I SA/Gl 337/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] orzekającą o odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe A Sp. z o.o. z siedzibą w B.w podatku odchodowym od osób prawnych za 2013 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzekającą o odpowiedzialności za odsetki za zwłokę od nieuregulowanych przez Spółkę w terminie ustawowym zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2013 r. w kwocie [...]zł i kwiecień 2013 r. w kwocie [...]zł. Na wskazaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podała, że jedynym źródłem jej utrzymania jest prowadzona sezonowo działalność gastronomiczna w postaci przy lotniskowej restauracji, której wyniki finansowe przedstawiają się następująco: przychód [...]zł, koszty uzyskania przychodu [...]zł, strata [...]zł. Nadto skarżąca pozostaje w rozdzielności majątkowej i utrzymuje córkę w wieku szkolnym. Zamieszkuje w nieoddanym do użytku budynku zajętym przez komornika sądowego i wystawionym na licytację oraz obciążonym hipoteką w kwocie [...]zł. Wykonanie zaskarżonej decyzji i wszczęcie kolejnej egzekucji spowoduje utratę źródła utrzymania jej rodziny. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc skarżącym, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie twierdzeń skarżących - działający w tym przypadku wyłącznie na ich wniosek - Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację oraz zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. W doktrynie przyjmuje się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający ogólny wywód strony. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący winien objaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków zdefiniowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., co dodatkowo powinno znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, dlaczego Sąd powinien uznać, iż jej wykonanie spowoduje znaczną szkodę czy też trudne do odwrócenia skutki. Do akt nie złożono jednak żadnych dowodów, które uprawdopodabniałyby wskazywane okoliczności i które pozwoliłyby na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącej szkody. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącej tymczasowej ochrony sądowej, leży po jej stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżąca winna należycie uprawdopodobnić, że jej obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżąca winna poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jej sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11). Argumentacja wnioskodawczyni w niniejszej sprawie sprowadzała się jedynie do ogólnikowego przedstawienia jej trudnej sytuacji majątkowej, która nie pozwala jej uiścić zobowiązania ustalonego zaskarżoną decyzją. Wnioskodawczyni nie przedłożyła żadnych dokumentów, które uwiarygodniłyby jej twierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Tym samym uniemożliwiła Sądowi dokonanie pełnej oceny jej stanu majątkowego i możliwości finansowych, co jest niezbędne przy badaniu zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 6.02.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143 oraz z dnia 18.03.2010 r. II FSK 502/09). Należy także podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż brak jest okoliczności - uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji - wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego. Zatem, wobec nie wykazania przez skarżącą istnienia przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz ograniczenia się do samego żądania wstrzymania oraz ogólnych twierdzeń, nie popartych stosowną dokumentacją, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.