I SA/Gl 447/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Mikosz Sędzia NSA Przemysław Dumana Asesor WSA Teresa Randak/sprawozdawca/ Protokolant Marta Lewicka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych o d d a l a s k a r g ę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. określił "A" spółka z o.o. odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. z tytułu częściowego braku zapłaty należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w 1999 r. Jak wskazał organ podatkowy, podatnicy zobowiązani byli, w trybie art. 25 ust. 1i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. Nr 106, poz. 482 z późn. zm. ),w dalszej części uzasadnienia określaną skrótem pdop, bez wezwania składać deklarację o wysokości dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego i wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy między podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku, a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. Zaliczki te należało uiszczać w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, przy czym zaliczka za ostatni miesiąc winna być uregulowana do 20 grudnia danego roku podatkowego, a ostateczne rozliczenie podatku następowało w terminie ustalonym do złożenia zeznania o wysokości dochodu osiągniętego za ten rok. W oparciu o uregulowanie art. 53 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. ) organ podatkowy podniósł, iż w przypadku gdy, podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił zaliczek na podatek w całości lub w części, nie złożył deklaracji albo wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji, organ zobowiązany był do wydania decyzji określającej zobowiązanemu wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując za podstawę prawidłową wysokość zaliczek na podatek. Dokonując korekt złożonych deklaracji CIT-2 w roku podatkowym 1999, organ określił należne odsetki w kwocie [...] zł. Od decyzji tej odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K. złożył pełnomocnik spółki. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik głównie kwestionował zasadność określenia spółce zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. W końcowej części uzasadnienia pełnomocnik podniósł naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nie wyznaczenie stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji administracyjnej, a w konsekwencji naruszenie zasady postępowania podatkowego określonej w art. 123 tej Ordynacji tj. pozbawienie możliwości czynnego udziału stron w postępowaniu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., na podstawie art.233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, uchylił w części zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i określił odsetki z tytułu częściowego braku zapłaty należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 1999 r. w kwocie [...] zł. tj. o [...] zł. niższej niż określono w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż decyzją z dnia [...] r. nr [...] dokonał korekty części ustaleń pierwszo instancyjnych, zaliczając do kosztów podatkowych spółki kwotę [...] zł. i określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. w wysokości [...] zł. tj. w kwocie o [...] zł. niższej niż określono zaskarżoną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego. Konsekwencją dokonanej korekty było ponowne ustalenie w oparciu o przepis art. 53 a Ordynacji podatkowej wysokości zaległych wpłat zaliczkowych za poszczególne okresy miesięczne 1999 r. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została zaskarżona przez pełnomocnika spółki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik zawarł zarzuty głównie dotyczące decyzji określającej spółce zobowiązanie podatkowe za 1999 r., wskazując na: a) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art.16 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, na skutek uznania, iż wydatki poniesione na prace budowlane nie powinny obciążać kosztów uzyskania przychodów spółki, lecz powinny zwiększać wartość inwestycji i stanowić podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych po jej zakończeniu, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy b) naruszenie przepisów postępowania podatkowego tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy Ordynacji podatkowej, na skutek nierzetelnego przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania dowodowego, a zwłaszcza na skutek pominięcia dowodu z opinii biegłego z dnia 24 listopada 2003 r., co doprowadziło do sprzeczności ustaleń poczynionych przez te organy ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W oparciu o sformułowane zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz dodatkowo wskazując, iż pełnomocnik nie zakwestionował sposobu wyliczenia odsetek, jak też ich kwoty, a skarga dotyczyła zarzutów merytorycznych, będących przedmiotem odrębnej skargi, złożonej na decyzję określającą spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku gdy, nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać jej uchylenie. Należy zauważyć, że przedmiotowa decyzja została zaskarżona z powodu zakwestionowania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie określenia skarżącej spółce zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. Skarga na tę decyzję została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalona wyrokiem z dnia 11 maja 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 446/04. Oceniając pod względem legalności decyzję w sprawie określenia skarżącej wysokości odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, należy wskazać na regulacje prawne zawarte w rozdziale szóstym Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 53 a Ordynacji podatkowej, organ podatkowy określa wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek, jeżeli ich wysokość jest inna niż wykazana w deklaracjach podatkowych. Organy podatkowe uprawnione są do kontrolowania składanych przez podatników deklaracji o wysokości osiągniętego dochodu, w tym i wysokości wpłacanych zaliczek na podatek. Uprawnienie to organy podatkowe mogą realizować w drodze określenia prawidłowej wysokości tych zaliczek, a także określenia odsetek od zaliczek nie uiszczonych w terminie. Jeżeli zatem, wskutek wszczętego postępowania organ podatkowy stwierdził, że podatnik nie wykonał w całości lub części obowiązku zapłaty zaliczki na podatek i jednocześnie organ ten dokonuje weryfikacji zeznania rocznego, określając wysokość zobowiązania podatkowego, to jest także uprawniony do naliczenia odsetek od nie uiszczonych w prawidłowej wysokości zaliczek na podatek. Podstawę dla takiego ustalenia stanowią przepisy art. 51 § 1 i 2 oraz art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej. Stanowią one, że niezapłacona w terminie płatności zaliczka na podatek stanowi zaległość podatkową, od której należne są odsetki za zwłokę. Pełnomocnik, nie podważył prawidłowości ustaleń, co do wysokości określonej przez organ podatkowy odsetek, stopy oprocentowania i okresu pozostawania w zwłoce. Sam fakt kwestionowania zgodności z prawem odrębnej decyzji ostatecznej określającej zaległość podatkową nie stwarza skutecznych podstaw do kwestionowania decyzji określającej wysokość odsetek od tej zaległości, wydanej w warunkach art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej ( por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2002 r. SA/Sz 1539/00, system informacji prawnej LEX nr 83710). W rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów, zatem poczynione uwagi w pełni uzasadniają sformułowaną wyżej ocenę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.).