I SA/Gl 509/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] o odmowie uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w piśmie z dnia 11 lipca 2012 r. przez A Sp. z o.o. w G. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez tego Naczelnika na podstawie jego zaktualizowanego tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...], obejmującego zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za kwiecień 2010 r. Na to postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zobowiązana wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W dniu 23 kwietnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego). Równocześnie Przewodniczący Wydziału I wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi. W wezwaniach tych zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczono je skarżącej w dniu 14 maja 2013 r. W dniu 21 maja 2013 r. skarżąca wniosła skan odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego i wniosek o zwolnienie jej od wpisu od skargi. Z tego względu Zastępca Przewodniczącego Wydziału I w dniu 27 maja 2013 r. zarządził wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie oryginału dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza zgodnie z art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a. W wezwaniu tym przytoczono treść tego przepisu z wyjaśnieniem, że nie czyni zadość wymogom w nim określonym przedstawienie skanu wspomnianego dokumentu. Doręczenie powyższego wezwania miało następujący przebieg: z uwagi na to, że adresata nie zastano, przesyłkę tę awizowano w dniu 31 maja 2013 r. i powtórnie – w dniu 10 czerwca 2013 r. Z kolei dniu 17 czerwca 2013 r. wydano ją pełnomocnikowi pocztowemu skarżącej. W piśmie datowanym na 24 czerwca 2013 r. i w tym dniu wniesionym skarżąca oznajmiła, że "stosowny odpis jest już w aktach, a ponieważ wiedza KRS jest wiedzą notoryjną, którą dysponuje sąd RP, przesyłanie kolejnych odpisów jest bezprzedmiotowe". Wskazała nadto, że w przypadku nieuwzględnienia odpisu dokumentu, który złożyła, wnosi "o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem, co do zgodności z Konstytucją obowiązujących przepisów, na podstawie których odrzucono przesłany odpis KRS". W jej ocenie "niedopuszczalnym jest, aby sąd żądał od strony płacenia za oryginał dokumentu potwierdzającego wiedzę będącą w posiadaniu tego sądu". Dotychczas brak formalny skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że w odniesieniu do spółek kapitałowych odpowiedni w tym względzie jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, LEX nr 516658 i z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10, LEX nr 740458, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, LEX nr 484878). Akcentuje się również, że obowiązku z art. 29 p.p.s.a. nie zmienia regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t. j. - Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.), zgodnie z którą "od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów", jak i domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru, wynikające z art. 17 tej ustawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1407/10, LEX nr 707983). Ponadto należy mieć na uwadze, że stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie jej pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Złożenie odpisu, który nie został poświadczony za zgodność z oryginałem przez osobę wymienioną w ostatnio powołanym przepisie, nie spełnia więc wymogów w nim określonych. W konsekwencji nie prowadzi do wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. i w przypadku wniesienia skargi stanowi jej brak formalny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że okoliczność ta uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała w imieniu strony, była do tego uprawniona. Jeżeli natomiast pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jednakże jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w rozpatrywanym przypadku uznać należało za dokonane w dniu 14 czerwca 2013 r. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który w odniesieniu do osób prawnych ma zastosowanie w braku możności dokonania doręczenia zgodnie z art. 67 § 2 p.p.s.a., to jest organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). O wykonaniu powyższych czynności w niniejszej sprawie świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na potwierdzeniu odbioru wspomnianej przesyłki oraz wyjaśnienia przezeń złożone w piśmie, które wniósł w dniu 4 lipca 2013 r. Zgodnie z nimi, jak już wskazano, przesyłkę tę dwukrotnie awizowano: po raz pierwszy – w dniu 31 maja 2013 r., powtórnie – w dniu 10 czerwca 2013 r. Natomiast w dniu 17 czerwca 2013 r. wydano ją pełnomocnikowi pocztowemu skarżącej. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 14 czerwca 2013 r., a doręczenie należało uznać za dokonane w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżąca powinna wykonać najpóźniej w piątek 21 czerwca 2013 r. Ponieważ jednak tego nie uczyniła, skargę przez nią wniesioną należało odrzucić na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wymaga przy tym wyjaśnienia, że dla tej kwalifikacji nie ma znaczenia sposób, w jaki skarżąca ustosunkowała się do wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, zauważyć trzeba, że stosownie do art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, przesłanka ta nie została jednak spełniona.