I SA/Gl 369/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Bożena Miliczek-Ciszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r. oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. – dalej określane zamiennie "SKO" lub "Kolegium", działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej w skrócie: "O.p."), utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki we własnej decyzji nr [...] z dnia [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Kolegium wskazało, że w dniu [...] wydało decyzję nr [...], którą uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja Kolegium była efektem odwołania jakie wniósł K. K. na decyzję nr [...] wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy Z. w dniu [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2014 r. W powyższej decyzji organu odwoławczego znalazły się dwie oczywiste omyłki pisarskie, które zostały sprostowane z urzędu przez Kolegium w postanowieniu [...] z dnia [...]. Na to postanowienie zażalenie złożyli J. K. i K. K. Wskazali oni, że ich zdaniem samowolne prostowanie własnych decyzji przez Kolegium uderza w pewność i stabilność obrotu prawnego. Tym samym wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Uznając zażalenie za niezasadnie, SKO podniosło, że zgodnie z treścią art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez siebie decyzji. Przepis ten nie zawiera definicji tych pojęć, zatem należy mieć na względzie potoczne ich znaczenie. Przyjmuje się powszechnie, że pod pojęciem oczywistej omyłki należy rozumieć taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. Do oczywistych omyłek zalicza się różne błędy pisarskie, komputerowe itp. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 12 marca 2013 r.: "cecha oczywistości stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 O.p. Sprostowaniu podlega jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłka pisarska o charakterze elementarnym, które nie wpływają na treść i znaczenie prostowanej decyzji. Oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji. Przy czym, sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego" (I SA/Wr 51/13). Postanowienie, jakie przewiduje powołany powyżej przepis, prowadzi zatem do wyeliminowania z decyzji błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną (postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2000 r., III SA 761/99, LEX nr 79231). Oczywiste omyłki, zgodnie z art. 215 § 1 O.p., można sprostować w drodze postanowienia - nawet po wniesieniu przez stronę odwołania, w którym powyższe omyłki są przedmiotem zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 28 października 1999 r., I SA/Kr 1206/98). W niniejszej sprawie organ podatkowy sprostował dwie oczywiste omyłki w wydanej przez siebie decyzji. W pierwszym wypadku chodziło o błędne użycie oznaczenia przepisu, gdzie wskazano art. 233 § 1 pkt 1 O.p., podczas gdy jak wynika z treści sentencji orzeczenia oraz uzasadnienia powinien być wskazany art. 233 § 2 O.p. Nie ma jednak najmniejszej wątpliwości, że intencją organu było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Świadczy o tym chociażby cały wywód uczyniony w uzasadnieniu, w którym wskazuje się na konieczność znacznego uzupełnienia postępowania podatkowego (dowodowego) przez organ pierwszej instancji w zakresie znacznie przekraczającym możliwości uzupełniania materiału dowodowego przez Kolegium. W drugim przypadku, omyłka polega na umieszczeniu w opisie stanu faktycznego niedokończonego zdania: "Kolejnym pismem z dnia 27.03.2014 r. strona zwróciła się". Należy przyjąć w tym wypadku, że jest to ewidentna omyłka o charakterze redakcyjnym i nie miała ona żadnego znaczenia dla przyjętego przez organ rozstrzygnięcia sprawy. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący K. K. zażądał – jak to nazwał – merytorycznego i sensownego rozpatrzenia sprawy oraz "ukrócenia pozornych ruchów urzędników "Miasta i Gminy Z.". Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. SKO, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone rozstrzygnięcie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749, dalej "O.p.") organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Regulacja ta ma zastosowanie do postanowień na zasadzie art. 219 O.p. Wymienione w powyższym przepisie błędy i omyłki muszą być oczywiste. Oczywistość ta może wynikać z treści decyzji, sentencji i uzasadnienia lub akt sprawy, stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wskazuje też jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenia, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, litery, czy cyfry lub też inną omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, która co do zasady nie wpływa na treść i znaczenie prostowanego postanowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się rozumienie pojęcia oczywistej omyłki, jako błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. Przykładem oczywistej omyłki jest przestawienie liter w wyrazie lub dodanie zbędnej litery. Stanowisko takie znalazło odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK1830/10, w którym podkreślono, że tryb określony w art. 215 § 1 O.p. przewiduje jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści. Podobnie orzekł NSA w wyroku z tego samego dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1829/10), stwierdzając, że w trybie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji. Podobnie w wyrokach wskazanych przez organ w wydanych postanowieniach czy wyroku z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt I FSK 1046/13, w którym NSA stwierdził, że art. 215 § 1 O.p. odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości. Oznacza to, że owa cecha stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 O.p. Analiza akt rozpoznawanej sprawy dowodzi, że zakwalifikowanie przez SKO, jako oczywistej omyłki pisarskiej "niedokończonego zdania" oraz niewłaściwej jednostki redakcyjnej przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia – w ocenie Sądu – w żadnym razie nie zmieniło istoty rozstrzygnięcia i nie miało żadnego wpływu na prawa i obowiązki skarżącego. Organ nie przekroczył przy tym granicy dopuszczalności sprostowania a więc "oczywistości" błędu. Uwaga ta jest o tyle istotna, że "niedokończone/niepełne zdanie" wykreślił, a zamiast wskazanego w decyzji art. 233 § 1 pkt 1 O.p. wymienił art. 233 § 2 O.p., co wobec sentencji orzeczenia o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do jego ponownego rozpoznania stanowiło "oczywistą omyłkę". Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.