I SA/Gl 371/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Krzysztof Kandut, Paweł Kornacki (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 10.517 (dziesięć tysięcy pięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Pełnomocnik spółki A Sp. z o.o. w K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) z [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. 2. Zaskarżona decyzja została wydana na gruncie następującego stanu sprawy. 2.1. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z [...] r., nr [...] określił spółce za okresy od stycznia do grudnia 2011 r., zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, względnie nadwyżkę podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy i nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika. Pismem z 16 września 2016 r. pełnomocnik spółki (doradca podatkowy W. S.) wniósł odwołanie od decyzji. Wpłynęło ono do organu w dniu 20 września 2016 r. Do odwołania dołączono pełnomocnictwo obejmujące umocowanie do wniesienia odwołania oraz do reprezentowania spółki w postępowaniu odwoławczym. Pismem z 11 października 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. powiadomił Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, że w odniesieniu do okresu styczeń-grudzień 2011 r. nie wystąpiły okoliczności skutkujące zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W dniu 18 listopada 2016 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach wpłynęło pismo doradcy podatkowego M. P., z 15 listopada 2016 r., informujące organ o odwołaniu pełnomocnictwa dla dotychczasowego pełnomocnika i ustanowieniu M. P. nowym pełnomocnikiem spółki. Z załączonego do pisma pełnomocnictwa wynika, że zostało ono udzielone do reprezentowania skarżącej spółki w postępowaniu odwoławczym od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. W piśmie z 15 lutego 2017 r. pełnomocnik spółki podniósł, że z dniem 31 grudnia 2016 r., zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2011 r., uległo przedawnieniu. Wskazał, że zawiadomienie spółki z dnia [...] r. z informacją o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem 13 października 2016 r. zostało doręczone spółce, a nie jej pełnomocnikowi. Poza tym zauważył, że postanowienie o wszczęciu postępowania karnego skarbowego stanowi "instrumentalne wykorzystanie procedury podyktowane wyłącznie potrzebą zawieszenia biegu przedawnienia". 2.2. DIAS zaskarżoną decyzją z [...] r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił: 1) za styczeń 2011 r.: - nadwyżkę podatku naliczonego w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł, - nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika kwocie [...] zł; 2) za luty 2011 r.: - nadwyżkę podatku naliczonego w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł, - nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie [...] zł; 3) za marzec 2011 r.: - nadwyżkę podatku naliczonego w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł, - nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie [...] zł; 4) za kwiecień 2011 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł; 5) za maj 2011 r. zobowiązanie podatkowe podatku od towarów i usług kwocie [...] zł; 6) za czerwiec 2011 r.: - nadwyżkę podatku naliczonego w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł, - nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie [...] zł; 7) za lipiec 2011 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł; 8) za sierpień 2011 r.: - nadwyżkę podatku naliczonego w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy kwocie [...] zł, - nadwyżkę podatku naliczonego od towarów i usług nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie [...] zł; 9) za wrzesień 2011 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł; 10) za październik 2011 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł; 11) za listopad 2011 r.: - nadwyżkę podatku naliczonego w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł, - nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie [...] zł; 12) za grudzień 2011 r.: - nadwyżkę podatku naliczonego w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł; - nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu DIAS stwierdził, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, wbrew stanowisku skarżącej. Powołał się na regulacje art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900, ze zm. – dalej: o.p.). Wskazał, że postanowieniem z [...] r. wszczęte zostało wobec spółki postępowanie karne skarbowe w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 76 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1958, ze zm.) za okres od stycznia do grudnia 2011 r. Po wtóre, podniósł, że pismem z [...] r. (doręczonym [...] r.) podatnik został zawiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za ww. okres. Podkreślił, że dla skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia bez znaczenia pozostają okoliczności wskazane w piśmie pełnomocnika (substytucyjnego) spółki z 15 lutego 2017 r. Po pierwsze, argumentacja w zakresie pominięcia pełnomocnika spółki w doręczeniu zawiadomienia jest nieskuteczna. Jak wynika bowiem z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11, najważniejsze jest to, aby podatnik przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego miał wiedzę, a co za tym idzie świadomość, że bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu, a w konsekwencji zobowiązanie podatkowe nie wygaśnie na skutek przedawnienia. Zatem cel ten jest osiągnięty zarówno wtedy, gdy zawiadomienie jest doręczone bezpośrednio podatnikowi, jak i gdy w trakcie toczącego się postępowania zawiadomienie doręczono do rąk pełnomocnika. Jakkolwiek przepis art. 145 § 2 o.p. ustanawia zasadę doręczania pism pełnomocnikowi strony, to trzeba mieć na uwadze, że przepis ten ma zastosowanie do postępowania podatkowego. Natomiast zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie jest pismem procesowym doręczanym w toku i w ramach toczącego się postępowania podatkowego. W okolicznościach niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości, że przed upływem terminu przedawnienia skarżąca spółka dowiedziała się o tym, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Po drugie, wskazał organ, bez znaczenia dla skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. pozostają okoliczności wszczęcia postępowania karnego, zgodnie z dyspozycją art. 303 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1987, ze zm.). Zdaniem DIAS wskazane okoliczności wywołały zatem skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia i możliwe jest prowadzenie postępowania za wskazany wyżej okres. W odniesieniu do meritum sprawy, organ odwoławczy zaprezentował argumenty (str. 42-55 decyzji), wskazujące, że jego zdaniem, współpraca handlowa skarżącej a czterdziestoma jej kontrahentami, w okresie od stycznia do grudnia 2011 r. miała charakter tzw. karuzeli podatkowej. Zaznaczył, że w jego ocenie skarżąca nie działała w dobrej wierze , lecz świadomie uczestniczyła w tym procederze (str. 55-58 decyzji). Te ustalenia wywołały konsekwencje w obszarze podatku należnego w postaci zakwestionowania prawa do odliczenia przez spółkę tego podatku zawartego w fakturach wystawionych przez czterdziestu kontrahentów spółki. Pomiędzy tymi podmiotami, zdaniem organu, nie doszło do faktycznego obrotu towarem. Poza tym, organ w zakresie podatku należnego przyjął, że nie ma podstaw do uznania za dostawy wewnątrzwspólnotowe transakcji wykonywanych przez spółkę, ponieważ stanowią one element tzw. karuzeli podatkowej, a jako takie nie rodzą obowiązku podatkowego oraz nie są traktowane, jako wykonywane przez podmioty działające w charakterze podatników VAT (str. 59-63 decyzji). 3.1. W skardze pełnomocnik spółki zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) zakazu reformationis in peius - art. 234 o.p., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, podczas gdy DIAS określając nadwyżkę VAT, względnie zobowiązanie podatkowe w VAT w drodze decyzji reformatoryjnej, dokonał wymiaru podatku w kwocie wyższej niż organ pierwszej instancji o [...] zł; 2) zakazu orzekania w przedmiocie zobowiązań podatkowych, które wygasły - art. 59 § 1 pkt 9 o.p. w związku z art. 70 i n. o.p., zgodnie z którymi po upływie terminu przedawnienia organy nie mogą już orzekać w sprawie wysokości podatku lub dochodzić wykonania zobowiązań podatkowych, podczas gdy decyzja została wydana po upływie terminu przedawnienia dla zobowiązań podatkowych w VAT za miesiące od stycznia do listopada 2011 r., a jednocześnie bieg terminu przedawnienia nie uległ skutecznemu zawieszeniu; 3) zasady dwuinstancyjności - art. 127 o.p., zgodnie z którą organ odwoławczy jest zobowiązany do ponownego rozpoznania i ponownego rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji ze szczególnym uwzględnieniem odwołania, podczas gdy DIAS nie odniósł się do znakomitej większości zarzutów, argumentów i wniosków przedstawionych w odwołaniu. W konsekwencji decyzja została wydana z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie - art. 121 o.p., zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym - art. 122 o.p., zasady swobodnej oceny dowodów przez organ podatkowy - art. 191 o.p. i zasady oficjalności postępowania dowodowego - art. 187 § 1 o.p. II. Naruszenie przepisów materialnoprawnych, które miało wpływ na wynik sprawy: 4) art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2174, ze zm. – dalej: u.p.t.u.) poprzez bezpodstawne skorygowanie wartości odliczonego podatku naliczonego w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym spółka otrzymała faktury wykazujące kwestionowane w zaskarżonej decyzji kwoty VAT naliczonego i w którym dokonała odliczenia VAT naliczonego wynikającego z tychże faktur; 5) art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez pozbawienie skarżącej prawa do pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących nabycia towarów zrealizowane w 2011 r.; 6) art. 41 ust. 3 u.p.t.u. poprzez zakwestionowanie prawidłowości zastosowania 0% stawki VAT do zrealizowanych przez spółkę wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów; 7) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące pozbawieniem skarżącej prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w fakturach dokumentujących zakup towarów w następstwie przyjęcia, iż dokumentowały one czynności, które nie zostały dokonane, w sytuacji, gdy żaden przepis prawa krajowego warunkujący możliwość dokonania obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie został naruszony, zaś przepisy Dyrektywy 2006/112 sprzeciwiają się praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia, mimo że były spełnione warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w Dyrektywie 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L z 2006 r. Nr 347/1), a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa. Wobec powyższego pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W odniesieniu do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego ponownie podniósł, że postanowieniem z dnia [...] r. zostało wszczęte wobec spółki postępowanie karnoskarbowe, zaś pismem z [...] r. (doręczonym [...] r.) podatnik został zawiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres od stycznia do listopada 2011 r. 3.3. Postanowieniem z 5 listopada 2018 r. WSA w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na przedstawienie przez Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie o sygn. akt I FSK 1960/16, na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm. - dalej: p.p.s.a.) składowi siedmiu sędziów NSA, do rozpoznania następującego zagadnienia prawego: 1. Czy dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c o.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie, należy doręczyć bezpośrednio podatnikowi czy jego pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony? 2. Czy uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być badane przez pryzmat jego wpływu na wynik sprawy czy jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. 3.4. Postanowieniem z 20 maja 2019 r. WSA w Gliwicach podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne, z uwagi na wydanie w dniu 18 marca 2019 r. uchwały o sygnaturze I FPS 3/18, przez skład siedmiu sędziów NSA. 3.5. Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o ponowne zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na złożony przy jednej ze skarg kasacyjnych wniosek o "przełamanie" uchwały NSA o stosowaniu art. 70c o.p., przez pełny skład Izby NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, ponieważ narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organy nie wyjaśniły bowiem należycie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż okoliczność na którą się powołały, to jest doręczenie w trybie art. 70c o.p. zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, w obecnym stanie sprawy, nie zostało należycie wykazane. 5. Bezpośrednie znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji miała uchwała siedmiu sędziów NSA z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18, w której stwierdzono, że: - po pierwsze, dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c o.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony; - po drugie, uchybienie w realizacji powyższego obowiązku powinno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Na gruncie niniejszej sprawy istotne znaczenie ma zatem art. 269 § 1 p.p.s.a., w myśl którego stanowisko zajęte w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Owa ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których zastosowanie ma przepis interpretowany w uchwale (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2010 r., I FSK 994/09 i z 8 czerwca 2017 r., I FSK 1285/15). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w powołanej powyżej uchwale z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18. Z tego też względu nie znalazł podstaw do ponownego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, o co postulował pełnomocnik organu w trakcie rozprawy. 6. W rozpatrywanym przypadku należy zatem uwzględnić, że pomimo tego, iż organ powołuje się na okoliczności skutkujące w jego ocenie zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (za okres od stycznia do listopada 2011 r.), to jednak Sąd nie dopatrzył się w przedłożonych aktach dokumentów obrazujących istotne w tej sprawie fakty. Po pierwsze, nie znajduje się w nich postanowienie z [...] r. o wszczęciu postępowania karnoskarbowego wobec spółki, istotne w kontekście art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Po drugie, Sąd nie odnalazł w aktach sprawy kopii zawiadomienia z dnia [... ] r., na które powołuje się organ, doręczonego spółce w dniu [...] r., zawiadamiającego na podstawie art. 70c o.p. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Co prawda, istnieniu takich dokumentów podatnik nie zarzecza, jednak ich załączenie do akt sprawy było obowiązkiem organu, ponieważ Sąd administracyjny jest zobligowany do kontroli nie tylko ich istnienia, ale także ich treści (por. uchwała NSA z 18 czerwca 2018 r., I FPS 1/18). Przy czym sądowa kontrola treści tychże dokumentów, a w szczególności zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c o.p., w realiach tej sprawy znajduje dodatkowe uzasadnienie, z uwagi na treść wzmiankowanej już uchwały NSA z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18. Zarówno skarżący, jak i organ, zgodnie twierdzą, że zawiadomienie w trybie art. 70c o.p., w analizowanym przypadku zostało doręczone podatnikowi, a nie jego pełnomocnikowi. Tymczasem, NSA w uchwale z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18 przyjął, że to zawiadomienie należy doręczyć pełnomocnikowi podatnika – jeśli pełnomocnik został ustanowiony, a uchybienie temu obowiązkowi należy traktować jako brak ziszczenia się przesłanki zawartej w art. 70 § 1 pkt 6 o.p. powodującej zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ze zgodnych twierdzeń podatnika i organu wynika, że przedmiotowe zawiadomienie zostało zawarte w piśmie z [...] r., które zostało doręczone podatnikowi w dniu [...] r. Jednocześnie akta sprawy wskazują, że w tym czasie skarżąca spółka miała w kontrolowanym postępowaniu podatkowym pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego M. P.. W piśmie z 15 listopada 2016 r. organ został powiadomiony o odwołaniu dotychczasowego pełnomocnika i ustanowieniu nowego. Do pisma zostało załączone pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej spółki w postępowaniu odwoławczym od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. Pismo z pełnomocnictwem wpłynęło do organu w dniu 18 listopada 2016 r. Stwierdzić zatem należy, że twierdzenia obu stron wskazują na to, iż zawiadomienie z [...] r., o którym mowa w art. 70c o.p., zostało doręczone bezpośrednio skarżącej spółce, mimo że (jak już wynika z akt sprawy) była ona wówczas reprezentowana przez pełnomocnika. Jeśli zawiadomienie doręczono podatnikowi z pominięciem jego pełnomocnika, to było ono wadliwie i – w świetle uchwały NSA z 18 marca 2019 r., I FPS 3/18 - z tego powodu nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2011 r. Jednak z uwagi na niedołączenie dokumentu do akt sprawy Sąd nie może tego kategorycznie zweryfikować, to jest stwierdzić czy doszło do naruszenia przez organ art. 70c i art. 70 § 6 pkt 1 o.p. W konsekwencji, Sąd może kategorycznie stwierdzić, że doszło jedynie do naruszenia przez organ art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez niedołączenie do akt zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c o.p. oraz dowodu doręczenia tego dokumentu. Naruszenie to mogło mieć zaś istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., ponieważ jeśli – jak twierdzą strony – przedmiotowego zawiadomienia nie doręczono pełnomocnikowi podatnika, to doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres od stycznia do listopada 2011 r. 7. Sąd uchylił także rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za okres grudnia 2011 r., ponieważ ewentualne przedawnienie orzekania przez DIAS co do rozliczenia na listopad 2011 r. wywrze wpływ na rozliczenie podatku za grudzień 2011 r. Podatnik w deklaracji za listopad 2011 r. wykazał bowiem nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na grudzień 2011 r. w kwocie [...] zł. W zaskarżonej decyzji przyjęto zaś, że nadwyżka w tej mierze za listopad 2011 r. wynosi [...] zł. 8. Rozpoznanie pozostałych zarzutów skargi, dotyczących wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego i innych naruszeń przepisów prawa procesowego, jak też zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego - na obecnym etapie sprawy jest przedwczesne. Mogłyby one zostać ocenione przez Sąd tylko przy uprzednim definitywnym stwierdzeniu, że nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. Takie stwierdzenie nie może jednak zostać sformułowane. 9. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. W odniesieniu do kosztów postępowania podstawą wyroku był art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. Na koszty te (10.517 zł) złożył się uiszczony wpis od skargi (500 zł), opłata skarbowa od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – doradcy podatkowego (10.000 zł), ustalone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. i) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U., z 2018 r. poz. 1687) w zw. z art. 206 p.p.s.a. Sąd miarkował wysokość wynagrodzenia pełnomocnika, bowiem kwota 10.000 zł (40% stawki zasadniczej) jest wystarczająca, aby uwzględnić jego przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji jest zasadniczo pochodną treści uchwały NSA z dnia 18 marca 2019 r., którą Sąd wziął pod uwagę z urzędu (art. 134 § 1 p.p.s.a.).