I SA/Gl 242/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter, Sędzia WSA Monika Krywow (spr.), Sędzia WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 5 grudnia 2024 r. nr COF.OUR.635.8139.2024 ŁD.SA.ZZ 09065048 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z 5 grudnia 2024 r. nr COF.OUR.635.8139.2024 ŁD.SA.ZZ 09065048 Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej jako: wierzyciel lub organ), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej jako: K.p.a.) w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2505; dalej jako: u.p.e.a.) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689; dalej jako: ustawa abonamentowa, u.a.), po rozpatrzeniu zażalenia J. C. (dalej jako: zobowiązany) utrzymała w mocy własne postanowienie z 3 października 2024 r. nr COF.OUR.635.8139.2024 WR.TB.P 09065048, mocą którego oddalano zarzut nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W piśmie z 3 lipca 2024 r. zobowiązany wniósł zarzuty do wszczętego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 10833E1-56/PO/2023 z 21 lutego 2023 r. dotyczące nieistnienia obowiązku z uwagi na nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Dodatkowo załączono pisma skierowane do Poczty Polskiej S.A. W zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku wierzyciel ustalił, że w bazie danych o abonentach została odnotowana rejestracja odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego używanych pod adresem: [...], [...] Z., która zgłoszona została na J1. i J C.. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr. 187 poz. 1342) nadany został użytkownikom odbiorników indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat) stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki zostało wysłane 17 lipca 2008 r. na adres, który w dniu wysłania zawiadomienia był i jest w chwili obecnej aktualnym adresem zameldowania zobowiązanego. W zakresie zarzutu braku doręczenia upomnienia wierzyciel ustalił, że wypełniając obowiązek nałożony w art. 15 §1 u.p.e.a. przesłano 29 sierpnia 2022 r. (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru) upomnienie [...] wzywające do dobrowolnego uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych (numer listu poleconego [...]) na dane: J. J1. C., [...], [...] Z.. Korespondencja zawierająca przedmiotowe upomnienie została przesłana prawidłowo na adres, który był adresem zameldowania. Przesyłka zawierająca przedmiotowe upomnienie została dwukrotnie awizowana 2 września 2022 r. oraz 12 września 2022 r. i zwrócona wierzycielowi jako nie podjęta w terminie 21 września 2022 r. W kwestii daty drugiej awizacji wierzyciel poczynił ponadto dodatkowe wyjaśnia dotyczące awizacji. Powyższe stanowiło w jego ocenie o spełnieniu procedury dotyczącej uznania upomnienia za doręczone zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. Wierzyciel zwrócił przy tym uwagę, że w przypadku małżeństwa posiadającego odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, z punktu widzenia obowiązku rejestracji i wnoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, które z małżonków dokonuje rejestracji i które dokonuje opłat, skoro obowiązki te ciążą na obojgu małżonkach. Zgodnie bowiem z art. 31 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w momencie zawarcia związku małżeńskiego między małżonkami powstaje wspólnota majątkowa. Dotyczy ona wszystkich przedmiotów majątkowych, które zostały nabyte w trakcie trwania małżeństwa. Oznacza również wspólną odpowiedzialność za długi. Postanowieniem z 3 października 2024 r. wierzyciel wydał postanowienie, w którym oddalił wniesione zarzuty. Zobowiązany wniósł zażalenie, w którym domagał się okazania pisma nadanego listem poleconym nr [...], które nie zostało załączone do postanowienia z 3 października 2024 r., a jego zdaniem dotyczy pisma z 22 września 2021 r., które stanowi załącznik do wniesionego zażalenia. Stwierdził również, że uznanie przesyłki za doręczoną jest niekorzystną dla niego interpretacją. Postanowieniem z 5 grudnia 2024 r. wierzyciel utrzymał w mocy postanowienie z 3 października 2024 r. Wierzyciel wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 1-3 ustawy abonamentowej, posiadacz zarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych, od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika. Obowiązek realizacji opłat abonamentowych związany jest z faktem zarejestrowania odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, który trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania. Następnie organ ustalił, że w elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. dotyczącym zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych (bazie danych o abonentach) znajduje się rejestracja odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego używanych pod adresem: [...], [...] Z. zgłoszona na J. i J1. C.. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna służąca do dokonywania opłat abonamentowych. W następstwie rejestracji dokonywano opłat abonamentowych w placówce pocztowej jak i przelewem bankowym do 10 sierpnia 2009 r. Ostatnia wpłata dokonana została 10 sierpnia 2009 r. na kwotę 500,00 zł za okres od 12/2007 r. do 12/2009 r. Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187 z 2007 r. poz. 1342) został nadany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przesłane pismem z 17 lipca 2008 r. na adres: [...], [...] Z., tj. na adres który jest adresem zameldowania zobowiązanego od 16 lipca 1989 r. Organ wyjaśnił przy tym, że rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. nie posługuje się pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania" zawiadomienia. Zatem zadość wymogom określonym w rozporządzeniu czyniło przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, co było wystarczającym, w tym stanie prawnym, działaniem Poczty Polskiej S.A., która w sposób prawidłowy wykonała ciążące na niej obowiązki. Prawodawca nie wprowadził również obowiązku, aby dla skuteczności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, konieczne było posiadanie przez operatora dowodu doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. nie wprowadziły. Wyjaśniono, że dokonana rejestracja odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego nie utraciła ważności, a wierzyciel spełnił nałożony na niego rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. obowiązek nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, jak i powiadomienia o jego nadaniu przesyłając przedmiotowe zawiadomienie przesyłką zwykłą na aktualny adres zameldowania. Nie było zatem podstaw do uznania zarzutu nieistnienia obowiązku. Następnie organ wskazał, że Poczta Polska S.A. przekazała do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Z. tytuł wykonawczy o numerze 10833E1-56/PO/2023 z 21 lutego 2023 r., poprzedzony upomnieniem numer [...] z 29 sierpnia 2022 r. wystawionym w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. Zwrócono uwagę, że wskazana w zażaleniu przesyłka polecona nr [...] dotyczy wysłanego 29 sierpnia 2022 r. (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru EPO) upomnienia numer [...] wzywającego do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych. Przedmiotowe upomnienie uznano za doręczone w myśl art. 44 § 4 K.p.a. Z przedstawionego raportu ZST śledzenia przesyłki poleconej nr [...] wynikało, że 2 września 2022 r. dokonana była próba doręczenia przedmiotowej przesyłki. Przesyłki nie udało się doręczyć adresatowi ani pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, tj. osobie która podjęłaby się oddania przesyłki adresatowi i dlatego w tym też dniu przesyłka była awizowana, a awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Dalej z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, 12 września 2022 r. przesyłka była ponownie awizowana. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od pierwszego awiza przesyłka została odesłana do nadawcy 21 września 2022 r. Awizacje dokonane były przez Urząd Pocztowy Z., [...], [...] Z., a zawiadomienia (awiza) pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata. Wierzyciel ustalił przy tym, że adresem zameldowania zobowiązanego od 6 lipca 1989 r. do chwili obecnej jest adres: [...], [...] Z. i pod ten adres 29 sierpnia 2022 r. wysłane zostało upomnienie numer [...]. W konsekwencji powyższego uznano, że również zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Podniósł w niej, że nie zgadza się z postanowieniem z 5 grudnia 2024 r. Podał, że nie otrzymywał korespondencji od Poczty Polskiej. Skargi na listonoszy z Poczty Polskiej w Z. [...] były od lat, korespondencja nie była przekazywana do adresata, brak było awiz w skrzynkach przy listach poleconych. Nie otrzymał przesyłki wskazanej w przedmiotowym postanowieniu, którą widać w śledzeniu przesyłek. Jeżeli by dostał awizo przesyłki to na pewno by je odebrał. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy Wierzyciel zasadnie oddalił podniesiony przez zobowiązanego zarzuty nieistnienia obowiązku z uwagi na nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2) ustawy o opłatach abonamentowych, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r., poz. 361 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Godzi się również zauważyć, że według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (wyrok z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83; wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży bowiem na osobie od momentu ich zarejestrowania do momentu jego wyrejestrowania. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że skarżący wraz z żoną zarejestrował odbiornik rtv i w związku z tym została wydana książeczka radiofoniczna służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Wydruk z elektronicznego rejestru Poczty Polskiej S.A. dotyczącym zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych potwierdzający rejestrację odbiorników załączony został do akt administracyjnych sprawy. Nie jest także sporne i to, że w następstwie dokonanej rejestracji dokonywano opłat abonamentowych w placówce pocztowej jak i przelewem bankowym do dnia 10 sierpnia 2009 r. Ostatnia wpłata dokonana została w dniu 10 sierpnia 2009 r. na kwotę 500,00 zł za okres od 12/2007 r. do 12/2009 r. Poczta Polska S.A. w celu identyfikacji wnoszonych wpłat i ustalenia płatnika uzyskała potwierdzenie z Banku P S.A. na okoliczność czego załącza się niniejszym przedmiotowe pismo potwierdzające, płatności np.: w dniach 20 grudnia 2006 r., 19 października 2007 r. Jednocześnie skarżący nie kwestionuje faktu, że nie doszło do wyrejestrowania odbiorników. Zatem na skarżącym ciąży obowiązek zapłaty opłat abonamentowych. Skarżący podnosi, że nie doszło do doręczenia mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta i stąd wywodzi, że zaistniała przesłanka do uznania nieistnienia obowiązku. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), wydanego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, dowodem zarejestrowania odbiorników, z zastrzeżeniem § 5, jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 1) lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 2). Zarazem § 5 tego rozporządzenia przesądzał, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1), a operator publiczny w tym terminie z urzędu nadaje posiadaczom tych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny i powiadamia ich o nadaniu tego numeru, przesyłając wspomniane zawiadomienie (ust. 2). Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych telewizyjnych przyporządkowany został skarżącemu jako użytkownikowi odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego indywidualny numer identyfikacyjny [...], który zastąpił wydaną na rzecz skarżącego książeczkę radiofoniczną. Dowód to duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru Identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych [...] z 17 lipca 2008 r. Wierzyciel przy tym wielokrotnie (od 2016 r.) informował skarżącego o regulacjach prawnych dotyczące obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych oraz nadania i doręczenia Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta. Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, że rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie posługuje się pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania" zawiadomienia. Zatem zadość wymogom określonym w rozporządzeniu czyniło przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, co było wystarczającym, w tym stanie prawnym, działaniem Poczty Polskiej, która w sposób prawidłowy wykonała ciążące na niej obowiązki. Prawodawca nie wprowadził obowiązku, aby dla skuteczności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, konieczne było posiadanie przez operatora dowodu doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, nie wprowadzają. Zatem, dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt M GSK 913/15, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt. II GSK 1297/15, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt. II GSK 2262/15, wyrok z dnia 05 września 2018 r. sygn. akt I GSK 2271/18, wyrok NSA z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt I GSK 1518/19). Zatem powyższy zarzut został prawidłowo oceniony przez Wierzyciela, skutkiem czego został oddalony. Kolejnym zarzutem podniesionym przez zobowiązanego był zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, jeżeli był on wymagany. Zdaniem Sądu także ten zarzut został prawidłowo oceniony. Z akt sprawy wynika, że Wierzyciel skierował do zobowiązanego upomnienie z 29 sierpnia 2022 r. nr [...] za elektronicznym potwierdzeniem odbioru EPO przesyłką poleconą nr [...]. Przesyłka ta została wysłana na adres [...], [...] Z., a zatem na adres wynikający z bazy PESEL, z którego to systemu Poczta Polska S.A. jest uprawniona do otrzymywania danych na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 736 z póżn. zm.), zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy abonamentowej. Adres ten jest niezmienny i aktualny dla zobowiązanego od 6 lipca 1989 r. Nadto z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca upomnienie po dwukrotnej jej awizacji została zwrócona. Z przedstawionego raportu ZST śledzenia przesyłki poleconej nr [...] wynika bowiem, że 2 września 2022 r. podjęto próbę doręczenia przedmiotowej przesyłki. Przesyłki nie udało się doręczyć adresatowi ani pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, tj. osobie która podjęłaby się oddania przesyłki adresatowi i dlatego w tym też tego samego dnia przesyłka była awizowana, a awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Dalej z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, 12 września 2022 r. przesyłka była ponownie awizowana. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od pierwszego awiza przesyłka została odesłana do nadawcy w dniu 21 września 2022 r. Awizacje dokonane były przez Urząd Pocztowy Z., [...], [...] Z., a zawiadomienia (awiza) pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata, co potwierdza załączony do niniejszego postanowienia raport ZST śledzenia przesyłki poleconej nr [...]. Czyniąc zadość postępowaniu dowodowemu, w związku z argumentacją zobowiązanego dotyczącą nieprawidłowości działania listonosza w zakresie pozostawiania awiz o skierowanej do niego korespondencji oraz stwierdzonym brakiem odnotowania daty pierwszej awizacji na przesyłce, Wierzyciel wystąpił do Urzędu Pocztowego Z. o dodatkowe wyjaśnienia przyczyny pominięcia daty awizacji. Z pisma Urzędu Pocztowego Z. z 26 września 2024 r. wynika, że procedura awizacji została wypełniona prawidłowo. Daty awizacji znajdujące się w zintegrowanym systemie teleinformatycznym Poczty Polskiej S.A. jak również data zwrotu przesyłki uzupełnione zostały zgodnie z dokonanymi czynnościami przez pracownika placówki pocztowej. Zatem słusznie Wierzyciel uznał ww. przesyłkę za doręczoną na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Stosownie do art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zgodnie zaś z § 2 tego artykułu zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Jak stanowi art. 44 § 3 k.p.a. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Jednocześnie Zgodnie z art. 2 ust. 1 warunków dotyczących świadczenia usługi Elektroniczne potwierdzenie odbioru, usługa ta polega na udostępnieniu nadawcy danych elektronicznych o doręczeniu albo zwrocie przesyłki w formacie xml, stanowiących dowód doręczenia albo informację o zwrocie przesyłki i jest to jedyny i zarazem wystarczający dowód doręczenia przesyłki albo jej zwrotu, jak wynika z powołanego przepisu. W konsekwencji powyższego, także i ten zarzut został prawidłowo oddalony przez Wierzyciela. Z tych wszystkich powodów skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) została oddalona.