I SA/Gl 280/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonego przez M. S. zarzutu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W skardze na powyższe postanowienie M. S., wskazując za podstawę art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi, a w przypadku nieuwzględnienia przedmiotowego wniosku przez organ, o jego wstrzymanie przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie wskazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje wyrządzenie mu znacznej szkody, a skutki jego wykonania będą trudne, a nawet niemożliwe do odwrócenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. odnosząc się do powyższego wniosku skarżącego wskazał, że nie znajduje on uzasadnienia w niniejszej sprawie albowiem postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu nie podlega wykonaniu ponieważ nie nakłada ono na adresata obowiązku określonego zachowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 p.p.s.a. jest to, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu. Stosownie jednak do treści art. 61 § 2 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie, może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać ich wykonanie w całości lub w części. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a. odmowa wstrzymania wykonania aktu przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części danego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. W omawianej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu. Jak słusznie zauważył organ, jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Nie obliguje ono strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, co więcej samo zostało wydane w toku takiego postępowania odnoszącego się do innego aktu, tj. decyzji, która nie jest objęta skargą w tym postępowaniu sądowym. Nie nakłada na skarżącego żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych (zob. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2012 roku, w sprawie o sygn. akt II OSK 704/12; z dnia 13 kwietnia 2011 roku, w sprawie o sygn. akt II GZ 180/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, bowiem dotyczy postanowienia, które nie podlega wykonaniu. Na marginesie warto zauważyć, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek argumentów mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Nawet zatem, gdyby postanowienie, co do którego strona wniosła o wstrzymanie wykonania, korzystało z przymiotu wykonalności, to brak byłoby podstaw, aby wniosek ten uwzględnić. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.