przepis dotyczy procedury związanej ze zmianami w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu "Zmiany w operacie ewidencji gruntów wprowadza się w wyniku zgłoszenia (na wniosek) osób zainteresowanych lub z urzędu. 2. Wprowadzenia zmian do operatu ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie ostatecznych decyzji właściwego organu. 3. Właściwy organ obowiązany jest zawiadomić osoby zainteresowane o decyzji powziętej w sprawie wpisu zmian dokonanych z urzędu, jak również o odmowie wpisu zmian zgłoszonych przez strony. 4. Decyzja pozytywna dla strony może być zakomunikowana ustnie przy spełnieniu warunków określonych w art. 11 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego". Wypada ponadto podkreślić, że przepis ten nie ma zastosowania do organów podatkowych, gdyż to nie te organy dokonują zmian w ewidencji gruntów i budynków. W roku 1989 organem tym był Dyrektor Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych, zarzut zatem strony skarżącej pozbawiony jest jakiejkolwiek słuszności. Końcowo skład orzekający w sprawie, pragnie zauważyć, że podziela poglądy Kolegium dotyczące wykładni art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1995 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z tych też powodów Sąd stwierdził, że organy podatkowe prowadząc postępowanie podatkowe i rozstrzygając sprawy nie naruszyłby przepisów prawa procesowego czy materialnego, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Tym samym uznając skargę za nie zasługującą na uwzględnienie Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.