I SA/Gl 529/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Agata Ćwik–Bury (spr.), Anna Rotter, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. O. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 3 marca 2022 r. nr COF.OUR.6375.44029.2019 ŁD.SM.ZZ 14567804 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi jest wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: u.o.a., ustawa abonamentowa) postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor, wierzyciel) z dnia 3 marca 2022 r. nr COF.OUR.6375.44029.2019 ŁD.SM.ZZ 14567804 w sprawie zarzut nieistnienia obowiązku jako niezasadny. 2. Postępowanie przed organami administracji. 2.1. Z akt sprawy wynika, że w związku z brakiem realizacji przez J. O.(dalej: skarżący, zobowiązany) należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych, Dyrektor przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. (dalej: organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy o nr 8696E1-15/KA/2021 z dnia 2 kwietnia 2021 r., obejmujący zobowiązanie z tytułu opłat abonamentu radiowo – telewizyjnego za okres od kwietnia 2019 r. do czerwca 2020 r. w kwocie 340,50 zł oraz koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł. Następnie w dniu 27 kwietnia 2021 r. organ egzekucyjny przekazał na rachunek bankowy wierzyciela wyegzekwowaną kwotę w wysokości 370,92 zł, która zaliczona została na poczet zaległych opłat abonamentowych za okres od kwietnia 2019 r. do czerwca 2021 r., koszty upomnienia oraz odsetki za zwłokę. 2.2. Skarżący pismem z dnia 10 maja 2021 r. złożył do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zakwalifikowane przez organ jako mieszczące się w dyspozycji art. 33 § 2 pkt 1) u.p.e.a. W zgłoszonych zarzutach zobowiązany podnosił, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest pozbawione podstaw prawnych, gdyż to Poczta Polska S.A. ma obowiązek przedstawienia dokumentu, potwierdzającego rejestrację odbiornika. Zobowiązany zakwestionował jednocześnie istnienie takiego dokumentu. Organ egzekucyjny pismem z dnia 23 sierpnia 2021 r. przekazał wierzycielowi pismo skarżącego stanowiące zarzuty celem zajęcia stanowiska. 2.3. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2021 r. nr COF.OUR.6375.44029.2019 KA.WG.P 14567804 Dyrektor oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. W motywach tego rozstrzygnięcia wierzyciel podniósł, że w sprawie odnotowano rejestrację odbiornika telewizyjnego na nazwisko "J. O.", używanego pod adresem: ul. [...], [...] S.. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna, będąca dowodem zarejestrowania odbiornika. Organ zauważył też, że w dniu 16 października 1995 r. zobowiązany wystąpił, na podstawie Odcinka "Z", o wydanie nowej książeczki z uwagi na wyczerpanie miejsca dowodów wpłat, co również stanowi dowód zarejestrowania odbiornika. Dyrektor zwrócił uwagę, że doprowadzić do ustania obowiązku uiszczania opłat abonamentowych może wyłącznie działanie zobowiązanego, polegające na wyrejestrowaniu odbiornika. 2.4. Na powyższe postanowienie wierzyciela zobowiązany wniósł zażalenie, w którym zarzucił Dyrektorowi brak przedstawienia dowodu potwierdzającego dokonanie przez niego rejestracji odbiornika. Wniósł o uchylenie postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia zobowiązany podkreślał, że pomimo jego kilkukrotnych wezwań Poczta Polska S.A. nie przedstawiła uwierzytelnionego odpisu dokumentu, który by potwierdzał rejestrację w dniu 15 sierpnia 1979 r. odbiornika na nazwisko J. O.. Po raz kolejny zanegował też istnienie takiego dokumentu. 2.5. Postanowieniem z dnia 3 marca 2022 r. nr COF.OUR.6375.44029.2019 ŁD.SM.ZZ 14567804 Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie z dnia 6 grudnia 2021 r. uznające zarzut zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadny. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel przede wszystkim wskazał, przywołując stosowne regulacje prawne, iż w zaskarżonym postanowieniu potwierdzone zostało to, że wykonując ustawowy obowiązek zobowiązany dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego. Do ostatnio wymienionego postanowienia dołączono bowiem dowód w postaci kserokopii dokumentu potwierdzającego wydanie skarżącemu w dniu 16 października 1995 r. nowej książeczki opłat abonamentowych o nr [...] – po wyczerpaniu dowodów wpłat w książeczce o nr [...]. Oznacza to, iż skarżący posiadał zarejestrowany odbiornik i uiszczał opłaty abonamentowe. Dyrektor zaznaczył przy tym, iż wejście w życie u.o.a. nie unieważniło wcześniej zgłoszonych rejestracji odbiorników. Wskazał nadto, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342), które weszło w życie w dniu 13 grudnia 2007 r., Poczta Polska S.A. zobowiązana została do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych indywidualnych numerów identyfikacyjnych oraz do powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie. W związku z powyższym, zobowiązanemu został nadany indywidualny nr identyfikacyjny abonenta: [...]. Dowód jego nadania na adres zameldowania skarżącego z dnia 10 września 2008 r. został przy tym załączony do zaskarżonego postanowienia Dyrektora. Końcowo Dyrektor podniósł, iż zgodnie z art. 73 § 1 i 2 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy oraz do sporządzania z nich notatek i odpisów. Zwrócił przy tym uwagę, że wniosek zobowiązanego dotyczący wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów uznany został w niniejszej sprawie za zasadny i do postanowienia Dyrektora z dnia 6 grudnia 2021 r. dołączony został duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofoniczno/telewizyjnych" oraz kserokopia dokumentu potwierdzającego zgłoszenie przez zobowiązanego rejestracji odbiornika telewizyjnego. Reasumując, zdaniem Dyrektora w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo oddalony został zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. Na powyższe postanowienie Dyrektora skarżący, działając osobiście, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, zaskarżając je w całości. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów z uwagi na brak przeprowadzenia w postępowaniu dowodu ze zgłoszenia rejestracyjnego odbiornika telewizyjnego z dnia 15 sierpnia 1979 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia pierwszoinstancyjnego oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazywał, iż wydane postanowienie jest błędne, gdyż zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów – nie przedstawił dowodu ze zgłoszenia rejestracyjnego odbiornika z dnia 15 sierpnia 1979 r. Skarżący zwrócił uwagę na twierdzenie organu, zgodnie z którym odbiornik został zarejestrowany w powyższym dniu, podnosząc, że wówczas pisownia jego imienia i nazwiska brzmiała: "J. O.". Nadmienił, że w 2001 r. przywrócona została pisownia oryginalna, tj. "J. O.". Następnie skarżący zaakcentował, że organ dołączył do postanowienia pierwszoinstancyjnego duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia 10 września 2008 r., wydanego na nazwisko "J. O.", a nie "J. O.", jak brzmiało wówczas jego nazwisko. Jednakże organ nie przedłożył podstawowego zdaniem skarżącego dokumentu – tj. zgłoszenia rejestracyjnego odbiornika telewizyjnego z dnia 15 sierpnia 1979 r. Pomimo tego braku, organ na fakcie tym opiera obowiązek skarżącego dokonywania opłat abonamentowych. Reasumując skarżący stwierdził, że skoro organ nie przedstawił zgłoszenia rejestracyjnego, które potwierdzałoby rejestrację odbiornika przez "J. O." w dniu 15 sierpnia 1979 r., to nie sposób uznać, iż po stronie skarżącego istnieje obowiązek dokonywania opłat abonamentowych. 3.2. Odpowiadając na skargę pełnomocnik Dyrektora wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Pełnomocnik organu w szczególności zaznaczył, iż jak ustalono na podstawie danych systemowych, skarżący dokonał zgłoszenia odbiornika telewizyjnego w dniu 15 sierpnia 1979 r. pod adresem: ul. [...], [...] S., który to adres, zgodnie z ewidencją pesel, jest adresem zameldowania skarżącego od dnia [...] lutego 1964 r. Opłaty abonamentowe były przez skarżącego regulowane do grudnia 2001 r., przy czym w dniu 26 czerwca 2001 r. nastąpiła zmiana pisowni nazwiska skarżącego, o której nie zawiadomił on Poczty Polskiej. Pełnomocnik Dyrektora zwrócił też uwagę na niedopełnienie przez skarżącego formalności wyrejestrowania odbiornika, co powoduje, iż w dalszym ciągu posiada on formalnoprawny status abonenta. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Na wstępie wskazać należy, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania). 4.3. Przedmiotem skargi jest wyrażone w postanowieniu wierzyciela z dnia 3 marca 2022 r. stanowisko co do nieistnienia obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego nr 8696E1-15/KA/2021 z dnia 2 kwietnia 2021 r. Skarżący złożył do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oparte na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. 4.4. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonego postanowienia przypomnieć należy, że godnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy abonamentowej, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 ww. ustawy) i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1324). Według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (por. wyrok TK z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83 oraz wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7 wskazanej ostatnio ustawy). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. W świetle ww. przepisów ustawy abonamentowej obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania. 4.5. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych za okres objęty postępowaniem egzekucyjnym wskazać należy, że skarżący w toku postępowania wywołanego zarzutami nie kwestionował faktu dokonania rejestracji odbiornika radiofonicznego i odbiornika telewizyjnego. Podnosił natomiast, że Poczta Polska S.A. nie doręczyła mu "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" Zdaniem Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w zaskarżonym postanowieniu trafnie wskazano, że rozporządzeniem, które weszło w życie dnia 13 grudnia 2007 r. Poczta Polska została zobowiązaną do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych (w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, tj. do dnia 13 grudnia 2008 r.) indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie. Użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy abonamentowej, ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych, poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania). Na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opiat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wprowadzona zmiana nie wymagała ponownego zgłoszenia rejestracji używanych odbiorników. Wejście w życie rozporządzenia spowodowało zmianę technologii realizacji usługi radiofonicznej. Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych, które zostały wycofane z użytku, indywidualnych numerów identyfikacyjnych. Od grudnia 2008 r. zarówno abonenci już zarejestrowani, a także nowi, zaewidencjonowani pozostają pod indywidualnymi numerami, które stanowią osiem ostatnich cyfr w numerze konta bankowego przyporządkowanego danemu abonentowi w celu wnoszenia opłat abonamentowych. Poczta Polska realizując rozporządzenie nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej i nie wzywała zarejestrowanych posiadaczy odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania. To na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, o zaprzestaniu korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2019 r. III SA/r 223/19). Zgodnie z ustalonymi we wskazanym powyżej okresie procedurami, w wyniku nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych (zastępujących w ewidencjach Poczty Polskiej dotychczasowe książeczki radiofoniczne) następowało generowanie (przez wyznaczoną jednostkę Poczty Polskiej Centrum Obsługi Finansowej) plików z korespondencją "Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych". Dokument był zgodny z załącznikiem Nr 2 do rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W przedmiotowym wzorze zawiadomienia ustawodawca wskazał jedynie obowiązek podania daty i umieszczenie podpisu uprawnionego pracownika operatora publicznego, a nie wprowadzono obowiązku podania na ww. zawiadomieniu daty jego nadania. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie ma wpływu na skutki wynikające z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV. Skutkiem rozporządzenia była bowiem utrata wyłącznie mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych. Poza tym, zgodnie z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Zaakcentowania wymaga, że użyte w § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia wyrażenie "powiadomienie" oznacza, iż przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. wyroki NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II FSK 2116/16, z dnia 22 czerwca 2017 r. II GSK 2262/15). Natomiast w sytuacji nieotrzymania, zdaniem skarżącego, przedmiotowego zawiadomienia winien on zgłosić ten fakt w placówce operatora wyznaczonego. W przypadku zgłoszenia się abonenta, który zagubił, zniszczył lub z nieznanych przyczyn nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wraz z imiennymi blankietami wpłat, pracownik placówki pocztowej był zobowiązany ustalić numer rachunku bankowego abonenta i przyjąć opłatę na standardowym blankiecie polecenia przelewu/wpłaty gotówki. Również abonenci, którzy posiadają dostęp do Internetu, mogli za pomocą strony internetowej www.poczta-polska.pl ustalić swój numer rachunku bankowego, zawierający nadany indywidualny numer identyfikacyjny. Wskazać także należy, że procedura postępowania w przypadku zaprzestania użytkowania odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego zawarte były w posiadanej przez Skarżącego książeczce radiofonicznej. W przypadku zgłoszenia w placówce pocztowej jakichkolwiek zmian statusu formalno-prawnego abonenta, użytkownik odbiorników, był zobowiązany do wypełnienia i przedłożenia w zależności od zaistniałego zdarzenia, odpowiednich odcinków: "Z" (odcinek zmiany), "U" (odcinek wymiany książeczki), "W (odcinek wyrejestrowania), znajdujących się w książeczce radiofonicznej, a w przypadku zagubienia książeczki radiofonicznej złożenia pisemnego oświadczenia. Podkreślić także należy, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej nie jest związany ani z konkretnym odbiornikiem radiofonicznym/telewizyjnym, ani z konkretnym lokalem, w którym odbiornik radiofoniczny/telewizyjny się znajduje, ale z osobą używającą ten odbiornik. Bezspornie w tej sprawie obowiązkiem skarżącego było poinformowanie Poczty Polskiej o zmianach danych adresowych bądź wyrejestrowaniu odbiornika telewizyjnego. Fakt zaprzestania używania odbiornika skarżący powinien niezwłocznie zgodnie z obowiązującymi przepisami zgłosić w placówce pocztowej. W realiach rozpoznawanej sprawy wierzyciel nie miał możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie wskazanej informacji o wyrejestrowaniu odbiorników w czerwcu 2007 r. w placówce pocztowej w L. przy ul. [...], z uwagi na fakt, że Urząd Pocztowy L. [...] przy ul. [...] w L. został zlikwidowany. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że zobowiązany, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Na nim spoczywa ciężar dowodu, gdyż to zobowiązany wnosząc zarzut egzekucyjny usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie rozwiązań (WSA w Gliwicach z dnia 16.10.2014 r., I SA/GI/283/14 oraz dnia 7 października 2015 r., I SA.GI 481/15).Trafność zajętego stanowiska potwierdza orzecznictwo w tym wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r. I GSK 2271/18, w którym stwierdzono, iż zarzucany fakt braku wywiązania się przez wierzyciela z obowiązku, o którym mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia i nie załączenie do akt dowodu wysłania zawiadomienia nie ma znaczenia w kontekście zgłoszenia rejestracji odbiorników rtv, gdyż po dokonaniu rejestracji uiszczenie opłaty abonamentowej staje się obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Obowiązek nie przestaje istnieć z uwagi na wejście w życie przepisów ustawy o opłatach abonamentowych jak i rozporządzenia. Podnosząc nieistnienie obowiązku zobowiązany powinien wykazać wyrejestrowanie tego odbiornika. (...) w świetle § 5 ust. 2 rozporządzenia operator nie musi dysponować potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego (wyroki NSA z 13 grudnia 2016r., II GSK 1297/15, z 1 czerwca 2016 r. II GSK 913/15; z 22 marca 2018 r., II GSK 1343/16; z 30 stycznia 2018 r. II 3012/17; z 11 sierpnia 2017 r., II GSK 3328/15). W wyroku NSA z dnia 11 marca 2020 r., II GSK 1518/19, uznano, iż przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności Poczty Polskiej będącej operatorem wyznaczonym (wcześniej publicznym), który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca dla skuteczności nadana użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego nie wprowadził wymogu doręczenia zawiadomienia o Jego przesłaniu. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu a wierzyciel nie jest zobowiązany do posiadania dokumentu potwierdzającego jego odbiór przez zobowiązanego (wyrok NSA z 13 grudnia 2016 r. II GSK 1297/15). Dla skuteczności czynności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne również legitymowanie się operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki (wyrok NSA z 22 czerwca 201 r., II GSK 2262/15, wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r. II GSK 913/15). 4.7. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że z akt sprawy wynika, iż na podstawie danych systemowych ustalono, że skarżący dokonał zgłoszenia rejestracji odbiornika telewizyjnego w dniu 15 sierpnia 1979 r. na adres ul. [...], [...] S., który zgodnie z ewidencją PESEL jest adresem zameldowania skarżącego od [...] lutego 1964 r. Zaznacza się w tym miejscu, że data zmiany w pisowni nazwiska nastąpiła w dniu 26 czerwca 2001 r. Opłaty abonamentowe były dokonywane przez skarżącego do grudnia 2001 r. (dowód: Wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzający zarejestrowanie jako abonenta w elektronicznej bazie danych oraz potwierdzający dokonywanie opłat abonamentowych do grudnia 2001 r.). Stanowisko tego nie zmienia fakt, że wierzyciel nie posiada w dokumentacji pierwotnego dokumentu w postaci wniosku o rejestrację odbiornika telewizyjnego, o który wnioskuje skarżący. Istotna dla rozpoznawanej sprawy jest okoliczność, że w trakcie prowadzonego postępowania został przekazany skarżącemu dowód w postaci kserokopii dokumentu potwierdzający wydanie skarżącemu w dniu 16 października 1995 r. nowej książeczki opłat abonamentowych o numerze [...] (po wyczerpaniu dowodów wpłat w książeczce opłat abonamentowych o numerze [...] ). Sąd podziela pogląd organu, że przekazany w trakcie prowadzonego postępowania dowód świadczący o wymianie książeczki opłat abonamentowych, potwierdza posiadanie zarejestrowanego odbiornika i uiszczanie należnych opłat abonamentowych przez Skarżącego. Ponadto w związku z wejściem ustawy abonamentowej, która nie unieważniła wcześniej zgłoszonych rejestracji odbiorników skarżącemu został nadany indywidualny nr identyfikacyjny abonenta: [...]. Dowód jego nadania na adres zameldowania skarżącego z dnia 10 września 2008 r. został przy tym załączony do zaskarżonego postanowienia Dyrektora. Na wniosek zobowiązanego dotyczący wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów i do postanowienia Dyrektora z dnia 6 grudnia 2021 r. dołączony został duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofoniczno/telewizyjnych" oraz kserokopia dokumentu potwierdzającego zgłoszenie przez zobowiązanego rejestracji odbiornika telewizyjnego. Przepisy o opłatach abonamentowych oraz powiązanych z nią aktów wykonawczych, nakładały na skarżącego obowiązek powiadomienia operatora wyznaczonego o zaprzestaniu używania odbiorników. Nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiorników (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 października 2015 r. I SA/GI 641/15). Skoro operator wyznaczony (Poczta Polska S.A.) nie posiada w zasobach archiwalnych dokumentu potwierdzającego skuteczne wyrejestrowanie przez Skarżącego ww. odbiornika oraz potwierdzonej formalności wyrejestrowania odbiornika w prowadzonym elektronicznym rejestrze abonamentów przyjąć należy, że strona skarżąca nie dokonała jego wyrejestrowania. Tym samym ciąży na niej obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. 4.8. Dalej wskazać należy, że skarżący nie powiadomił Poczty Polskiej w 2001r. o zmianie w pisowni nazwiska. Zgodnie z bazą PESEL zmiana nastąpiła w dniu 26 czerwca 2001 r., czego skarżący nie zgłosił w placówce pocztowej. Należy podkreślić, że to miało również wpływ na skierowanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego na nieprawidłowe nazwisko. Natomiast samo "Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" na nazwisko "O." zamiast "O." z dnia 10 września 2008r. zostało wydane wskutek omyłki pisarskiej powstałej w trakcie wprowadzania danych do systemu informatycznego i nie miał wpływu na doręczenie zawiadomienia skarżącemu.  Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało skierowane na adres, pod którym skarżący jest zameldowany od [...] lutego 1964r., tj. ul. [...], [...] S.. Sam skarżący nie kwestionował w zarzutach przeciwegzekucyjnych faktu rejestracji odbiorników, a jedynie wskazuje na brak przedstawienia przez wierzyciela dokumentu potwierdzającego rejestrację przez niego w dniu 15 sierpnia 1979r. odbiornika telewizyjnego. W konsekwencji zasadnie wierzyciel wskazuje, że z uwagi na odnotowany w systemie fakt zarejestrowania przez skarżącego odbiornika telewizyjnego oraz brak dopełnienia wymaganych przepisami formalności wyrejestrowania odbiornika, uprawnione było nadanie przez Pocztę Polską indywidualnego numeru identyfikacyjnego, na mocy przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342). Dokument stanowiący "Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" był zgodny z załącznikiem Nr 2 do rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W związku z powyższym, zobowiązanemu został nadany indywidualny nr identyfikacyjny abonenta: [...]. Dowód jego nadania na adres zameldowania skarżącego z dnia 10 września 2008 r. został przy tym załączony do zaskarżonego postanowienia Dyrektora. 4.9. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów prawa procesowego przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, natomiast zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany przede wszystkim w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§1). Obowiązek ten w rozpatrywanej sprawie został zrealizowany przez wierzyciela poprzez zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Wydanie zaskarżonego postanowienia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Z dotychczasowych rozważań wynika, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie doszło do naruszenia ww. przepisów. W ocenie Sądu wierzyciel w zgodzie z tymi zasadami zebrał cały materiał dowodowy, który również w zgodzie z art. 80 k.p.a., stanowiącym, iż organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, ocenił materiał dowodowy i zajął prawidłowe stanowisko w sprawie, które zawarł zarówno w postanowieniu organu I instancji z dnia 12.1.,2020r, znak: [...], a następnie w postanowieniu organu II instancji z dnia 01.07.2021 r. znak: COF.OUR.6375.38203.2019 BY.KS.ZZ.2. Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów krajowych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 4.10. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.