I SA/Gl 445/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Bożena Pindel, , po rozpoznaniu na rozprawie w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1619, dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1204, dalej: ustawa abonamentowa) oraz art. 138 §1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) i art.18 u.p.e.a. po rozpoznaniu zażalenia Z. M. (dalej: skarżący, zobowiązany) uchylił postanowienie z dnia [...] r., nr [...], wydane z upoważnienia Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej, w części błędnie zidentyfikowanego zarzutu nieistnienia obowiązku oraz utrzymał w mocy wyżej wymienione postanowienie w pozostałym zakresie. Wierzyciel w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentu RTV, przez zobowiązanego sporządził 17 tytułów wykonawczych o nr od [...] do nr [...], które w dniu 12 sierpnia 2013 r. zostały przekazane do realizacji, do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. Przedmiotowe tytuły wykonawcze obejmowały: należności z tytułu zaległych opłat abonamentu RTV, za okres od stycznia 2008 r. do lipca 2013 r., w wysokości [...] zł. oraz odsetki w wysokości [...] zł. Pismem z dnia 14 października 2013 r. zobowiązany wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji w oparciu o przepisy wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a., polegające na niespełnieniu w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. i na tej podstawie wniósł o wstrzymanie egzekucji do czasu rozpatrzenia zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty skarżącego dotyczące nieistnienia egzekwowanego obowiązku oraz niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Zobowiązany, w ustawowym terminie złożył do Dyrektora COF zażalenie na to powyższe postanowienie, ponawiając zarzut: 1. niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., a ponadto wniósł nowe zarzuty dotyczące: 2. przedawnienia zobowiązania, 3. nie dopełnienia przez Pocztę Polską obowiązku powiadomienia zobowiązanego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, zgodnie z wymogiem zawartym w Rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., nr 187, poz. 1342). Ponadto zobowiązany podniósł, że Poczta Polska S.A. jest spółką handlową i nie ma prawa do ściągania abonamentu. Wskazał również, że abonament jako forma daniny publicznej jest niezgodna z prawem polskim i unijnym. Wniósł, także o przesłanie uwierzytelnionych kopii dokumentów, na podstawie których wysunięto wobec niego roszczenie o zapłatę zaległych opłat abonamentowych. Dyrektor COF postanowieniem z dnia [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej błędnie zidentyfikowanego zarzutu nieistnienia obowiązku oraz utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałej części. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel stwierdził, że organ I instancji błędnie zidentyfikował, iż zobowiązany podniósł zarzut nieistnienia obowiązku. W swoim piśmie podniósł on jedynie zarzuty wskazane w art. 33 § 1 pkt. 10 u.p.e.a. t.j. zarzuty dotyczące niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., w tym między innymi dotyczących: oznaczenia wierzyciela, treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku, podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz zasad nadania klauzuli tytułowi wykonawczemu. W związku z tym, że zobowiązany, wnosząc zarzuty, nie podniósł zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku, który został wymieniony i rozpatrzony w postanowieniu z dnia [...] r., w tym zakresie postanowienie zostało uchylone, a w pozostałym zakresie utrzymane w mocy. Dyrektor COF podniósł, że zarzuty dotyczące: 1. okresu przedawnienia zobowiązań z tytułu abonamentu, 2. niezgodności abonamentu, jako daniny publicznej, z prawem polskim i unijnym, 3. niespełnienia obowiązku wymienionego w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342), w zakresie przesłania "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiowych/telewizyjnych", podniesione zostały po raz pierwszy przed organem II instancji, na etapie zażalenia na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, należało więc uznać je za spóźnione. Zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego wnosi się do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od jego wszczęcia. Dlatego też nie jest dopuszczalne dokonanie merytorycznej oceny wyżej wymienionych zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, podnoszonych dopiero na etapie zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutów, gdyż zostały one złożone z uchybieniem ustawowego terminu do ich wniesienia. Dyrektor COF rozpoznając zażalenie wyjaśnił, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich użytkowanie, mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Obowiązek rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego wynika z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej. Rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca następującego po miesiącu w którym zgłoszono uprawnienia do zwolnienia z opłat RTV. Wierzyciel podniósł, że zobowiązany został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, bowiem zawiadomienie zostało przesłane do niego w dniu 17 lipca 2008 r. Nadto ustalono, iż przesyłka zawierająca zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego [...], nigdy nie została przekazana jako zwrotna do Poczty Polskiej S.A., a tym samym zasadnie przyjęto, iż zawiadomienie zostało skutecznie przesłane do zobowiązanego. Odnosząc się do kwestii braku podstaw prawnych do prowadzonych czynności egzekucyjnych wierzyciel podkreślił, że podstawa ta znajduje się w przepisie art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej stanowiącym, że do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Dyrektor COF powołał się również na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, stwierdził, że egzekucja nieuiszczonego abonamentu RTV jest prawnie możliwa, a obowiązujące przepisy prawne pozwalają Poczcie Polskiej S.A. na egzekucję zaległych opłat abonamentowych. Ponadto wierzyciel wyjaśnił, że z dniem 1 września 2009 r. na mocy ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji przedsiębiorstwa użyteczności publicznej Poczta Polska (Dz.U. Nr 180, poz. 1109) nastąpiło przekształcenie dotychczasowego przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną o nazwie Poczta Polska Spółka Akcyjna, w której Skarb Państwa jest jedynym akcjonariuszem. W wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego, nie nastąpiło utworzenie nowego podmiotu prawnego, a wyłącznie zmiana kształtu prawnego podmiotu już istniejącego. Na tym etapie dochodzi jedynie do zmiany formy organizacyjnej przy zachowaniu ciągłości działalności gospodarczej, a nie zbycia przedsiębiorstwa na rzecz innego podmiotu. Spółka wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki swego poprzednika. Jest ona sukcesorem pod tytułem ogólnym, czyli w drodze jednej czynności, jaką jest rejestracja spółki przez sąd rejestrowy, wchodzi ona w ogół praw i obowiązków przedsiębiorstwa państwowego. W konsekwencji wierzyciele i dłużnicy przedsiębiorstwa państwowego stają się z mocy prawa wierzycielami i dłużnikami spółki, spółka zaś odpowiada za wszelkie zobowiązania. W skardze na postanowienie Dyrektora COF, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego go postanowienia z [...] r. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że na wystawione przez wierzyciela tytuły wykonawcze w terminie wniósł zarzuty, zarzucając nieistnienie egzekwowanego obowiązku, jak również niespełnienie w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Rozporządzenie Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 25 września 2007 r., wymagało od Poczty Polskiej z urzędu, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia tj. do 13 grudnia 2008 r. nadania posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia o powyższym użytkowników. Nigdy nie otrzymał żadnego numeru identyfikacyjnego, a pomimo jego wielokrotnych próśb by przedstawiono mu dowód doręczenia powyższych dokumentów nigdy, nie okazano mu potwierdzenia, że wspomniany indywidualny numer identyfikacyjny został do niego wysłany. Skarżący podniósł, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wymagają doręczenia pism osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 k.p.a.) jak również dopuszczają w przypadku nieobecności adresata doręczenie pisma za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi (art. 43 k.p.a.), a odbierający pismo zgodnie z art. 46 k.p.a. powinien potwierdzić doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. W jego sprawie wierzyciel nie posiada w aktach dokumentów potwierdzających, że otrzymał pismo z dnia 17 lipca 2008 r. Ponadto skarżący stwierdził, że przedawnienie w niniejszej sprawie wynosi 3 lata. Skarżący wskazał również, że w dniu 7 grudnia 2011 r. Komisja Europejska zakwestionowała pobieranie opłaty radiowo- telewizyjnej przez Polskę podkreślając, że system finansowania telewizji jest niezgodny z prawem unijnym, bo albo telewizja będzie się samofinansowała z abonamentu albo będzie otrzymywała wynagrodzenia za reklamy. Nie zgodził się skarżący z wyjaśnieniem wierzyciela, że w wyniku komercjalizacji powstała spółka, która przejęła wszelkie prawa i obowiązki. Jego zdaniem można przejąć te obowiązki, które się posiada. Osobiście żadnej umowy nie podpisywał, zarówno z przedsiębiorstwem państwowym jak i z obecną spółką. Nie widzi więc podstaw do żądania od niego opłat, które nie spełniają wymogów ustawy o opłatach abonamentowych. Dyrektor COF w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, gdyż została ona złożona po terminie. Postanowienie Dyrektora COF z dnia [...] r. zostało skarżącemu doręczone w dniu 25 lutego 2015 r. Pismem z dnia 25 marca 2015 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 26 marca 2015 r. skarżący złożył, za pośrednictwem Dyrektora COF, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na postanowienie wierzyciela. Skarga została zatem zdaniem wierzyciela wniesiona po upływie 30 dniowego terminu do jej wniesienia. Odnosząc się do zarzutów skarżącego Dyrektor COF wskazał, że postępowanie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest postępowaniem prowadzonym wyłącznie na wniosek, mający formę zgłoszenia zarzutów. Treść tych zarzutów wyznacza zakres przedmiotowy postępowania, z zastrzeżeniem, że dopuszczalne jest zgłoszenie przez zobowiązanego wyłącznie zarzutów mieszczących się w katalogu zawartym w art. 33 § 1 u.p.e.a. i w terminie wskazanym w art. 27 § 1 pkt 9 tej ustawy, a zgłoszone zarzuty podlegają rozpoznaniu w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., z wyłączeniem zarzutów, do których rozpatrzenia jest właściwy organ egzekucyjny. Wierzyciel podkreślił, że skarżący formułując zarzut wskazał, że dotyczy on niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Zarzut skarżącego wierzyciel uznał za niezasadny, gdyż tytuły wykonawcze czyniły zadość wymogom wskazanym w powyższym przepisie. Ponadto Dyrektor COF wskazał, że skarżący został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, czego dowodem jest duplikat Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 17 lipca 2008 r. przekazany mu wraz z zaskarżonym postanowieniem. Wierzyciel powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/GI 518/14, w uzasadnieniu którego Sąd jednoznacznie stwierdził, że: "dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia". Poczta Polska nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie, co pozwała zasadnie przyjąć, że zostało ono odebrane przez skarżącego. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, w którym zakwestionował on zasadność zaskarżonego postanowienia wierzyciela, w części dotyczącej uchylenia postanowienia organu I instancji z dnia [...] r. Dyrektor COF wskazał, że obowiązkiem organu I instancji było jednoznaczne zidentyfikowanie zarzutu, z odniesieniem do treści przepisu art. 33 § 1 u.p.e.a., formułującego katalog zarzutów. W przedmiotowej sprawie skarżący formułując zarzuty wskazał, że dotyczą one niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] r., nr [...], rozpatrzył ten zarzut, a ponadto w sentencji tego postanowienia uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku, który nie został wniesiony przez skarżącego. Organ II instancji rozpatrując zatem zażalenie skarżącego stwierdził, że organ I instancji rozpatrzył zarzuty również w zakresie, w jakim nie zostały wniesione, co uchybia przepisowi art. 34 § 1 u.p.e.a. Zaskarżonym postanowieniem organ II instancji tę wadliwość postanowienia organu I instancji uchylił. Dyrektor COF stwierdził, że pozostawił bez merytorycznego rozpoznania, złożony z uchybieniem ustawowego terminu i z tego względu nierozpatrzony merytorycznie, zarzut błędnego przyjęcia przez Pocztę Polską S.A. 5 letniego okresu przedawnienia roszczeń z tytułu opłat abonamentowych RTV, zamiast 3 letniego okresu, wskazanego przez skarżącego. Wierzyciel odpowiadając na zarzuty podniósł także, że Komisja Europejska nigdy nie zakwestionowała dopuszczalności publicznego finansowania A S.A. w formie abonamentu radiowo-telewizyjnego. Komisja uznała również, że powierzenie misji publicznej A S.A. na mocy ustawy i potrzeba jej finansowania są uzasadnione w świetle prawa europejskiego. Prawo unijne nie zabrania bowiem pobierania opłat abonamentu RTV i dopuszcza do egzekucji opłat abonamentowych w drodze egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Na wstępie należy wskazać, że nie było podstaw do odrzucenia skargi o co wnosił wierzyciel. Skarga została bowiem wniesiona w terminie. Niewątpliwie wierzycielowi umknął fakt, że miesiąc luty br. liczył 28 dni, stąd mylne obliczenie terminu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie Dyrektora COF nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa – z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej – powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (LEX nr 564548) orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Poczta Polska zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie powyższego rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru),na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Skarżący, będąc użytkownikiem zarejestrowanych odbiorników RTV został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w dniu 17 lipca 2008 r. Poczta Polska nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie, co pozwoliło na przyjęcie, że zostało ono skutecznie przesłane skarżącemu. Sąd aprobuje pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/GI 518/14, że: "dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia." Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 33 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być tylko: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Żadne inne powody nie mogą być podstawą do wniesienia zarzutów. Z unormowania tego wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przy tym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10, LEX nr 1113607). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie. Skarżący w piśmie z dnia 13 października 2013 r. sformułował zarzut, że wystawione przez wierzyciela tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów formalnych – a konkretnie nie określają wyraźnie stron, świadczenia czyli zachowania się dłużnika oraz nie posiadają sądowej klauzuli wykonalności. Tak sformułowany zarzut skarżącego okazał się nieuzasadniony. Wierzyciel zbadał tytuły wykonawcze pod katem wymogów formalnych, określonych w art. 27 u.p.e.a. Należy jeszcze raz przypomnieć, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Nie jest to zatem egzekucja sądowa. Pozostałe zarzuty skarżącego jak przedawnienie i nieistnienie obowiązku nie mogą być przedmiotem kontroli Sądu, gdyż zostały złożone po terminie wskazanym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest bowiem dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10, LEX nr 1410622; z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1441/10, LEX nr 1424264; z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 407/10, LEX nr 954961; z dnia 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 474/10, LEX nr 1068722, z dnia 12 grudnia 2006 r., I OSK 1057/06, LEX nr 321553). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.