I SA/Gl 427/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Teresa Randak (spr.), Bożena Suleja, Protokolant st. sekretarz sadowy Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy ze skargi E. W., H. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Pismami z dnia 18 marca 2014 r. skarżący E. i H. małżonkowi W. wnieśli skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] o numerach od [...] do [...] w przedmiocie odmów stwierdzenia nadpłat w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2006 – 2010. Na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. pełnomocnik organu wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku tutejszego Sądu o sygn. akt I SA/Gl 534/13, zapadłego w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o nieuwzględnienie wniosku wskazując na długotrwały okres do rozpoznania sprawy przez sąd kasacyjny oraz brak prejudycjalności rozstrzygnięcia kasacyjnego dla wyniku w sprawach niniejszych postępowań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Na wstępie wskazać należy, iż art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. daje Sądowi możliwość zawieszenia z urzędu postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. II FPS 4/08 wskazano, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (vide postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym). Dodatkowo należy podkreślić, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko Sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (vide postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. W badanej sprawie Sąd rozstrzygnął kwestię zawieszenia postępowania sądowego badając podmiot, przedmiot i istotę sporu w niniejszym postępowaniu z podmiotem, przedmiotem i istotą sporu w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 534/13. Problem prawny we wszystkich w/w sprawach sprowadza się do jednego zagadnienia, a to kwestii możliwości bądź jej braku zastosowania art. 22 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., 14, poz. 176 z późn. zm.) w odniesieniu do wynagrodzeń otrzymywanych przez skarżącego z tytułu wynalazków w latach 2006 – 2010. Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 534/13 tut. Sąd uchylił decyzję organu podatkowego dotyczącą 2005 r. Z wyrokiem tym nie zgodził się Dyrektor Izby Skarbowej składając skargę kasacyjną. Strony postępowania powołują się na wskazane powyżej fakty, z tym, że pełnomocnik strony skarżącej faktem uchylenia decyzji dotyczącej 2005 r. popiera wniosek o uchylenie decyzji podatkowych dotyczących 2006 – 2010 r., a organ podatkowy z kolei – w odpowiedzi na skargę – wnosząc o jej oddalenie przede wszystkim eksponuje okoliczność złożenia skargi kasacyjnej. Strony procesu zgodnie też twierdzą, że stan faktyczny i prawny obecnie rozpoznawanych spraw jest tożsamy ze stanem zawartym w wyroku z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 534/13 (strona 8 skargi i strona 21 odpowiedzi na skargę). Nie ulega wątpliwości, że rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej przesądzi o zasadności poglądu wyrażonego w wyroku tut. Sądu, a to oznacza, że rozstrzygnięcie to będzie miało wpływ na wynik obecnych postępowań. Nie wydaje się zatem uzasadnione rozstrzyganie zawisłych przed tut. Sądem spraw do czasu rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej, gdyż rozstrzygnięcie NSA de facto przesądzi o istocie sporu, a to uzasadnia wniosek, że ekonomika postępowania przemawia za zawieszeniem postępowania. Także względy sprawiedliwości społecznej i celowości przemawiają w tych konkretnych sprawach za zawieszeniem postępowania. Przede wszystkim skład orzekający w sprawie nie mógłby pominąć faktu wydania wyroku w sprawie 2005 r., jednakże nie oznacza to, że byłby tym wyrokiem związany. Przy tożsamości podmiotów postępowania oznacza to, że mogłoby dojść do wydania zasadniczo różnych wyroków a to z kolei oznacza, że ten sam podmiot będący w identycznej sytuacji faktycznej i prawnej w latach 2006 – 2010 i w 2005 r. obciążony zostałby zasadniczo różnymi obowiązkami podatkowymi. Takie postępowanie sądowoadministracyjne nie służy budowaniu zaufania do wymiaru sprawiedliwości, a to – w ocenie orzekającego w sprawie składu – uzasadnia zawieszenie postępowania sądowego. Za zasadny należy uznać pogląd WSA w Łodzi wyrażony w postanowieniu z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 285/10, zgodnie z którym "Zawieszenie postępowania w przypadku określonym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu" (publik. http.orzeczenia.nsa.gov.pl, LEX nr 784364). Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności Sąd orzekł o zawieszeniu z urzędu postępowania sądowego działając na podstawie art. 125 §1 p.p.s.a