I SA/Gl 291/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...][...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odrzucić skargę. Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie umorzenia G. M. zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Na powyższą decyzję G. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 marca 2016 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona z dnia 15 marca 2016 r. zawierająca m.in. odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniu 18 marca 2016 r., a następnie wydana adresatowi w dniu 5 kwietnia 2016 r. W dniu 12 kwietnia 2016 r. skarżąca złożyła osobiście pismo z dnia 7 kwietnia 2016., w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie w odpowiedzi na wezwanie dotyczące awizowania przesyłki poleconej z dnia 15 marca 2016 r., A S.A. wyjaśniła, że przesyłka ta była awizowana dwukrotnie, tj. po raz pierwszy w dniu 18 marca 2016 r. i powtórnie w dniu 29 marca 2016 r. Zawiadomienia o awizacji przesyłki pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wynika, że została ona doręczona w dniu 5 kwietnia 2016 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 18 marca 2016 r., a następnie po raz drugi w dniu 29 marca 2016 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 ppsa nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 1 kwietnia 2016 r. Termin bowiem do odebrania tej przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni. Gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach, art. 73 ppsa w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I FZ 188/10). Innymi słowy, późniejsze wydanie pisma stronie na jej żądanie, mimo upływu terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 ppsa (a zatem bezpodstawnie przetrzymywanego przez operatora pocztowego), nie obala doręczenia pisma w trybie art. 73 ppsa (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 73, teza 2, LEX 2013). Dlatego też fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego przez stronę już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 ppsa, potwierdzony stosownym stemplem pocztowym, nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt II FZ 29/16). Wobec powyższego siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu od skargi upłynął z dniem 8 kwietnia 2016 r. Skarżąca natomiast – odnosząc się do wezwania w przedmiocie wpisu od skargi – złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w dniu 12 kwietnia 2016 r. Podkreślić zatem należy, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zapobiegł upływowi terminu do uiszczenia wpisu od skargi, w szczególności nie przerwał terminu do uiszczenia wpisu. Aby tak bowiem było wniosek ten powinna złożyć w otwartym terminie do uiszczenia wpisu, czyli do dnia 8 kwietnia 2016 r. Tymczasem skarżąca uczyniła to po terminie do uiszczenia wpisu, tj. w dniu 12 kwietnia 2016 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca chybiła terminowi do uiszczenia wpisu od tej skargi, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony, które to konsekwencje znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na wniosek, który strona może wnieść. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 220 § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.