I SA/Gl 374/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2022 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...], nr [...]; 1) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 stycznia 2022r. znak: COF.OUR.6375.19364.2021 ŁD.SM.ZZ 03284641 Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej: Wierzyciel) uchylono w całości postanowienie Wierzyciela z dnia 19 października 2021r. znak: [...] oraz : - oddalono zarzut nieistnienia obowiązku ujętego w tytule wykonawczym numer 55973E1-62/WA/2021 z dnia 28 czerwca 2021r., - oddalono zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu, - oddalono zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, - oddalono zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości lub części. Powyższe postanowienia wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 poz. 735 ze zm. dalej: K.p.a.), w zw. z art. 18, 34 § 3 oraz art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 479, dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1689, dalej: u.o.a.). Stan sprawy. Pismem z dnia 1 lipca 2021r. uzupełnionym pismem z dnia 14 lipca 2021r. P. K. (dalej: Zobowiązany, Skarżący) wniósł zarzuty w odniesieniu do wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 55973E1-62/WA/2021 z dnia 28 czerwca 2021r. postępowania egzekucyjnego. W postanowieniu z dnia 19 października 2021r. Wierzyciel zaznaczył, iż Zobowiązany podniósł zarzuty: - nieistnienia obowiązku w związku ze zmianą miejsca zamieszkania i nie posiadaniem urządzeń odbiorczych podlegających opłatom abonamentowym, - błędu, co do zobowiązanego, - braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, - wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części (z uwagi na przedawnienia obowiązku). W uzasadnieniu do powyższego postanowienia wyjaśniono, iż na dane osobowe Zobowiązanego w dniu 11 kwietnia 2002r. w Urzędzie Pocztowym W. [...] dokonano rejestracji odbiorników radiofoniczno/telewizyjnych (dalej odbiornik RTV) używanych pod adresem ul. [...] [...], [...] W.. Spowodowało to wydanie książeczki radiofonicznej nr [...]. Następnie poprzez wysłanie Skarżącemu zawiadomienia, nadano mu indywidualny numer identyfikacyjny. W postanowieniu podkreślono, iż Wierzyciel nie jest w posiadaniu dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności wyrejestrowania odbiornika RTV. W konsekwencji oddalono zarzut nieistnienia obowiązku. Oddalono również zarzut dotyczący błędu, co do zobowiązanego, gdyż rejestracja odbiornika RTV na nazwisko Zobowiązanego jest bezsporna. Uznając za niezasadny zarzut dotyczący braku uprzedniego doręczenia upomnienia Zobowiązanemu, Wierzyciel podkreślił, iż upomnienie zostało wysłane na adres wskazany podczas rejestracji odbiornika RTV: ul. [...] [...], [...] W.. Przesyłka zawierająca upomnienie, po dwukrotnym awizowaniu uznana została na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. za doręczoną. W zakresie zarzutu odnoszącego się do wygaśnięcia obowiązku, Wierzyciel podkreślił, powołując się m. in. na art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.), że roszczenie obejmujące zobowiązanie płatne za okres od stycznia 2016r. do lutego 2021r. objęte tytułem wykonawczym z dnia 28 czerwca 2021r. nie uległo przedawnieniu. Na powyższe postanowienie Zobowiązany złożył zażalenie. Według Skarżącego w pismach kierowanych do Wierzyciela: z dnia 23 marca 2020r. oraz z dnia 9 września 2020r. informował on, że nie zamieszkuje już pod adresem ul. [...] [...] m. [...] w W.. Powoduje to, w przekonaniu Zobowiązanego, iż upomnienie nie zostało mu skutecznie doręczone. W zażaleniu wskazano, iż w art. 6 ust. 4 u.o.a. ustawodawca udzielił delegacji ministrowi właściwemu do spraw łączności, aby w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określił w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego przez jego organizację. Zobowiązany zwrócił uwagę, iż powyższy przepis nie upoważnia do określenia trybu zgłoszenia zaprzestania użytkowania odbiornika RTV. W konsekwencji, według Skarżącego, uregulowania zawarte w § 11 oraz § 13 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013r., poz. 1676, dalej: rozporządzenie) mają charakter jedynie instruktażowy i nie mogą zamykać innych alternatywnych dróg dokonania takiego zgłoszenia, o ile nie są one sprzeczne z art. 5 ust. 5 u.o.a. Zobowiązany uznał, iż to na Wierzycielu ciążył obowiązek potwierdzenia otrzymania powiadomienia i wysłania sporządzonego zgłoszenia w celu złożenia przez Skarżącego podpisu wraz z kopertą zwrotną, z czego organ się nie wywiązał. Skarżący stanął na stanowisku, iż uregulowania zawarte w art. 7 ust. 4 u.o.a. ograniczają się do wysokości odsetek, a nie do okresu, za jaki są one wyliczane. Jak zaznaczono w zażaleniu, gdyby wolą ustawodawcy było pełne zrównanie opłat abonamentowych z innymi należnościami publicznoprawnymi, art. 7 ust. 3 u.o.a. byłby zbędny, gdyż zastosowanie trybu określonego w u.o.a. wynikałoby z O.p. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2022r. Wierzyciel uchylił w całości postanowienie Wierzyciela z dnia 19 października 2021r. oraz : - oddalił zarzut nieistnienia obowiązku ujętego w tytule wykonawczym 55973E1-62/WA/2021 z dnia 28 czerwca 2021r., - oddalił zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu, - oddalił zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, - oddalił zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości lub w części. W uzasadnieniu podano, iż podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia nie były wskazane w zażaleniu zarzuty, ale fakt nie rozpatrzenia wszystkich zarzutów wniesionych przez Zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez co Wierzyciel naruszył przepis art. 33 § 2 i art. 34 § 2 u.p.e.a. Według Wierzyciela niewłaściwie orzeczono, co do zarzutu błędu, co do zobowiązanego, podczas, gdy Zobowiązany tego zarzutu nie podnosił. Ponadto pominięto zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku, Wierzyciel wyjaśnił, iż odbiorniki RTV zostały zarejestrowane na dane Zobowiązanego. Podkreślono, powołując się na rozporządzenie, iż ustalony tryb postępowania nie przewiduje odstępstw od obowiązujących przepisów, co nie pozwala dokonywać w bazie abonamentów zmian na podstawie informacji otrzymanych ustnie, telefonicznie, w pismach, faksach czy w innej formie. Wierzyciel zwrócił uwagę, iż dane adresowe Zobowiązanego zostały potwierdzone na zasadzie art. 7 ust. 1a u.o.a. Zaznaczono, iż Skarżący jest zameldowany nadal pod adresem – ul. [...] [...] w W. i na taki też adres zostało wysłane zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz upomnienie. Zdaniem Wierzyciela, Zobowiązany nie dokonał skutecznego wyrejestrowania odbiorników RTV, co powoduje, iż zarzut nieistnienia obowiązku należało oddalić. Fakt dokonania rejestracji odbiornika RTV przez Zobowiązanego doprowadził Wierzyciela do uznania, iż zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa jest niezasadny. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucono mu: - pozbawienie prawa do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., - wszczęcie postępowania egzekucyjnego pomimo braku uprzedniego doręczenia upomnienia, nieprawidłowe określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów prawa oraz częściowe wygaśnięcie obowiązku, - notoryczne niedotrzymywanie terminów przez Wierzyciela. Według Skarżącego Wierzyciel poprzez uchylenie oraz orzeczenie w drugiej instancji, co do istoty sprawy, naruszył art. 34 § 3 u.p.e.a. Jak podkreślono w skardze, Zobowiązany wielokrotnie w przesyłanej do Wierzyciela korespondencji informował, iż nie zamieszkuje już na ulicy [...] w W. oraz wskazywał adres do doręczeń – ul. [...] [...] m [...], W.. Pomimo tego upomnienie nie zostało wysłane na ten adres, lecz na adres pod którym został zarejestrowany odbiornik RTV. Powoduje to bezskuteczność doręczenia upomnienia. Zdaniem Skarżącego do przedawnienia opłat abonamentowych mają zastosowanie przepisy art. 118 Kodeksu cywilnego, a nie normy O.p. W przekonaniu Skarżącego abonament radiowo-telewizyjny jest rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010r., sygn. akt K 24/08). W przekonaniu Zobowiązanego odwołanie w art. 7 ust. 4 u.o.a. do O.p. odnosi się wyłącznie do sposobu naliczania odsetek w przypadku opóźnienia uiszczenia opłaty abonamentowej. Skarżący podniósł, iż zgłoszenie przez niego faktu nieposiadania odbiornika RTV w piśmie z dnia 11 grudnia 2019r. zostało przez Wierzyciela zignorowane. Ponadto w piśmie z dnia 23 marca 2020r. zwrócił się on do Wierzyciela o potwierdzenie wyrejestrowania odbiornika, jednak do dnia 13 lipca 2021r. nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Zdaniem Skarżącego właściwym trybem postępowania byłoby wysłanie przez Wierzyciela formularza, o którym mowa w § 6 ust. 4 rozporządzenia zgodnie z art. 7 i 7a § 1 K.p.a. Zwrócono również uwagę, iż Wierzyciel dopuścił się wielokrotnie rażącego pogwałcenia terminów określonych w art. 35 § 1 – 3 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę Wierzyciel wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i doprowadziła do uchylenia zaskarżonego postanowienia, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Wierzyciela, co do wniesionych przez zobowiązanego zarzutów. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu. Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie obowiązku (pkt 1). Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Dalej wskazać należy, ze opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. W rozpoznanej sprawie bezspornym jest, iż Skarżący dokonał rejestracji odbiornika RTV. W aktach sprawy znajduje się wniosek Zobowiązanego z dnia 11 kwietnia 2002 r. o rejestrację odbiornika RTV na adres ul. [...] [...] m. [...] w W.. Skarżący nie kwestionuje faktu dokonania rejestracji. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie nie jest przez Skarżącego kwestionowany. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13 - CBOSA. Zatem jeśli w sprawie bezsporne jest dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 1165/20, I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. Zgodnie z § 13 ostatnio wymienionego rozporządzenia, operator wyznaczony umożliwia użytkownikowi powiadomienie o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, za pośrednictwem strony internetowej, przez udostępnienie elektronicznego formularza do wypełnienia tymi danymi i informacjami. W przypadku, o którym mowa w § 11 pkt 2, użytkownik wypełnia, za pośrednictwem strony internetowej operatora wyznaczonego, elektroniczny formularz, podając dane niezbędne do sporządzenia zgłoszenia przez operatora po ich zmianie (§ 13 ust. 2). Operator wyznaczony potwierdza otrzymanie powiadomienia o zmianie danych, przesyłając niezwłocznie, na wskazany przez użytkownika adres poczty elektronicznej, informację o otrzymaniu powiadomienia (§ 13 ust. 3). W terminie 4 dni roboczych od daty wypełnienia elektronicznego formularza operator wyznaczony wysyła przesyłką listową niebędącą rejestrowaną na wskazany przez użytkownika adres do korespondencji sporządzone zgłoszenie, w celu złożenia podpisu, wraz z kopertą zwrotną (§ 13 ust. 4). W terminie 14 dni od dnia otrzymania zgłoszenia użytkownik odsyła nadawcy podpisane zgłoszenie (§ 13 ust. 5). W przypadku niedokonania przez użytkownika czynności, o których mowa w ust. 5, zmiana danych nie zostaje zatwierdzona (§ 13 ust. 6). W terminie 7 dni od dnia otrzymania podpisanego wniosku operator wyznaczony przesyła użytkownikowi zawiadomienie o zatwierdzeniu przeprowadzonej zmiany danych przesyłką listową niebędącą rejestrowaną (§ 13 ust. 7). Zasadny okazał się zarzut Skarżącego, co do naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 64 § 1 K.p.a. w zakresie złożonego wniosku o wyrejestrowanie odbiornika RTV. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Skarżącego z dnia 23 marca 2020r. skierowanego do Wierzyciela, Zobowiązany złożył jednoznaczne oświadczenie woli o wyrejestrowaniu spornego odbiornika RTV. Co więcej wniósł o niezwłoczne pisemne potwierdzenie wyrejestrowania odbiornika zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia. Jeśli według Wierzyciela, Skarżący nie dopełnił określonych prawem wymogów formalnych koniecznych do złożenia oświadczenia woli o wyrejestrowaniu odbiornika RTV, zobowiązany był zgodnie z treścią art. 64 § 2 K.p.a., wezwać Zobowiązanego do usunięcia tych braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Tymczasem Wierzyciel zignorował wniosek Zobowiązanego, co dodatkowo narusza art. 35 § 1 K.p.a. W konsekwencji Wierzyciel obowiązany będzie do realizacji dyspozycji art. 64 § 2 K.p.a. Po uzupełnieniu wniosku przez Skarżącego należy uznać, iż doszło do skutecznego wyrejestrowania odbiornika w momencie dokonania omawianego zgłoszenia przez Zobowiązanego. Ponieważ tytuł wykonawczy nr 55973E1-62/WA/2021 obejmuje zobowiązania z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2016r. do lutego 2021r., dopiero analiza od jakiego momentu doszło do wyrejestrowania odbiornika RTV pozwoli Wierzycielowi na prawidłowe ustalenie zaległości z tytuł opłat abonamentowych w wymienionym wyżej zakresie. W sprawie zasadny okazał się ponadto zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. W znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia 11 grudnia 2019r. Skarżący stwierdził, iż od wielu lat nie zamieszkuje pod adresem ul. [...] [...] m. [...] w W.. We wspomnianym piśmie Zobowiązany podał aktualny adres: ul. [...] [...] m. [...] w W.. Warto podkreślić, iż Wierzyciel odpowiadając Zobowiązanemu na powyższą korespondencję, swoje pismo z dnia 31 stycznia 2020r. skierował na adres ul. [...] [...] m. [...] w W.. Podobnie skierowane do Zobowiązanego pismo z dnia 25 maja 2021r. Wierzyciel zaadresował na ul. [...] [...] m. [...] w W.. Zatem w sprawie bezspornym jest, iż w momencie wysyłania upomnienia Wierzyciel miał wiedzę, iż Zobowiązany nie zamieszkuje na ul. [...] w W.. Podnieść należy, iż domniemanie skuteczności doręczenia dokonywanego w trybie art. 44 K.p.a. zdeterminowane jest łącznym spełnieniem określonym nim przesłanek. Po pierwsze, niemożnością doręczenia pisma adresatowi pod prawidłowo oznaczonym adresem jego miejsca zamieszkania, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy. Po drugie, pozostawieniem przesyłki dla adresata w oddawczym urzędzie pocztowym i dwukrotnego umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. Po trzecie, upływem czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej oraz udokumentowaniem powyższego w materiale dowodowym sprawy, zwłaszcza zaś w tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki (zob. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2171/19, Lex nr 3044842). Analiza przesyłki zawierającej upomnienie z dnia 26 lutego 2021r. skierowanej do Zobowiązanego wskazuje, iż została ona wysłana na adres: ul. [...] [...] m. [...], [...] W.. Oznacza to, iż upomnienie zostało wysłane na adres nie będący miejscem zamieszkania Zobowiązanego. W rezultacie wierzyciel nieprawidłowo uznał, iż upomnienie z dnia 26 lutego 2021r. po dwukrotnej awizacji zostało skutecznie doręczone w trybie art. 44 § 4 K.p.a. Zgodnie ze stanowiskiem Wierzyciela, w sprawie nie doszło do przedawnienia zaległości z tytułu opłat abonamentowych w całości lub w części, gdyż zawiadomienie o zajęciu numer [...] z dnia 1 lipca 2021r., zostało skutecznie doręczone Zobowiązanemu w dniu 13 lipca 2021r. Powyższa teza nie poddaje się kontroli Sądu, gdyż w akta sprawy brak się choćby kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru przez Skarżącego zawiadomienia o zajęciu. Tymczasem zagadnienie doręczenia Zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu ma kluczowe znaczenia w kontekście skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zgodnie z dyspozycją art. 70 § 4 O.p. Przekłada się to na prawidłowe ustalenie nieprzedawnionych zaległości z tytułu opłat abonamentowych. Wierzyciel rozważy ponadto czy i jaki wpływ na toczące się postępowanie egzekucyjne ma kierowanie przeznaczonej dla Zobowiązanego korespondencji na adres nie będący jego miejscem zamieszkania. Stosownie do art. 7 k.p.a., który w ramach postępowania egzekucyjnego znajduje zastosowanie na podstawie art. 18 u.p.e.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W konsekwencji organ rozpoznając sprawę ponownie przede wszystkim zgromadzi pełen materiał dowodowy we wskazanym powyżej zakresie. Wbrew tezom zawartym w skardze, Wierzyciel prawidłowo przyjął, iż do przedawnienia opłat abonamentowych stosuje się przepisy O.p. Opłata z tytułu rejestracji odbiornika RTV stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 O.p., a to oznacza, że ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 O.p. W rezultacie opłata przedawnia się po upływie 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2012r. sygn. akt I SA/Gl 210/12). Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 34 § 3 u.p.e.a. Wydając zaskarżone postanowienie Wierzyciel działał w granicach wyznaczonych przez prawo i na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił postanowienie z dnia 19 października 2021r. w całości i w tym zakresie orzekł, co do istoty sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie wierzyciela z dnia 19 października 2021r. nr [...] uznając, iż Wierzyciel dopuścił się naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 44 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. – p.p.s.a.). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożył się wpis od skargi 100 zł.