I SA/Gl 261/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W., K. W., J. W., B. Ł. i G. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. P. W. wniósł skargę na oznaczone wyżej postanowienie, oświadczając, że czyni to w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik osób wymienionych w sentencji, będących pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości, stanowiącej przedmiot podatku, którego dotyczy sprawa. Wobec tego – jako pełnomocnika pozostałych skarżących – wezwano go do złożenia pełnomocnictw do działania w ich imieniu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pod takim samym rygorem wezwano go również – jako pełnomocnika oraz jako skarżącego – do uiszczenia w tym terminie wpisu od skargi w wysokości [...] zł . Oba wezwanie doręczono w dniu 19 marca 2013 r., lecz do chwili obecnej nie zostały one wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, z kolei stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a każde takie pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Bezsprzecznie przy tym w przypadku podpisu pełnomocnika należy mieć pewność, że osoba ta jest umocowana do reprezentowania strony. W konsekwencji skarga podpisana przez pełnomocnika, który nie przedstawił pełnomocnictwa, dotknięta jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1397/11, LEX nr 984343). W tego rodzaju sytuacji zastosowanie znajduje art. 49 § 1 P.p.s.a., w myśl którego jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. Nie ulega zarazem wątpliwości, że wezwanie powinno być wystosowane do pełnomocnika, jeżeli to on wniósł skargę obarczoną brakami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt OSK 43/06, LEX 236547). W świetle zaś art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż wyznaczony przez Sąd termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie z dniem 26 marca 2013 r. (wtorek). Stanowi to podstawę do odrzucenia skargi w stosunku do tych skarżących, w imieniu których – jako pełnomocnik – występował skarżący P.W.. W dniu 26 marca 2013 r. upłynął również termin do wykonania wezwania skierowanego do wszystkich skarżących, w tym do P. W., tj. wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. W tym kontekście zaznaczyć wypada, iż w myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, tak samo jak w razie nieuzupełnienia jej braków formalnych, podlega odrzuceniu przez sąd. Mając to na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.