I SA/Gl 384/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...] . WSA/post.1 - sentencja postanowienia Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...] o obciążeniu wierzyciela, tj. Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w W., opłatą komorniczą w wysokości [...]zł. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]r., nr [...]. W treści skargi pełnomocnik strony skarżącej przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie uzasadnił zarzuty odnoszące się do zaskarżonego postanowienia, w podsumowaniu których stwierdził, że "opłata komornicza powinna zostać pobrana przez Urząd Skarbowy w T. z kwoty wyegzekwowanej od dłużnika i nie ma podstaw do żądania jej zapłaty przez wierzyciela". W ocenie pełnomocnika strony skarżącej przedstawione w skardze zarzuty dotyczące zaskarżonego postanowienia uzasadniają wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]r., nr [...]. Jego zdaniem "egzekucja opłaty komorniczej zniweczy bowiem cel postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym jakim jest rozstrzygnięcie w przedmiocie zasadności żądania przez organ zapłaty opłaty komorniczej przez wierzyciela". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa"), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 61 § 3 ppsa wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W związku z tym złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. będzie podlegał rozpoznaniu. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że we wskazanym wyżej przepisie przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. LEX nr 1145639). W rozwinięciu tej argumentacji należy zwrócić uwagę na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., według którego nie budzi wątpliwości, że podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji zaniechawszy podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, publ. LEX nr 1145458). Zasadnym jest dla podsumowania tej części wywodu przytoczenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu koniecznym jest odniesienie się do konkretnych okoliczności tak, aby sąd miał możliwość ich oceny (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OZ 310/12, publ. LEX nr 1145698). Podkreślić zatem trzeba, że wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. LEX nr 468877). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.168). Wskazać także należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, publ. LEX nr 742913). Podnieść również trzeba, iż wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone. Rozpoznawany wniosek nie czyni zadość wskazanym wymogom. Wstrzymanie wykonania wskazanego wyżej postanowienia pełnomocnik strony skarżącej uzasadnił argumentacją odnoszącą się do zaskarżonego postanowienia. Podkreślić w tym miejscu należy, że wśród przesłanek wstrzymania wykonania nie wymieniono samej okoliczności złożenia skargi lub prawdopodobieństwa jej uwzględnienia. Trafność zarzutów podniesionych w skardze zostanie zbadana dopiero na etapie jej merytorycznego rozpoznania. Powołanie się przez pełnomocnika strony skarżącej na taką ewentualność nie może więc przemawiać na rzecz uwzględnienia rozpatrywanego wniosku. Wobec powyższego stwierdzić należy, że pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, tj. nie przedstawił on faktów, które obrazowałyby aktualną sytuację finansową ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie sposób więc, oceniając tak sformułowany wniosek, stwierdzić istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 ppsa pozwalałyby na wstrzymanie wykonania oznaczonego wyżej postanowienia, które odnosi się do należności pieniężnej. Artykuł 61 § 3 ppsa może zaś znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia" ani też przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 637/07, publ. LEX nr 356705). Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12, publ. LEX nr 1165459) . Na marginesie powyższych rozważań przyjdzie zauważyć, że na obecnym etapie sprawy, tj. w ramach postępowania wpadkowego orzekanie o wykonalności postanowienia objętego wnioskiem o jego wstrzymanie byłoby – ze względu na istotę sporu i argumentację skargi - przedwczesne. W niniejszej sprawie bowiem zagadnienia te będą mogły być rozważane przez skład orzekający rozpoznający skargę. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.