I SA/Gl 505/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., mocą którego odmówiono uwzględnienia zarzutów zgłoszonych przez A Sp. z o.o. w G. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie zaktualizowanego tytułu wykonawczego z dnia 26 czerwca 2012 r., nr [...], obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za czerwiec 2010 r. W dniu 19 marca 2013 r. (data nadania) spółka wniosła skargę na wskazane wyżej postanowienie. Na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 kwietnia 2013 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi na powyższe postanowienie przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł. Jednocześnie pouczono stronę, że brak formalny należy usunąć, a wpis uiścić, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono stronie skarżącej skutecznie w dniu 29 kwietnia 2013 r. W odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca złożyła skan dokumentu, o który została wezwana. Jednocześnie w terminie do uiszczenia wpisu strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 maja 2013 r. ponownie wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez złożenie oryginału dokumentu z właściwego sądu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) bądź złożenie odpisu tego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza. Jednocześnie poinformowano stronę skarżącą, że przedłożyła skan Krajowego Rejestru Sądowego oraz pouczono ją o treści art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 16 maja 2013 r. W piśmie z dnia 23 maja 2013 r. strona skarżąca oświadczyła, że "stosowny odpis jest już w aktach, a ponieważ wiedza KRS jest wiedzą notoryjną, którą dysponuje sąd RP, przesyłanie kolejnych odpisów jest bezprzedmiotowe". Dodatkowo wskazała, że w przypadku nieuwzględnienia przesłanego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wnosi o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem, co do zgodności z Konstytucją "obowiązujących przepisów, na podstawie których odrzucono przesłany odpis KRS". W ocenie skarżącej spółki niedopuszczalnym jest, aby sąd żądał od strony płacenia za oryginał dokumentu potwierdzającego wiedzę będącą w posiadaniu tego sądu. Do chwili obecnej brak formalny skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, publ. LEX nr 516658). Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 ppsa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005/5/91). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku więc, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia. Ponadto należy wskazać, że stosownie do art. 48 § 3 ppsa zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Z powyższego wynika, że dokument winien więc być złożony do sądu w postaci oryginału bądź jego odpisu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym (art. 48 § 3 ppsa). Oznacza to, że art. 48 § 3 ppsa dopuszcza jedynie dwie możliwe postacie dokumentów składanych do sądu: oryginały lub odpisy uwierzytelnione przez notariusza lub pełnomocnika – profesjonalistę. Również dokument wykazujący umocowanie do wniesienia skargi i określający sposób reprezentacji strony skarżącej, jeżeli nie jest złożony w oryginale, winien być poświadczony za zgodność z oryginałem zgodnie z art. 48 § 3 ppsa. Obowiązku wykazania swojego umocowania przez osobę dokonującą czynności w postępowaniu w imieniu osoby prawnej nie zmienia regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, zgodnie z którą "od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów", jak i domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru, wynikające z art. 17 tej ustawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1407/10, publ. LEX nr 707983). W omawianej sprawie strona skarżąca w odpowiedzi na pierwsze wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi złożyła jedynie skan żądanego dokumentu. Trzeba podkreślić, że skan dokumentu nie może być uznany za oryginał. Dokument ten mógłby wprawdzie czynić zadość "odpisowi", gdyby jednak był poświadczony za zgodność z oryginałem w sposób, który przewiduje treść art. 48 § 3 ppsa (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 288/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu ponownie wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, wskazując jednocześnie w jaki sposób może zostać uwierzytelniona kopia odpisu KRS. Tymczasem skarżąca spółka nie wykonała zarządzenia i nie przedstawiła takiego odpisu. Termin zaś do uzupełnienia braku skargi, wyznaczony przez Sąd w wezwaniu pod rygorem jej odrzucenia, upłynął bezskutecznie w dniu 23 maja 2013 r. Na marginesie podkreślić trzeba, że dla konstatacji takiej bez znaczenia pozostaje to, w jaki sposób strona ustosunkowała się do wezwania dotyczącego wpisu od skargi. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej spółki o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przesłanką wystąpienia przez sąd z pytaniem prawnym, jest więc powzięcie wątpliwości co do konstytucyjności lub legalności aktu normatywnego stanowiącego podstawę w danej sprawie. W rozpoznawanej sprawie Sąd takich wątpliwości nie powziął. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w sentencji.