I SA/Gl 571/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, , , po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 13 maja 2010 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca m.in powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 21 maja 2010 r. W dniu 25 maja 2010 r. skarżący nadał na adres organu pismo z dnia 24 maja 2010 r. W piśmie tym podał wartość przedmiotu zaskarżenia oraz ustosunkował się do odpowiedzi na skargę. W dniu 11 czerwca 2010 r. pracownik Izby Skarbowej w K. przekazał Sądowi wskazane wyżej pismo skarżącego z dnia 24 maja 2010 r., składając je osobiście w biurze podawczym sądu, wraz z pismem z dnia 11 czerwca 2010 r., w którym Dyrektor Izby Skarbowej w K. ustosunkował się do wskazanego wyżej pisma skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej ppsa) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 ppsa (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Tak jest w przypadku, gdy pismem tym jest skarga, gdyż niewykonanie w terminie wezwania do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że termin do usunięcia braku formalnego skargi jest zachowany tylko wówczas, gdy przed jego upływem pismo zostanie wniesione do Sądu, a nie do organu, jak to miało miejsce w rozpatrywanym przypadku. Wówczas miarodajna zaś jest data przekazania pisma uzupełniającego brak formalny do Sądu, czyli w praktyce dzień nadania przesyłki na poczcie, stosownie do art. 83 § 3 ppsa. W myśl tego przepisu oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, przy czym w analizowanej sytuacji znajduje on zastosowanie dopiero w chwili, gdy organ, do którego błędnie skierowano pismo, odda go w polskim urzędzie pocztowym, oczywiście o ile przesyłka będzie opatrzona prawidłowym adresem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 248/07, LEX nr 470146 i z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 426/07, LEX nr 489100). Podnieść przy tym należy, że za równoznaczne z oddaniem pisma w polskim urzędzie pocztowym jest złożenie go osobiście w biurze podawczym sądu. Przywołać w tym miejscu należy także orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym termin dokonania czynności w postępowaniu sądowym w formie pisma jest zachowany wówczas, gdy pismo zostało przed upływem terminu wniesione do właściwego sądu, co oznacza zarówno złożenie pisma w biurze podawczym sądu, jak i w jakimkolwiek jego wydziale, nawet niewłaściwym do podjęcia dalszych czynności sądowych (por. postanowienie SN z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt I PZ 55/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 125). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, przyjdzie stwierdzić, że brak formalny skargi został usunięty już po upływie siedmiodniowego terminu, w którym należało to uczynić. Termin ten liczony bowiem od dnia doręczenia wezwania tj. od dnia 21 maja 2010 r. upłynął stronie w dniu 28 maja 2010 r. Pismo zaś uzupełniające ten brak zostało przekazane przez organ w dniu 11 czerwca 2010 r., który to dzień stanowi moment usunięcia braku formalnego skargi. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w sentencji.