I SA/Gl 572/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.G. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić skargę. 2 ࠀࠄࠢࠤࠦࠨࠪࠬ࡜࡞࣐࣎शसक़঎াীৢ৪৬ੴ੶੸આઌખજઞଂ଄ଘଚଜ଼ା୘୚ଡ଼ୠୢ୦୨୬୮୲஢த஦நபம௞௦௨௪맶췶췥뇥놭놭놭ꎭꎟ鞟ꎟ궟?̓jᘀ큨㹐　婊唀Ĉ̏jᘀ큨㹐唀Ĉᘆ큨㹐ᘒ큨㹐伀Ɋ儀Ɋ帀Ɋᘆꍨ뜰̏jᘀꍨ뜰唀Ĉᘒ褂伀Ɋ儀Ɋ帀Ɋᘒ䅨嘍伀Ɋ儀Ɋ帀Ɋᘕ⍨锂㔀脈䩏[?]䩑[?]䩞[?]ᘙ⍨锂㔀脈䩏[?]䩐[?]䩑[?]䩞[?]ᘆ⍨锂ᘙ⍨锂㔀脈血(䩏[?]䩑[?] Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...], nr [...] Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K., będąca wierzycielem, utrzymała w mocy swe postanowienie z dnia [...], nr [...], którym za nieuzasadnione uznała zarzuty zgłoszone przez skarżącą E.G. jako zobowiązaną w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...], nr [...] obejmującego obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2013 r. do stycznia 2016 r. Zaskarżone postanowienie doręczono skarżącej w dniu 25 marca 2019 r. Skargę skarżąca wniosła w dniu 11 kwietnia 2019 r. W dniu 16 lipca 2019 r. skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od wskazania, że do dnia 14 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; obecnie: t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., stanowił, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten został jednak zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) z mocą obowiązującą od dnia 15 sierpnia 2015 r. (art. 2 ustawy zmieniającej). W konsekwencji zgodnie z jego aktualnym brzmieniem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z powyższego wynika zatem, że od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie jest dopuszczalne zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W rzeczywistości, biorąc pod uwagę określony w art. 52 p.p.s.a. wymóg wyczerpania środków zaskarżenia służących w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wspomnianym wyłączeniem objęte są postanowienia organów drugiej instancji wydane w wyniku załatwienia zażaleń wniesionych bądź to na postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, bądź to na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Tymczasem w rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi jest właśnie postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela o uznaniu za niezasadne zarzutów zgłoszonych przez skarżącą. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, co oznacza, że już w dacie podjęcia tego rozstrzygnięcia nie służyła na nie skarga do sądu administracyjnego. Jeśli zatem skarga taka została wniesiona, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezbędne przy tym staje się wyjaśnienie, że bez wpływu na tę kwalifikację pozostawało złożenie przez skarżącą oświadczenia o cofnięciu skargi. Wynikająca z mocy samej ustawy niedopuszczalność wniesienia skargi przesądza bowiem o konieczności odrzucenia skargi, gdyż jest to pierwotna (istniejąca od samego początku) przyczyna niemożności nadania skardze prawidłowego biegu. Skarga, która jest niedopuszczalna z mocy samej ustawy, podlega więc odrzuceniu nawet jeśli zostanie cofnięta (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 393/15, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 48/15 czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Rz 94/14 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaga jedynie dodania, że odrzucenie skargi nie wywołuje jakichkolwiek innych skutków procesowych aniżeli te, które zaistniałyby w przypadku umorzenia postępowania w następstwie skutecznego cofnięcia skargi. Z tego powodu skarżąca nie musi obawiać się, że pomimo złożenia oświadczenia o cofnięciu skargi postępowanie w tym przedmiocie nie zostało umorzone, lecz skargę tę odrzucono. Nie zmienia to bowiem jej sytuacji procesowej. Z powyższych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne. Dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na mocy wcześniej wspomnianego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.