I SA/Gl 444/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) decyzją z dnia [...] (Nr [...]) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] (Nr [...]) określającą A S.A. z siedzibą w K. (dalej jako spółka lub podatnik) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku o nieruchomości na rok 2011 w kwocie [...] zł. Zaskarżona ww. decyzja SKO została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym: Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2011, w której wykazała: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 10.490 m2; budynki pozostałe o powierzchni 625,50 m2; budowle pozostałe o wartości [...] zł. Spółka zadeklarowała podatek w wysokości [...] zł. Podatniczka wyjaśniła, że w dniu 2 lutego 2011 r. nabyła nieruchomość zabudowaną położoną w R. i ze względu na zły stan budynków zastosowała stawkę przewidzianą dla budynków pozostałych. Ponadto podatniczka wykazała do zwolnienia z podatku budynki wpisane do rejestru zabytków, utrzymane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, o powierzchni 3220 m2, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). W powyższym zakresie organ ustalił, że Spółka jest właścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni 10.490m2 położonej w R. przy ulicy [...]. Nieruchomość ta zabudowana jest: budynkiem głównym o powierzchni użytkowej 3220m2, budynkiem poradni lekarskiej o powierzchni użytkowej 168,70 m2, budynkiem administracyjnym o powierzchni użytkowej 153,10 m2, budynkiem agregatorowni o powierzchni użytkowej 21,10 m2, budynkiem warsztatu o powierzchni użytkowej 276,10 m2, budynkiem portierni o powierzchni użytkowej 6,50 m2, wiatą konstrukcji stalowej o powierzchni użytkowej 21 m2. Poza budynkiem głównym, wszystkie pozostałe ww. obiekty znajdowały się w złym stanie technicznym i były przeznaczone do rozbiórki. Z tego też względu organ podatkowy przychylił się do stanowiska podatnika, że budynki wykazane w deklaracji jako pozostałe ze względów technicznych (rozbiórka) powinny zostać opodatkowane stawką niższą. Z kolei będący przedmiotem spornego opodatkowania tzw. budynek główny szpitala położony w R. przy ulicy [...] wpisany do rejestru zabytków pod Nr [...] z dnia 6 października 2006 r., według oceny [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie był utrzymywany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Organ ustalił, że stan techniczny budynku według stanu na marzec 2012 r. był zły. Obiekt był opuszczony. W budynku nowy właściciel – A S.A., od daty przejęcia budynku nie wykonywał żadnych prac remontowo - konserwatorskich. Spółka ponosiła nakłady na budynek z tytułu monitorowania obiektu i prowadziła prace zabezpieczające obiekt, które nie były zgłaszane i uzgadniane ze [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Spółka wykonała projekt modernizacji i rozbudowy budynku i uzyskała pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie prac. Prace te nie wpłynęły na prawidłowy stan techniczny budynku, a co wynikało z pism Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 marca 2012 r. oraz [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 28 marca 2012 r., z dnia 7 sierpnia 2012 r. i z dnia 26 września 2012 r. Wobec tego, że ustalenia w sprawie wskazały na to, że budynek szpitala wpisany do rejestru zabytków przy ul. [...] w R. nie był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami organ I instancji postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie mające na celu określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011 i po przeprowadzeniu postępowania wydał ww. decyzję z dnia [...], w której określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie [...] zł., akcentując przy tym brak przesłanek do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l. i brak podstaw do zastosowania art. 1 ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. Od ww. decyzji organu podatkowego spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie: prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu, że w stosunku do nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania zachodzi podstawa do zwolnienia od podatku; naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji, pomimo niezbadania przez organ I instancji wyczerpująco wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą w celu ustalenia jej rzeczywistego obrazu i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego, uzasadniającego zwolnienie przedmiotowej nieruchomości z podatku od nieruchomości, zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Spółka akcentowała również pominięcie przesłanki negatywnej wyłączającej przedmiotowe zwolnienie polegającej na nieprowadzeniu przez odwołującego się działalności gospodarczej na terenie nieruchomości i nieprzeprowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego. W obszernym uzasadnieniu swojego odwołania Spółka kwestionowała określony przez Prezydenta Miasta R. podatek od nieruchomości w zakresie budynków związanych z działalnością gospodarczą. W ocenie podatniczki w sprawie zastosowanie znajdował przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, którego organ podatkowy I instancji nie zastosował. Strona wyjaśniała, że opodatkowany budynek o powierzchni 3.220 m2, jest wpisany do rejestru zabytków oraz odpowiednio utrzymywany i konserwowany, a także i to, że nie jest w nim prowadzona działalność gospodarcza. W ocenie podatniczki, Prezydent R. nie przeprowadził w tym zakresie stosowanego postępowania dowodowego, a także nie wyjaśnił przesłanek jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy w uzasadnieniu decyzji. SKO ww. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium po zaprezentowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania i odwołaniu się do stanu faktycznego sprawy, a także przywołaniu przepisów Ordynacji podatkowej, w tym art. 21 i art. 194 oraz mających zastosowanie w sprawie jednostek redakcyjnych art. 1a ust. 1 pkt. 1, 2, 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, 3 i 9, art. 7 ust. 1 pkt. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także stosownej uchwały Rady Miasta R. z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz po przywołaniu stanowiska doktryny i judykatury, podzieliło stanowisko organu I instancji wyrażone w decyzji z dnia [...] , w tym także co do braku podstaw do zastosowania w sprawie zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 6 ww. ustawy. W szczególności nawiązując do stanu prawnego i faktycznego sprawy SKO podkreśliło, że nie podziela stanowiska Spółki, co do tego, że będący jej własnością budynek szpitala o powierzchni 3.220 m2, przy ul. [...] jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków. Kolegium akcentowało, że fakt utrzymania i konserwowania spornego obiektu, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, nie tylko nie został potwierdzony przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, ale wręcz zanegowany przez ten organ w licznej korespondencji kierowanej do Prezydenta Miasta R. w toku postępowania, w tym w piśmie z dnia 26 września 2012 r. Kolegium wskazało, że z pisma tego wynika, iż budynek ten nie tylko nie był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków w chwili sporządzenia pisma, ale i wcześniej. Podkreślono, że z ww. pisma wynikało, iż prace w tym zakresie nie były prowadzone od daty przejęcia budynku przez Spółkę, zaś stan budynku był zły. W ocenie Kolegium spostrzeżenie to było o tyle istotne, że ustalenia co do stanu faktycznego muszą odnosić się do roku, którego dotyczy obowiązek podatkowy, tj. roku 2011. Jednocześnie SKO zauważyło, że Spółka A podejmuje działania zmierzające do poprawy stanu spornego budynku, na co wskazuje zlecenie określonych robót firmie B, pozwolenie na budowę wydane przez Prezydenta Miasta R. w decyzji z dnia [...], czy też uzyskanie pozwolenia na prace konserwatorskie, niemniej w ocenie Kolegium są to okoliczności, które pozytywnie rokują na przyszłość, ale nie mają wpływu na stan faktyczny sprawy w roku 2011, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. SKO stwierdziło, że będący własnością Spółki sporny obiekt szpitala o powierzchni 3220 m2 stanowi budynek związany z działalnością gospodarcza w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kolegium stwierdziło również, że budynek ten nie spełnia przesłanek wyłączenia go z katalogu tego rodzaju budynków także z innych przyczyn. W ocenie SKO na podstawie akt sprawy nie można uznać, że budynek ten nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Kolegium podkreślało, że okoliczności decydujące o zaistnieniu "względów technicznych" muszą mieć charakter trwały i dotyczyć przedmiotu opodatkowania, a nie innych przyczyn leżących po stronie podatnika. Podkreślono, że w odniesieniu do spornego budynku Spółka uzyskała stosowne pozwolenia i ma zamiar przystąpić do jego odrestaurowania i rozbudowy, co jednoznacznie przesądza o tym, że przyczyny z powodu których podatniczka nie wykorzystywała budynku w roku 2011 nie miały charakteru trwałego i były zależne od działań jego właściciela. W skardze na ww. decyzję SKO z dnia [...] pełnomocnik spółki (dalej zwana skarżącą) domagał się jej uchylenia, tak jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej u.p.o.l.) poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu, że w stosunku do nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania zachodzi podstawa do zwolnienia od podatku i art. 1a ust. 1 pkt. 3 ww. ustawy poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie przez organ podatkowy, iż przedmiot opodatkowania nie podlega zwolnieniu, z uwagi na jego wykorzystanie przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej oraz błędnego przyjęcia, że wobec przedmiotu opodatkowania nie zachodzą ustawowo wskazane "względy techniczne" uniemożliwiające wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto pełnomocnik skarżącej zarzucał naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania w tym: art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji pomimo nie zbadania przez organ podatkowy II instancji wyczerpująco wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą w celu stworzenia jej rzeczywistego obrazu i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego, uzasadniającego zwolnienie przedmiotowej nieruchomości z podatku od nieruchomości zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych w związku z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zdaniem skarżącej powyższe naruszenie prawa miało również wyrażać się pominięciem przesłanki negatywnej wyłączającej przedmiotowe zwolnienie polegającej na nieprowadzeniu przez odwołującego się działalności gospodarczej na terenie nieruchomości i nieprzeprowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego; naruszenie art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, a także zignorowanie wniosków dowodowych złożonych przez podatnika; naruszenie art. 138 § 2 Kpa, poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji z naruszeniem przepisów prawa; naruszenie art. 7 i 77 § 1 Kpa, poprzez niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów, o przeprowadzenie których wnioskował podatnik; naruszenie art. 8, 77 § 1 oraz 80 Kpa w zw. z art. 191 i 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik po zaprezentowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania na wstępie wywodził, że wobec złożonej przez skarżącego A Spółka Akcyjna deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2011, Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] ustalił wysokość podatku od nieruchomości na rok 2011 w kwocie łącznej [...] zł. W skład tej kwoty wchodziła także kwota [...] zł. tytułem podatku od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pełnomocnik wyjaśnił, że powyżej wskazane zobowiązanie podatkowe dotyczyło nieruchomości położonej w R. przy ulicy [...] (działka nr [...]) wpisanej do rejestru zabytków pod numerem [...]. Autor skargi zaznaczył, że aczkolwiek skarżąca podważa w skardze wyłącznie zasadność ustalenia podatku od nieruchomości w części dotyczącej ustalenia kwoty podatku za budynki związane z działalnością gospodarczą - budynek szpitala, gdyż w stosunku do tego budynku powinno być zastosowane zwolnienie, to jednak mając na względzie treść osnowy decyzji - ustalającą łączne zobowiązanie podatkowe – strona zaskarża przedmiotową decyzję w całości, mimo że faktycznie podważona zostanie jedynie wskazana wyżej część. Strona skarżąca wywodziła, że nie ulega wątpliwości, iż sporny budynek szpitala o powierzchni 3220 m2 jest budynkiem wpisanym do rejestru zabytków pod numerem [...] z dnia 9 października 2006 r. i spełnia przesłanki określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Zdaniem pełnomocnika w sprawie zachodziła przesłanka do zwolnienia od podatku od nieruchomości, gdyż ww. budynek został wpisany do rejestru zabytków, a ponadto budynek ten jest utrzymywany i konserwowany oraz nie jest prowadzona w budynku działalność gospodarcza. Na dowód powyższych twierdzeń skarżąca wskazała, że przedłożono organowi podatkowemu pozwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. (nr [...]) z dnia 21 czerwca 2012 r. na prowadzenie prac budowlanych przy zabytku nieruchomym wpisanym do rejestru zabytków, który jest podstawą do uznania, iż spełniona jest przesłanka o konserwowaniu przedmiotowego budynku. W ocenie skarżącej spełniona jest również kolejna przesłanka dotycząca zwolnienia od podatku od nieruchomości wskazana w u.p.o.l., a mianowicie przesłanka utrzymania spornej nieruchomości. Podkreślono, że w tym celu Spółka zawarła umowę przedmiotem, której jest utrzymanie zabytku w jak najlepszym stanie oraz jak najlepsze jego wykorzystanie dla dobra ogółu ze względu na jego walory historyczne. Akcentowano, że działania te prowadzone są zgodnie z wytycznymi konserwatorskimi wskazanymi przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. zawartymi w piśmie z dnia 22 lipca 2011 r., które również zostało przedłożone organowi podatkowemu, który jednak uznał ww. dokumenty za niewystarczające dla potwierdzenia faktu utrzymywania i konserwacji spornego budynku szpitala zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków. Pełnomocnik podkreślał, że nie sposób jest się zgodzić ze stanowiskiem organów podatkowych, gdyż zgodnie z ustawą o ochronie zabytków opieka nad zabytkiem ma charakter zindywidualizowany. Odpowiedzialny za jej realizację jest aktualny dysponent zabytku, czyli jego właściciel lub posiadacz. Wpisanie budynku do rejestru zabytków nakłada na właścicieli lub użytkowników obowiązek przestrzegania rygorów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a który to obowiązek sprawowania przez właściciela opieki nad zabytkiem został przez ustawodawcę określony w art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zdaniem pełnomocnika rola dysponenta zabytku sprowadza się do starannego postępowania w stosunku do zabytku, jak najdłuższego utrzymania zabytku w jak najlepszym stanie oraz jak najlepsze jego wykorzystanie dla dobra ogółu ze względu na jego walory historyczne czy naukowe. Zdaniem pełnomocnika wskazany przepis prawa podatkowego odsyła do przepisów innych niż podatkowe dla oceny, czy zachowanie podatnika spełnia warunki zwolnienia. Po przywołaniu postanowień art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami pełnomocnik podkreślał, że organy podatkowe obu instancji w ogóle nie powołały powyższego przepisu, ani nie zawarły w swoim rozstrzygnięciu żadnego uzasadnienia dla odstąpienia od zwolnienia podatkowego na tle tego przepisu. Przepis ten ma bardzo ogólny charakter uwzględniający różne rodzaje zabytków i co za tym idzie różny zakres działań podejmowanych w ramach sprawowania opieki nad zabytkiem. Zdaniem pełnomocnika orzekając w sprawie organ podatkowy nie sprecyzował, na czym polegały uchybienia w obowiązkach realizowanych przez skarżącego w ramach opieki nad zabytkowym budynkiem. Takiej informacji nie zawiera także pismo Konserwatora Zabytków, na które powoływał się organ podatkowy. Autor skargi podkreślał, że informacja ta pozostaje w sprzeczności z okolicznościami podanymi przez skarżącego, które nie zostały podważone przez organy. W ocenie pełnomocnika w świetle podniesionych wyżej okoliczności uznać należało, że w sprawie organ nie przeprowadził postępowania w celu ustalenia zakresu obowiązków skarżącego z tytułu opieki nad zabytkiem i w konsekwencji zakresu naruszeń tych obowiązków. W ocenie pełnomocnika organy I i II Instancji ograniczyły się do przywołania wskazanej wyżej informacji służb ochrony zabytków z dnia 26 września 2012r., w którym podmiot ten wypowiada się w przedmiocie zasadności zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości. Zdaniem skarżącej organ podatkowy nie jest pozbawiony możliwości działania w tym zakresie. Upływ czasu zachodzący między datą podjęcia decyzji pierwszoinstancyjnej, a datą orzekania przez organ odwoławczy, powodujący dezaktualizację dotychczasowych ustaleń obligował ten organ do przeprowadzenia postępowania dowodowo - wyjaśniającego we własnym zakresie (wyrok NSA z dnia 29 marca 2001 r., sygn. akt I SA/Ka 2444/99, M. Pod. 2001, nr 11, s. 3). Autor skargi podkreślał, że w kwestii podatkowej kompetencję do orzekania posiadają organy podatkowe, które decydują o treści rozstrzygnięcia. Stanowisko konserwatora zabytków należało potraktować za impuls do przeprowadzenia postępowania, które pozwoliłoby organowi na stwierdzenie, czy obiekt może być nadal objęty zwolnieniem od podatku. Postępowanie w tym zakresie powinno spełniać normy wyznaczone art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącego podstawą do wydania rozstrzygnięcia w sprawie jest wszelki materiał dowodowy, który organ może zgromadzić zgodnie z zasadami postępowania dowodowego, a co uzasadniało pozyskanie szerszej wiedzy na potwierdzenie stanowiska Konserwatora Zabytków. Ustalenie okoliczności faktycznych w przedmiocie, jakie obowiązki faktycznie spoczywały na skarżącym w ramach sprawowania opieki nad zabytkiem, w jakim zakresie uchybił tym obowiązkom przy uwzględnieniu zaniedbań, na które miał wpływ na rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem pełnomocnika orzeczenie wydane na tym etapie postępowania było przedwczesne. W dalszej części uzasadnienia skargi pełnomocnik wywodził, że spółka na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej wnosiła o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, na okoliczność spełnienia przez podatnika przesłanek uzasadniających zwolnienie przedmiotowej nieruchomości od podatku od nieruchomości, alternatywnie wnosiła o zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wskazany wniosek skarżącej został pominięty przez organ podatkowy, co stanowiło naruszenie art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem pełnomocnika w postępowaniu dowodowym prowadzonym na etapie postępowania odwoławczego, nie obowiązuje wyłączenie dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych, ani też jakikolwiek zakaz ich uwzględniania. Z zasady prawdy obiektywnej wynika więc dla organu odwoławczego obowiązek uwzględniania tego rodzaju "nowości". Organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Jeżeli natomiast postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone przez organ I instancji w ogóle, albo też wymagane jest uprzednie przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części, organ odwoławczy powinien uchylić decyzję i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (tak: NSA Warszawa wyrok z dnia 05.10.2010r. I GSK 52/09 Lex numer 744814). Pełnomocnik w obszernym wywodzie dowodził także, iż w sprawie naruszono postanowienia art. 7 i 77 § 1 i 80 Kpa. Autor skargi podkreślał, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem "organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138 K.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji". Organ odwoławczy winien przeprowadzić postępowanie w pełnym zakresie i merytorycznie zbadać sprawę. Aprobując powyższy pogląd pełnomocnik zauważał, że również Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekające w tej sprawie winno przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe celem zbadania sprawy. Zdaniem pełnomocnika nie czyniąc tego organ nie zebrał całości materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy i oparł swoje rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym. W konsekwencji organ nie mógł rozpatrzyć całości materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. Tym samym rażąco naruszył art. 7, 77 i 80 Kpa, w sposób uzasadniający uchylenie decyzji i orzeczenie jak na wstępie. Zdaniem pełnomocnika organ podatkowy dopuścił się obrazy przepisu art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, iż przedmiot opodatkowania nie podlega zwolnieniu, z uwagi na jego wykorzystanie przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz błędne przyjęcie, że wobec przedmiotu opodatkowania nie zachodzą ustawowo wskazane "względy techniczne" uniemożliwiające wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej. W zakresie tego zarzutu pełnomocnik wskazał, że organ podatkowy II instancji na stronie 8 i 9 swojego uzasadnienia powołał się na pewne wymogi odnośnie utrzymania i konserwowania budynku, bez dokładnego przytoczenia podstawy prawnej i faktycznej, a co stanowiło naruszenie art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie pełnomocnika organ podatkowy II instancji w treści swojego uzasadnienia prezentował sprzeczne stanowisko. Na stronie 9 uzasadnienia SKO wskazało, iż skarżąca podejmuje prawidłowe działania zmierzające do poprawy stanu omawianego budynku, na co ma wskazywać m. in. zlecenie określonych robót firmie B, pozwolenie na budowę wydane przez Prezydenta Miasta R. w decyzji numer [...] z dnia 23 lipca 2012 roku czy też uzyskanie pozwolenia na prace konserwatorskie. Skarżąca podkreślała, że gdyby pewne procedury nie wymagały tylu formalności, to mogłaby podjąć czynności ww. zakresie we wcześniejszym terminie oraz że okoliczność ta jest niezależna od podatnika. W ocenie pełnomocnika z jednej strony wyżej opisane czynności organ podatkowy uznaje za niewystarczające dla uznania spełnienia wymogu utrzymania i konserwowania budynku, a z drugiej strony te same czynności w ocenie organu podatkowego II instancji mają świadczyć i przesądzać o wykorzystaniu tego budynku do prowadzenia działalności gospodarczej oraz braku istnienia cechy trwałości co do okoliczności "względów technicznych" uniemożliwiających prowadzenia w tym budynku działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej takie stanowisko jest sprzeczne oraz pozbawione jakichkolwiek zasad logiki. Autor skargi wywodził także, iż tzw. względy techniczne, o których mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, odnoszą się przede wszystkim do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. Nie zawsze jednak względy techniczne są widoczne gołym okiem. Pomocna przy rozwiązywaniu tych problemów może być też opinia biegłego, który stwierdzi, jaki jest stan budynku. Zdaniem pełnomocnika okoliczność, czy w sprawie zachodzą względy techniczne, musi być badana indywidualnie, co oznacza, że może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi. Do środków tych niewątpliwie należą opinie biegłych z zakresu budownictwa. Nie są to jednak środki dowodowe jedynie właściwe, ponieważ i w tym przypadku zastosowanie ma zasada wyrażona w art. 180 ustawy Ordynacja podatkowa, w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1228/08, LEX nr 554082). Zdaniem pełnomocnika przez użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 1078/09, niepubl). Zdaniem skarżącej wyrok ten, odnoszący się do stanu budynku w danym roku podatkowym, który uniemożliwiałby prowadzenia działalności gospodarczej, należy odnieść do twierdzenia organu podatkowego II instancji, który na stronie 9 wskazuje, iż okoliczności sprawy należy rozpatrywać wobec stanu faktycznego w roku 2011, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. Spółka podkreślała, że wobec takiego stanowiska, należy jednoznacznie stwierdzić, iż stan techniczny budynku w przedmiotowym roku podatkowym z pewnością nie pozwalał na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż jak sam wskazał organ podatkowy, budynek jest w złym stanie technicznym. Okoliczność tą należy rozpatrywać w odniesieniu do rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego tj. działalności leczniczej. Nie ulega wątpliwości, iż prowadzenie tego typu działalności gospodarczej obarczone jest szczególnymi wymogami, szpital musi spełniać szereg norm, aby mogła być w nim prowadzona jakakolwiek działalność. Autor skargi podkreślał, iż sporny budynek nabyty został przez podatnika w dniu 2 lutego 2011 r. Wobec tej okoliczności strona odwołała się do orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 5 października 2006 roku (sygn. akt I SA/Wa 596/06 Lex nr 295985) "niedopuszczalne jest, by w imię wskazanego przeciwdziałania organy służby konserwatorskiej przyjmowały a priori (automatycznie) domniemanie, że każdy dysponent zabytku w katastrofalnym stanie technicznym dopuścił się względem tego zabytku rażących zaniedbań (możliwe jest bowiem np. nabycie obiektu zabytkowego znajdującego się w katastrofalnym stanie technicznym już w momencie jego zakupu)." Nie można wykluczyć także, iż w chwili nabycia przedmiotowy budynek był w gorszym stanie technicznym, niż w chwili jego kontroli przez Konserwatora Zabytków - co oznaczać wówczas będzie, iż podatnik wbrew twierdzeniu organów podatkowych podejmuje działania mające na celu utrzymanie i konserwację tego budynku. Organ podatkowy jednak nie przeprowadził żadnego dowodu na tą okoliczność. Zdaniem strony skarżącej powyższe świadczy także o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą organ podatkowy ma obowiązek podjęcia z urzędu wszelkich działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy podatkowej, aby w ten sposób odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2012 r. II FSK 1630/10). W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do stanowiska SKO zawartego w odpowiedzi na skargę skarżąca w piśmie z dnia 15 maja 2013 r. podtrzymała dotychczasowe stanowisko oraz wywodziła, że Kolegium w istocie potwierdziło zasadność skargi, uzasadniając pominięcie bądź nieuwzględnienie złożonych przez stronę wniosków dowodowych. Zdaniem spółki SKO poprzez swoje działanie naruszyło zasadę prawdy materialnej, prawo skarżącego do obrony oraz podstawowe przepisy procedury. Na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013 r. pełnomocnik spółki wnosił i wywodził jak w skardze, podkreślając w szczególności, iż w toku postępowania podatkowego nie ustalono w istocie na czym miałby polegać brak opieki przez stronę skarżącą nad przedmiotowym zabytkiem oraz wskazał, że w ten sam sposób postępował konserwator zbytków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez te organy, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art.145 §1 pkt 1 lit a-c p.p.s.a) Dokonana w oparciu o powyższe kryteria ocena legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż została ona wydana zgodnie z prawem zarówno procesowym, jak i materialnym. Stan faktyczny sprawy jest po części sporny i został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowiska strony oraz organów. W ocenie Sądu brak jest zatem konieczności jego ponownego przedstawiania. Sąd za prawidłowe przyjmuje ustalenia jakie w tym zakresie zostały poczynione w toku postępowania podatkowego. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia czy zasadnie organy podatkowe odmówiły skarżącej prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust 1 pkt 6 i art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.ol., w tym czy zasadnie przyjęto, że przedmiot opodatkowania nie podlega zwolnieniu, z uwagi na jego wykorzystanie przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej oraz błędnego przyjęcia, że wobec przedmiotu opodatkowania nie zachodzą ustawowo wskazane "względy techniczne" uniemożliwiające wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej. Mając na uwadze tak zakreślony spór przyjdzie w zakresie pierwszego zarzutu wskazać, że stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 pkt. 6 zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Wskazane zwolnienie ma charakter indywidualny i dotyczy wyłącznie budynków i gruntów wpisanych do rejestru zabytków i utrzymywanych oraz konserwowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). W świetle omawianej regulacji przesłanką zwolnienia nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków od podatku od nieruchomości jest określony stan jej zachowania. Punktem odniesienia dla oceny spełnienia tego warunku są odpowiednie regulacje ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, która nakłada na właścicieli i posiadaczy zabytków szereg obowiązków, związanych z utrzymaniem we właściwym stanie. Zgodnie z art. 5 pkt 2-4 tej ustawy, na właścicielu lub posiadaczu obiektu spoczywa obowiązek zapewnienia warunków prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku, zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie; korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości. Utrata zwolnienia podatkowego następuje natomiast, gdy nieruchomość wpisana do rejestru zabytków, nie jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Pierwsza kwestia sporna wymaga zatem odpowiedzi na pytanie, czy na bazie ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego wpisany do rejestru zabytków budynek szpitala położony w R. przy ul. [...] należący do skarżącej winien zostać objęty zwolnieniem z podatku od nieruchomości na podstawie wskazanej wyżej regulacji. Skarżąca kwestionuje to, że organy swoje rozstrzygnięcie w całości oparły jedynie na informacji zawartej w pisemnym stanowisku organu konserwatorskiego, które to stanowisko nie było poparte żadnymi innymi dowodami, a strona skarżąca nie miała na nie żadnego wpływu i nie mogła go podważyć. Organy podatkowe prezentują zaś stanowisko, że dla oceny przesłanki spełnienia wymogów do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 7 § 1 pkt 6 u.p.o.l. wystarczające były informacje przedstawione w pismach kompetentnego organu, czyli wojewódzkiego konserwatora zabytków. W kwestii powyższej rację należy przyznać Kolegium. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem podstawą do wydania rozstrzygnięcia w sprawie jest wszelki materiał dowodowy, który organ może zgromadzić zgodnie z zasadami postępowania dowodowego. Sąd podzielając stanowisko skarżącej, że spełnienie warunku koniecznego, jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku odpowiednio do wymogów prawa, może być dowiedzione w dowolny, dopuszczalny prawem sposób, podkreśla jednocześnie, że skoro organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku i sposób jego konserwacji, to prawidłowym jest wystąpienie organu podatkowego do wojewódzkiego konserwatora zabytków o udzielenie informacji, względnie przedstawienie przez zainteresowanego podatnika odpowiedniego zaświadczenia wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Takie postępowanie należy uznać za właściwe w świetle przepisów o postępowaniu dowodowym tj. art. 122, art.123 §1, art.187 §1 i art.191 Ordynacji podatkowej, bowiem tym sposobem organ dąży do zebrania wszechstronnego materiału dowodowego uzasadniającego bądź negującego możliwość skorzystania przez podatnika z wymienionego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwolnienia w podatku od nieruchomości. Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, skoro kontrolę w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami sprawuje wojewódzki konserwator zabytków (art. 38 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) to właśnie do wojewódzkiego konserwatora zabytków powinien zwrócić się organ podatkowy, bądź strona, o zajęcie stanowiska odnośnie należytego utrzymania nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Organ konserwatorski jest bowiem właściwy do określenia, czy dany zabytek jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą bez znaczenia pozostaje forma w jakiej następuje zajęcie stanowiska. Przepisy prawa materialnego nie przewidują bowiem w tym zakresie obowiązku współdziałania organów w trybie art. 209 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze zarzuty strony dotyczące zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l., przyjdzie wskazać, że w aktach sprawy znajdują się pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, z których jednoznacznie wynika, że sporny obiekt szpitala nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. I tak z pisma z dnia 28 marca 2012 r. wynika m. in., że do ww. dnia spółka (obiekt zakupiono w dniu 2 lutego 2011 r.) nie wykonywała żadnych prac remontowo-konserwatorskich zgodnie z przepisami ww. ustawy. Organ konserwatorski informował organ podatkowy, że w sprawie remontu były prowadzone jedynie konsultacje, a właściciel do dnia sporządzenia pisma nie wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na prace konserwatorskie. Co więcej z ww. pisma wynika jednoznacznie, że do chwili jego sporządzenia spółka nawet nie wystąpiła do organu konserwatorskiego o stosowne zaświadczenie o utrzymaniu spornego budynku zgodnie z przepisami ww. ustawy dla celów podatkowych. Z kolei z pisma [...] Wojewódzkie Konserwatora Zabytków z dnia 26 września 2012 r. wynika po pierwsze potwierdzenie faktów stwierdzonych w piśmie z dnia 28 marca 2012 r. jak m. in. to, że uzyskane przez spółkę pozwolenie z dnia 21 czerwca 2012 r. na prace konserwatorskie, jak i objęte tym pozwoleniem prace nie wpłynęły na prawidłowy stan techniczny budynku przy ul. [...] oraz co jeszcze istotniejsze, że w związku z tym [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nadal podtrzymuje swoje stanowisko, iż obiekt nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ww. ustawy o ochronie zabytków. W tych okolicznościach Sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych, że brak było podstaw do przyjęcie istnienia przesłanki do zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l. Bez znaczenia dla sprawy były przy tym prezentowane przez spółkę dowody i wnioski dowodowe, w tym pozwolenia budowlane, gdzie opóźnienie nastąpiło z uwagi na braki formalne wniosku i konserwatorskie. W tym ostatnim przypadku spółka wystąpiła o stosowne pozwolenie dopiero w dniu 18 maja 2012 r. W ocenie Sądu nie można zatem "obciążać" organu podatkowego skutkami zbyt powolnych działań skarżącej i "premiować" ich przedmiotowym zwolnieniem. Jednocześnie Sąd podziela stanowisko SKO, że podjęte w sprawie działania mogą jedynie w przyszłości przynieść pożądany przez skarżącą skutek w postaci zwolnienia, którego jednak z uwagi na ustalony prawidłowo stan faktyczny i jednoznaczne brzmienie przepisu art. 7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l. nie można było zastosować w spornym roku podatkowym. W ocenie Sądu bez istotnego znaczenia dla sprawy był także brak powołania się przez organ podatkowy na art. 5 ww. ustawy o ochronie zabytków i opieki nad zabytkami. Dla rozpatrywanego sporu o zwolnienie kluczowe bowiem znaczenie miała opinia wydana przez właściwego konserwatora, a wobec braku jej podważenia, nie było w ocenie Sądu jakichkolwiek podstaw do uchylenia z tego tylko tytułu zaskarżonej decyzji. Ze względów wyżej już wyrażonych Sąd jako bezzasadny uznaje także zarzut naruszenia art. 229 Ordynacji podatkowej. Sąd zauważa również, iż SKO wbrew twierdzeniu strony postanowieniem z dnia [...] rozpatrzyło, poprzez jego nieuwzględnienie, wniosek spółki o przeprowadzenie dodatkowych dowodów na okoliczność spełnienia przesłanek uzasadniających zwolnienie z podatku spornej nieruchomości w latach 2011 i 2012. W ocenie Sądu powyższe wobec braku wykazania przez skarżącą wpływu przedłożonych i zawnioskowanych dowodów na kontrolowane rozstrzygnięcie oraz w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie mogło odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga przy tym także to, że sporna okoliczność w postaci braku lub utrzymania i konserwowania obiektu była stwierdzona innymi dowodami. Jeżeli idzie zaś o argument nie uwzględnienia znacznego upływu czasu od wydania decyzji w pierwszej instancji do czasu wydania zaskarżonej decyzji, to trzeba stwierdzić, że jest on także bezzasadny, a to już tylko dlatego, że pierwszą decyzje wydano w dniu [...] , a drugą w dniu [...] , a do tego momentu strona nie przedłożyła żadnego nowego dowodu w postaci zmiany stanowiska Konserwatora, ani nawet pozwolenia na nowe prace konserwatorskie. To ostatnie ma znaczenie o tyle, że w ww. piśmie z dnia 26 września 2012 r. Konserwator Wojewódzki odnosząc się do swojego pozwolenia z dnia 21 czerwca 2012 r. jednoznacznie wskazał, że "prace te nie wpłynęły jednak na prawidłowy stan techniczny budynku, stąd [...] Wojewódzki Konserwator Zbytków nadal podtrzymuje swe stanowisko, że obiekt nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków." W zakresie roku podatkowego 2011 przyjdzie wskazać, że już z pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 28 marca 2012 r. jasno wynikało, że do dnia sporządzenia pisma w spornym budynku nie wykonywano żadnych prac remontowo-konserwatorskich w budynku szpitala. Konserwator wskazał również, iż obecnie obiekt jest opuszczony i nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W tych okolicznościach należało podzielić stanowisko Kolegium, że materiał dowodowy był kompletny i nie wymagał uzupełnienia, w tym także o opinię biegłego. Sąd zwraca uwagę, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowy jest pogląd, iż organy podatkowe nie muszą w nieskończoność poszukiwać dowodów. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że w realiach przedmiotowej sprawy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, iż skarżąca nie spełniała warunków do korzystania ze zwolnienia w przeciągu całego kontrolowanego okresu. Jeżeli idzie o zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. polegający na jego niezastosowaniu i błędnej wykładni i przyjęcia, że przedmiot opodatkowania nie podlega zwolnieniu, z uwagi na jego wykorzystanie przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej oraz błędnego przyjęcia, iż wobec przedmiotu opodatkowania nie zachodzą ustawowo wskazane "względy techniczne" uniemożliwiające wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej, to przyjdzie podzielając stanowisko organu uznać go za bezzasadny. Przepis ten formułuje bowiem jedynie definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do jego treści grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że strona prowadzi działalność gospodarczą. Z kolei zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (...) zatem z samego faktu, że strona jest przedsiębiorcą, w rozumieniu art. 1a ust. 3 i 4 u.p.o.I. w związku z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., że znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Natomiast grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 ww. ustawy przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale Rady Gminy. W orzecznictwie sądowym nie nasuwa większych wątpliwości to, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szerszym od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 667/09, LEX nr 550099, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 268/11, LEX nr 920025 czy wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 297/10, LEX nr 749388). Należy wskazać, że nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Pojęcie "względów technicznych" nie obejmuje swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Ma ono normatywny kontekst determinowany kryteriami formalnymi właściwymi dla przepisów ustawy - Prawo budowlane. "Względy techniczne" w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to takie, które mają tego rodzaju związek z nieruchomością gruntową lub budowlaną, że ze swej natury nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia danej działalności gospodarczej. W sprawach dotyczących sporów na tle niemożności wykorzystywania przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych zasadnicze znaczenie mają okoliczności występujące w konkretnej sprawie. Istotna wskazówka co do kierunku interpretacji omawianego przepisu (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) zawarta jest jednak w jego konstrukcji, opartej na zastosowaniu wyjątku od zasady. Wyjątek ustawowy powinien być interpretowany ściśle, a więc wykładnia rozszerzająca tego wyjątku jest niedopuszczalna. Normatywna treści pojęcia "względy techniczne", jak również redakcja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją - (dosłownie: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany") wskazuje nie tylko na stan obecny tego przedmiotu, ale także na ulokowane w przyszłości, możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Słusznie przy tym Kolegium wywiodło w oparciu o załączone do akt pozwolenia budowlane (wniosek o wydanie), że skarżąca zarówno w 2011 r. jak i 2012 r. podejmowała działania mające na celu rozbudowę spornego budynku szpitala, a co oznaczało, że "względy techniczne" nie miały charakteru trwałego i były zależne, jak już to opisano wyżej od działań właściciela. W ocenie Sądu także przywołany dla poparcia stanowiska skarżącej, w zakresie zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l., wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 lipca 2010 r., jako podjęty w odmiennym stanie faktycznym nie mógł odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu w sprawie ze względów wyżej już wyrażonych nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów proceduralnych, w tym przywoływanych zasad: prawdy materialnej, prawa do obrony i innych ogólnie powoływanych przez spółkę podstawowych przepisów proceduralnych. W szczególności zaś Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia art. 122, 187 § 1, 191 Ordynacji podatkowej, które mogło i winno było skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organy podatkowe w toku postępowania podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, który oceniły badając czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd ze względów wyżej już wyrażonych nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych w skardze jednostek redakcyjnych przepisu art. 210 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem wszystkie elementy, o których mowa w art. 210 O.p., w tym wymienione w § 1 jak i § 4 ww. przepisu. Jeżeli zaś idzie o zarzut naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, 80 i art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, to przyjdzie po pierwsze wskazać, że nie miały one zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej, co wynika z przepisu art. 3 § 1 pkt. 2 Kpa oraz art. 1 pkt. 3 i art. 2 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej. Ze względów wyżej już wyrażonych Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej stanowiących swoiste odpowiedniki ww. przepisów Kpa, na których naruszenie strona powoływała się w skardze. Z przedstawionych powyżej względów faktycznych i prawnych należało zgodzić się ze stanowiskiem organów, że sporna nieruchomość skarżącej podlegała opodatkowaniu na zasadach określonych w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przy równoczesnym uwzględnieniu stawek podatkowych wynikających z obowiązującej w spornym roku podatkowym uchwały Rady Miasta R. z dnia 30 listopada 2011 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Wpływu na rozstrzygnięcie Sądu nie mogły mieć także, jako wydane w odrębnych stanach faktycznych przywołane przez skarżącą orzeczenia sądowe. Mając powyższe na uwadze, Sąd wobec braku uznania zasadności zarzutów przedstawionych przez skarżącą oraz wobec braku dopatrzenia się takich naruszeń prawa, które winny były skutkować uchylenia zaskarżonej decyzji, oddalił skargę na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.