I SA/Gl 458/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury, Asesor WSA Monika Krywow, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] [...] [...] Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej, po rozpatrzeniu zażalenia J. K. (dalej zwany: strona, zobowiązany lub skarżący), utrzymała w mocy postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej Wydział Abonamentu RTV z [...] r. nr [...] [...] [...] w sprawie oddalenia zarzutu na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...]. Jako podstawę prawną postanowienia organ II instancji powołał w szczególności przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. – dalej zwana: k.p.a.), art. 17 § 1a, art. 18, art. 34 § 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm. – dalej zwana: u.p.e.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 – dalej zwana: ustawa abonamentowa). Postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Z akt sprawy przedłożonych Sądowi wynika, że wierzyciel, tj. Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej, [...] r., wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zaległości w opłatach abonamentowych za używanie odbiornika radiofonicznego/ telewizyjnego za okresy od stycznia 2015 r. do kwietnia 2019 r., kierując tenże tytuł do organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., celem prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stosowne upomnienie wierzyciel doręczył zobowiązanemu [...] r. Tenże organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] r. dokonał zajęcia świadczenia wypłacanego przez ZUS, o czym zawiadomił zobowiązanego [...] r., doręczając zobowiązanemu wraz zajęciem odpis tytułu wykonawczego. Pismem z 9 września 2020 r. zobowiązany wniósł zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podnosząc nieistnienie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Jak argumentował, w okresie który obejmuje w/w tytuł wykonawczy nie posiadał odbiornika RTV, nie użytkował takiego odbiornika, a co za tym idzie nie może być obciążany opłatą abonamentową z tego tytułu. Dodał, że w latach 2015 – 2019 nie zamieszkiwał pod adresem (miejscowość Dobiegniew), na który wysłano zawiadomienie o nadanym indywidualnym numerze identyfikacyjnym, gdyż od 2005 r. był zameldowany i mieszkał w S. Wszystko to oznacza, że obowiązek w opłacie abonamentowej za w/w okresy nie istniał. Pismo to organ egzekucyjny przekazał [...] r. wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska. Wierzyciel, postanowieniem z [...] r., uznał zarzut za niezasadny i zarzut oddalił. Motywując swoje stanowisko powołał w szczególności art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i wyjaśnił, że ustawa abonamentowa nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązek ich rejestrowania oraz uiszczania opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano ich rejestracji. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia z opłat bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia. W stanie faktycznym tej sprawy, jak argumentował wierzyciel, na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. nr 187, poz. 1342) zobowiązanemu został nadany indywidualny numer identyfikacyjny, który zastąpił książeczkę radiofoniczną wydaną temu zobowiązanemu wcześniej. Zawiadomienie powyższe zostało do zobowiązanego przesłane pismem z 5 grudnia 2008 r. na adres, którym wierzyciel dysponował. Skarżący nie powiadomił bowiem wierzyciela o zmianie miejsca zamieszkania bądź zaprzestaniu używania odbiornika. Z kolei brak dopełnienia czynności formalno-prawnych w w/w zakresie skutkuje naliczaniem opłat abonamentu, a wierzyciel jest uprawniony do żądania wykonania tego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Organ zaznaczył przy tym, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych przypisany jest do osoby, która dokonała rejestracji odbiorników RTV, a nie do adresu rejestracji. W odniesieniu do nadanego zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wierzyciel dodał, że zawiadomienie w tej sprawie wysłał skarżącemu, załączając spersonalizowane blankiety opłat abonamentowych. Nie odnotowano zwrotu tejże wysłanej korespondencji, ani reklamacji w związku z jakimikolwiek trudnościami w uiszczaniu opłat. Wierzyciel zaakcentował, że w/w rozporządzenie Ministra Transportu obligowało Pocztę Polską do "przesłania zawiadomienia", a nie jego doręczenia. Ponieważ w zasobach Poczty brak dowodu na skuteczne wyrejestrowanie odbiorników RTV przez skarżącego, ani nie zaoferował on dowodu, który taki fakt potwierdziłby, to jest zobowiązany do uregulowania zaległych opłat abonamentowych, co – jak wskazał wierzyciel - zarzut nieistnienia obowiązku czyni bezzasadnym. W zażaleniu na w/w postanowienie skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że istniał obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej przez zobowiązanego, podczas gdy faktycznie taki obowiązek nie istniał. Skarżący nie zamieszkiwał bowiem pod adresem, na który Poczta Polska skierowała zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, a przy tym Poczta Polska nie wykazała posiadania przez zobowiązanego odbiornika oraz faktu jego niewyrejestrowania. Jak argumentował skarżący, wierzyciel nie może opierać rozstrzygnięcia co do istnienia obowiązku na okoliczności niewyrejestrowania odbiornika bez niebudzącego wątpliwości wykazania, że faktycznie do takiego wyrejestrowania nie doszło, jak również na domniemaniu posiadania odbiornika, które nie jest poparte ustaleniami faktycznymi w tym zakresie. W związku z tym, obywatel nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji prawnych związanych z działalnością organu administracji publicznej, którym w znaczeniu funkcjonalnym jest Poczta Polska S.A. Dyrektor Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej postanowieniem ostatecznym z [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Uzasadniając swoje stanowisko powtórzył argumenty podniesione poprzednio w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W szczególności podniósł, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Fakt używania odbiornika obligował posiadacza do zgłoszenia tego Poczcie Polskiej, tj. rejestracji, a dalej do wnoszenia opłat za korzystanie z odbiornika oraz zgłaszania zmian mających wpływ na dokonaną rejestrację (np. aktualizację danych adresowych, wyrejestrowanie odbiorników, zgłoszenie uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych). W związku z tym, że skarżący dokonał zgłoszenia rejestracyjnego i był abonentem, wierzyciel zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, przyporządkował indywidualny numer identyfikacyjny, przesyłając stosowne zawiadomienie pismem z [...] r. na adres, jakim Poczta Polska S.A. dysponowała. Jak zaznaczył wierzyciel, w/w rozporządzenie nie anulowało wcześniej zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiło dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. W kwestii zarzutów strony dot. zmiany miejsca zamieszkania zobowiązanego oraz braku odbiorników RTV, organ wyjaśnił, że rejestracja odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych przypisana jest do abonenta, a nie do adresu, W przypadku zmiany miejsca zamieszkania abonent zobowiązany był zgłosić ten fakt w placówce pocztowej i po zaktualizowaniu danych adresowych kontynuować opłaty abonamentowe, zaś jeśli nie posiada odbiorników powinien dopełnić formalności ich wyrejestrowania. To na abonencie spoczywał obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o wszelkich zmianach mających wpływ na zgłoszoną rejestrację odbiorników. Obowiązki w tym zakresie regulowały przepisy rozporządzenia Ministra Łączności z 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), a następnie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 141, poz. 1190), czy wreszcie § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Obecnie reguluje tę kwestię § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Jak podkreślił wierzyciel, Poczta Polska nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania odbiorników przez zobowiązanego w odniesieniu do okresów od stycznia 2015 r. do kwietnia 2019 r. Zatem skoro wierzyciel nie dysponuje dokumentem potwierdzającym dopełnienie przez skarżącego formalności przewidzianych prawem związanych z wyrejestrowaniem odbiornika RTV, a przy tym skarżący nie dysponuje dowodem na tę okoliczność, to brak jest podstaw do przyjęcia, że zaistniały okoliczności znoszące powstały uprzednio obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych. W konsekwencji zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. uznał organ II instancji za nieuzasadniony. W skardze na powyższe postanowienie strona zarzuciła naruszenie: 1. przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej poprzez jego błędną wykładnię, która skutkowała przyjęciem, że po stronie skarżącego zaistniał obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego, podczas gdy nie posiadał on takiego odbiornika, a co się z tym wiąże, nie mógł go używać, zaś obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje wyłącznie w związku z używaniem odbiornika telewizyjnego; 2. przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. polegające na błędnym uznaniu, że dopuszczalne i prawnie skuteczne jest przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego pomimo faktycznego nieistnienia obowiązku po stronie skarżącego polegającego na uiszczaniu opłaty abonamentowej, który został stwierdzony w tytule wykonawczym z [...] r. W uzasadnieniu skarżący w szczególności podniósł, że ustawa abonamentowa nakłada obowiązek uiszczania opłaty na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Organ nie zdołał jednak wykazać, że skarżący w spornym okresie faktycznie znajdował się w posiadaniu odbiornika, a jedynie a priori przyjął taki stan faktyczny, bez uprzedniego wnikliwego zbadania okoliczności sprawy, od których uzależniony jest obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Motywując zarzut naruszenia przepisu postępowania podniósł, że doszło do błędnego uznania za dopuszczalne i prawnie skuteczne przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo nieistnienia obowiązku po stronie skarżącego. Na żadnym etapie postępowania organ nie wyjaśnił z czego wywodzi wnioski o braku wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego. Zdaniem strony organ nie może opierać rozstrzygnięcia co do istnienia obowiązku na okoliczności niewyrejestrowania odbiornika bez niebudzącego wątpliwości wykazania, że faktycznie do takiego wyrejestrowania nie doszło, jak również na jedynie domniemaniu posiadania odbiornika, które nie jest poparte ustaleniami faktycznymi w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, że sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej zwana: p.p.s.a.). Skarga jest niezasadna. Określając ramy prawne sprawy wskazać trzeba na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku. W myśl art. 33 § 4 w/w ustawy, zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Stosownie do art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (...); 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (...). W realiach rozpoznawanej sprawy, w której doszło do oddalenia zarzutu, spór między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy na skarżącym spoczywa objęty w/w tytułem wykonawczym obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej. Skarżący bowiem podniósł zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty opłat abonamentowych, tj. zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Argumentował, że w okresach, które wskazuje opisany na wstępie tytuł wykonawczy, nie posiadał odbiornika radiofonicznego/ telewizyjnego i za te okresy obowiązek na nim nie ciąży, zaś wierzyciel nie wykazał, aby stan faktyczny był przeciwny, niż wskazuje skarżący. Organ natomiast twierdzi, że zarzuty strony zbadał i ustalił, że brak jest dowodu na wyrejestrowanie odbiorników RTV uprzednio zarejestrowanych i na skarżącym ciąży obowiązek uiszczenia należności z tytułu opłat abonamentowych objętych tym tytułem wykonawczym. Analizując racje stron określić trzeba ramy prawne rozpoznawanej sprawy. Do 15 czerwca 2005 r. problematykę opłat abonamentowych oraz obowiązku rejestracji odbiorników regulowały przepisy ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. nr 253, poz. 2531 ze zm.). Ustawodawca połączył w tej ustawie (art. 48 i art. 49) obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tj.: Dz. U. z 2005 r. nr 157, poz. 1314 ze zm.), a wobec braku uregulowań intertemporalnych i mając na uwadze zasadę bezpośredniego działania prawa, uznać należy, że ustawodawca ustanowił w tym akcie prawnym obowiązek ponoszenia opłat w stosunku do osób, które dokonały rejestracji odbiorników RTV w okresie od wejścia w życie ustawy oraz osób, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 tej ustawy domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Do 1 stycznia 2014 r. kwestię rejestracji odbiorników regulowały przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342). Zgodnie z § 5 ust. 2 tego rozporządzenia, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia jego wejścia w życie z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając stosowne zawiadomienie. Jeżeli więc w dniu wejścia w życie powyższego rozporządzenia (a więc w grudniu 2007 r.) skarżący był zarejestrowanym abonentem RTV, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny musiał nadać indywidualny numer identyfikacyjny i następnie przesłać do niego zawiadomienie w tej sprawie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). W § 3 w/w rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego powyżej) jest: 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2 lub 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników RTV, o którym mowa w § 2 ust. 4. Z akt sprawy przedstawionych Sądowi wynika, że skarżący dokonał rejestracji odbiorników RTV przed 2008 r. Potwierdza to wydana imienna książeczka opłat abonamentowych nr [...], nadany [...] r. indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiorników RTV, a przede wszystkim złożone przez skarżącego 9 września 2020 r. zgłoszenie wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (oświadczył w nim, że już od 2000 r. nie użytkuje odbiornika). W powyższym zakresie wskazać trzeba, że według stanowiska wierzyciela, Poczty Polskiej S.A., w zasobach rejestrowych tej jednostki nie został odnotowany fakt wyrejestrowania odbiorników przez zobowiązanego (przed 9.09.2020 r.). Także skarżący nie zaoferował dowodu na wyrejestrowanie odbiorników wcześniej, niż 9.09.2020 r. Na taką okoliczność zresztą się nie powołuje, twierdząc konsekwentnie, że powodem nieistnienia obowiązku jest nieposiadanie odbiornika, a więc jego nieużytkowanie, nie zaś wyrejestrowanie. W tej sytuacji podnieść trzeba, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika i trwa do czasu jego wyrejestrowania. Dodać trzeba, że w sytuacji, gdy dokonanie rejestracji odbiorników RTV nie jest w sprawie sporne, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać wyrejestrowanie odbiorników (zob.: wyroki tut. Sądu w sprawach o sygn. akt I SA/Gl 650/14, I SA/Gl 518/14, I SA/Gl 376/13). Innymi słowy, zobowiązany, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje (zob. wyrok NSA z 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 928/18). Na zobowiązanym ciąży bowiem obowiązek zaoferowania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych (zob. wyrok NSA z 8 marca 2019 r. sygn. akt I GSK 837/18). Regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika, nakazuje przechowywać dokument jego wyrejestrowania przez okres, w jakim wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych opłat (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 481/15). W tej sprawie skarżący twierdzi, że nie posiadał i nie używał odbiorników RTV. Skoro jednak wcześniej dokonał rejestracji odbiorników i następie zaprzestał ich użytkowania (wyzbył się, bądź przestały nadawać się do używania), to winien dokonać ich wyrejestrowania. Obligowały do tego przepisy § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1376), wydanego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy abonamentowej, wcześniej § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, a jeszcze wcześniej § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. nr 141, poz. 1190). Jak to już Sąd zaznaczył, obowiązek uiszczania opłat abonamentowych przypisany jest do osoby, która dokonała rejestracji odbiorników RTV, a nie do adresu rejestracji. Powyższe powoduje, że argumenty skarżącego o zmianie miejsca zamieszkania nie mogły zostać uwzględnione, zważywszy, że o zmianie tej skarżący nie powiadomił wierzyciela mając taki obowiązek. Dalej wskazać trzeba - uwzględniając przedstawione wyżej regulacje prawne – że Poczta Polska Wydział Abonamentu RTV wydała zawiadomienie z [...] r. o nadaniu skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, przesyłając je jednocześnie na adres skarżącego. Wystawiła również skarżącemu imienne blankiety umożliwiające dokonanie zapłaty za użytkowanie odbiorników, co potwierdzają włączone do akt duplikaty. Poczta Polska nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej w/w zawiadomienie, co pozwoliło na przyjęcie, że zostało ono skutecznie przesłane skarżącemu. W kwestii skuteczności zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych, Sąd podziela, w zakresie skutków przesłania w/w zawiadomienia, ugruntowane już stanowisko wyrażane m.in. w wyrokach: tut. Sądu z 15 października 2014 r. sygn. akt I SA/GI 518/14, 11 lutego 2021 r. sygn. I SA/Gl 1588/20, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 913/15, czy też 20 listopada 2020 r. II FSK 1877/18. Zdaniem Sądu, w stanie prawnym mającym zastosowanie do tej sprawy, dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora pocztowego zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia, skoro w/w rozporządzenie Ministra Transportu z 25 września 2007 r. (§ 5 ust. 2) stanowi o obowiązku przesłania zawiadomienia o nadaniu numeru, a nie jego doręczenia. Z kolei przesłanie tego zawiadomienia na adres wcześniej zgłoszony nie może być skutecznie podważone z tego względu, że abonent zmienił miejsce zamieszkania, skoro o zmianie tej nie powiadomił wierzyciela mimo istnienia takiego obowiązku. Podsumowując, ponieważ skarżący zarejestrował odbiornik RTV, zaś akta sprawy nie zawierają dowodu potwierdzającego, że powiadomił Pocztę o jego wyrejestrowaniu w odniesieniu do okresu objętego przedmiotowym w sprawie tytułem wykonawczym, należało przyjąć, że ciąży na nim z mocy prawa obowiązek uiszczania opłat abonamentowych przez cały okres, od czasu rejestracji odbiorników. Obowiązek ten trwa bowiem od zarejestrowania odbiorników RTV do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Przez cały ten czas istnieje też domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (art. 2 ust. 2 ustawy abonamentowej). Wszystko to powoduje, że bezzasadny okazał się zarzut nieistnienia obowiązku z uwagi na nieposiadanie odbiorników RTV (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Skoro zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu, który mógłby mieć lub miał istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.