I SA/Gl 38/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow-Milczarek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 listopada 2025 r., nr 2401-IEE.7192.518.2025.9 UNP: 2401-25-277778 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić uiszczony wpis od skargi w kwocie 100,00 zł (słownie: sto złotych). Pismem z 10 grudnia 2025 r. K. C. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 21 stycznia 2026 r., pismem z 23 stycznia 2026 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca ww. wezwanie została doręczona (wydana) skarżącej przez operatora pocztowego 12 lutego 2026 r., po jej dwukrotnej awizacji przez tegoż operatora w dniach 28 stycznia 2026 r. i 5 lutego 2026 r. Termin przewidziany na usunięcie braku formalnego skargi upłynął 18 lutego 2026 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie uzupełnił braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej jako: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Szczególne uregulowanie w tym względzie zawiera art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (por. Hanna Knysiak -Molczyk [w:] T. Woś, H. Krysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. W niniejszej sprawie skarga była niepodpisana, a zawierała jedynie wydrukowany "podpis". W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, który stanowi o tym, że podpis własnoręczny na piśmie procesowym nie może być zastąpiony podpisem sporządzonym na maszynie (jak np. w wypadku sporządzenia dokumentu techniką komputerową), ale też żadnym innym podpisem mechanicznym, np. faksymile bądź kserograficzną odbitką własnego podpisu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt II GZ 34/24, orzeczenie dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu konieczne stało się wezwanie skarżącej do jej podpisania. Z kolei przepis art. 73 § 1-4 p.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 p.p.s.a. pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II FZ 942/12, z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II FZ 40/13, z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt II OZ 810/13; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach przepis art. 73 p.p.s.a. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I FZ 188/10). Innymi słowy późniejsze odebranie na żądanie strony pisma po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie obala doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 73, teza 2). W oparciu o znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru przesyłki z 23 stycznia 2026 r. oraz pismo operatora pocztowego z 25 marca 2026 r. Sąd ustalił, że przesyłka pocztowa zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi była dwukrotnie awizowana, wpierw 28 stycznia 2026 r., a następnie 5 lutego 2026 r., po czym została wydana przez operatora pocztowego skarżącej 12 lutego 2026 r. Doręczający pozostawił zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki w skrzynce pocztowej adresata. Sąd wskazuje przy tym, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania treści potwierdzenia odbioru ww. przesyłki. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest już bowiem pogląd, że dane ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korzystają z domniemania prawdziwości informacji tam zawartych bowiem samo zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym (zob. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt II OZ 298/24). W świetle omówionej wyżej regulacji, wyrażonej w art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjąć należało, że skutek doręczenia wzmiankowanej przesyłki nastąpił 11 lutego 2025 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres liczony od daty pierwszej awizacji (28 stycznia 2026 r.), w którym możliwe było prawidłowe doręczenie skarżącej ww. przesyłki pocztowej. W konsekwencji niezbędnym stało się stwierdzenie, że termin, do którego skarżąca mogła usunąć brak formalny skargi upływał 18 lutego 2025 r. (środa). Skarżąca nie wykonała wezwania. W konsekwencji zaistniałych okoliczności stwierdzić przyszło, że skarga obarczona była brakiem formalnym, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego prawidłowego biegu. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (punkt drugi sentencji postanowienia) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.