I SA/Gl 627/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Agata Ćwik – Bury (spr.), Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi D. J., M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 17, art. 18, art. 33 i art. 34 § 1, § 4 i § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: organ egzekucyjny, Naczelnik) z dnia [...] nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zarzutów wniesionych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. i za niezasadny uznające zarzut wniesiony przez D. i M.J. (dalej: skarżący) na ww. postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. 2. Dotychczasowy przebieg postępowania. 2.1. Naczelnik prowadził postępowanie egzekucyjne wobec skarżących na podstawie własnego tytułu wykonawczego, obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., w kwocie należności głównej [...] zł, którego odpis doręczył zobowiązanym w dniu [...] wraz z zawiadomieniami z dnia [...] nr [...] o zajęciu wierzytelności zobowiązanych z rachunku bankowego w A S.A. w W. i nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę zobowiązanych w Spółce z o.o. B w S. Organ egzekucyjny zakończył ww. postępowanie egzekucyjne w dniu [...] wskutek wyegzekwowania zaległości. 2.2. Pismem z dnia 18 grudnia 2018 r. skarżący wnieśli "Skargę na Urząd Skarbowy w S.", w której nawiązując do zajęć wierzytelności z rachunku bankowego i wynagrodzenia stwierdzili, że nastąpiły one bez wcześniejszego powiadomienia (wezwania do zapłaty). Dowodzili, że opłata, którą im naliczono ([...] zł + odsetki, czyli razem [...] zł) jest błędem urzędników, którzy zaniżyli ich składki, a tym samym dokonali oszustwa, matactwa i wyłudzenia pieniędzy na ich szkodę. Jednak, żeby wyjaśnić tę sprawę musieli najpierw zrobić wpłatę do Urzędu Skarbowego. Urząd Skarbowy w S. blokadą dostępu do pieniędzy, brakiem pomocy i wyjaśnień ze strony swoich pracowników, jak również nieodebraniem wyjaśnień od samych zobowiązanych, pozbawił ich i dzieci żywności, próbując w ten sposób ich zagłodzić, a co za tym idzie pozbawić życia. Zażądali natychmiastowego zwrotu zajętych pieniędzy w kwocie [...] zł + odsetki, zasądzenia i wypłacenia zadośćuczynienia i przeprosin. Do pisma załączyli wniosek z dnia 18 grudnia 2018 r., o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] nr [...], będącej wskazaną w ww. tytule wykonawczym, podstawą prawną egzekwowanego obowiązku. 2.3. DIAS pismem z dnia [...] nr [...] zwrócił podanie skarżących z dnia [...] Naczelnikowi do załatwienia go we własnym zakresie, wskazując na konieczność wezwania skarżących do określenia faktycznego charakteru wniosku, co Naczelnik uczynił wezwaniem z dnia [...] nr [...]. W odpowiedzi z dnia 21 stycznia 2019 r. skarżący wyjaśnili, że pismo z dnia 18 grudnia 2018 r. dotyczy wszystkiego co w nim napisano, było wyraźnie, dobrze sprecyzowane i dotyczyło konkretnego zdarzenia. Dowodzili, że Urząd Skarbowy w S. celowo zaniżył im zaliczki pobrane na podatek, przy czym nie próbował tej sprawy sprawdzić i wyjaśnić. Poprosili o przypisanie do skargi tych artykułów, o których mowa w skardze. Naczelnik zakwalifikował pismo jako zarzuty na postępowanie egzekucyjne, z uwagi na wniesienie podania w terminie właściwym dla tego środka zaskarżenia, jak i treść podniesionych w nim argumentów. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ egzekucyjny stwierdził niedopuszczalność zarzutów wniesionych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. i za niezasadny uznał zarzut wniesiony na ww. postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 tej ustawy. 2.4. W zażaleniu skarżący stwierdzili, że zaskarżone postanowienie nie dotyczy ich skargi, w której podnieśli: 1) zaniżenie przez Urząd Skarbowy w S. ich zaliczek pobranych na podatek, 2) niewyjaśnienie im przez Urząd Skarbowy powyższego zaniżenia zaliczek, pomimo innych wskazań pit-ów wydanych przez pracodawców, 3) brak możliwości wyjaśnienia przez nich ww. sprawy zaniżenia zaliczek, a wskutek tego zablokowanie dostępu do konta bankowego i środków na nim, 4) niepowiadomienie wezwaniem o terminie niesłusznej zapłaty, by można było temu zapobiec, 5) żądanie od nich zapłaty za błędy urzędników. 2.5. Zaskarżonym postanowieniem DIAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika. W uzasadnieniu stwierdził, że katalog zarzutów na postępowanie egzekucyjne zawiera w 10 punktach art. 33 § 1 u.p.e.a. zgodnie z którym podstawą wniesienia zarzutu może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Tryb postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne reguluje art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej stanowiący, iż zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszony eh zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Naczelnik działa w odniesieniu do skarżących jako organ egzekucyjny i jednocześnie wierzyciel, zatem zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądów administracyjnych, wydanie w takim przypadku postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela jest bezprzedmiotowe. Ponadto art. 34 § 1a u.p.e.a. stanowi, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej, z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W piśmie z dnia 18 grudnia 2018 r. skarżący podnieśli zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku (które ich zdaniem wynika z zaniżenia im przez Urząd Skarbowy w S. zaliczek pobranych na podatek) oraz brak wcześniejszego, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, wezwania do zapłaty egzekwowanego obowiązku, co wypełnia znamiona art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 u.p.e.a. Analiza akt egzekucyjnych zgromadzonych w sprawie nie potwierdziła jednak zarzutów skarżących na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Naczelnika z dnia [...] nr [...]. Dalej DIAS wskazał, iż zgodnie z art. 34 § 1a u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Oznacza to, że brak jest uzasadnienia merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących wymagalności należności, jeżeli została ona określona łub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia lub zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Celem art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej jest usprawnienie postępowania egzekucyjnego. Przepis ten pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku lub dotyczy wymagalności należności, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia (por. wyrok NSA z 23 października 2018 r., II FSK 2945/16). Obliguje to organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II FSK 1535/12). DIAS argumentował, iż decyzja Naczelnika z dnia [...] nr [...] będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...], doręczona skarżącym w dniu [...], stała się ostateczna w dniu [...]. Po wniesieniu jednak przez skarżących podania z dnia 18 grudnia 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji organ odwoławczy postanowieniami z dnia [...] nr [...] i nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika. Skoro zatem ww. decyzja stała się prawomocna, to ponowne rozpatrywanie zarzutu nieistnienia określonego w tym orzeczeniu obowiązku, musiało skutkować stwierdzeniem jego niedopuszczalności przez organ egzekucyjny. Mechanizm przewidziany w art. 34 § 1a u.p.e.a. jest wyrazem niekonkurencyjności środków zaskarżenia, będącej jednocześnie podkreśleniem odrębności postępowania administracyjnego wymiarowego i egzekucyjnego. Zdaniem DIAS niezasadnym jest również zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 tej ustawy. Podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, określoną w tytule wykonawczym Naczelnika z dnia [...] nr [...], stanowi ostateczna decyzja Naczelnika z dnia [...] nr [...], która m. in. określa prawidłową wysokość powstałego z mocy prawa zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 131, dalej: rozporządzenie), może być ona wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu, czyli tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Naczelnik nie miał zatem obowiązku poprzedzić wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] upomnieniem, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej. 3. Postepowanie przed Sądem I instancji. 3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący, zaskarżając wydane postanowienie w całości, zarzucili DIAS stronniczość, matactwo i błędne lub całkowite nie rozpoznanie naszej sprawy, oraz wnieśli o przychylenie się do skargi i rozpatrzenie jej sumiennie i uczciwie. Zdaniem skarżących dopuszczono się fałszowania pitów 11, wyłudzenia i kradzieży pieniędzy, odcięcie całej rodziny od pieniędzy poprzez zablokowanie środków na koncie by nie miała dostępu do zakupów żywności, wydanie nie prawdziwych i niczym nie popartych decyzji. Organ nie kierował się prawdą i dobrem sprawy, wydał nieprawdziwe i niczym nie poparte postanowienie. Reasumując całe wydane postanowienie można uznać że kierowała się zasadą ręka rękę myje, by zamieść sprawę pod dywan. Czytając postanowienie widzimy że nie ma żadnej odpowiedzi na nasze zarzuty w skardze, a nasze punkty w skardze są omijane szerokim łukiem. Skarżący wskazali, że równocześnie z tą sprawą prowadzona jest sprawa o unieważnienie decyzji Naczelnika z [...], która dotyczy tej samej sprawy, gdzie Urząd Skarbowy w S. w piśmie z dnia [...] kierowanym do DIAS nr [...] przyznaje się do popełnionych czynów. 3.2. W odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania). 4.3. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Na wstępie przypomnieć należy, że z akt sprawy wynika, iż skarżący zostali wezwani przez Naczelnika pismem z dnia [...] do sprecyzowania wniosku z dnia 18 grudnia 2018 r., jednak w odpowiedzi z dnia [...] na powyższe wezwanie de facto nie określili charakteru tego podania, dlatego zasadnie, w ocenie Sądu, zakwalifikowane zostało ono jako zarzuty na postępowanie egzekucyjne, z uwagi na wniesienie podania w terminie właściwym dla tego środka zaskarżenia, jak i treść podniesionych w nim argumentów. Skarżący podnieśli zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku (które ich zdaniem wynika z zaniżenia im przez Urząd Skarbowy w S. zaliczek pobranych na podatek) oraz brak wcześniejszego, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, wezwania do zapłaty egzekwowanego obowiązku, co wypełnia znamiona art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 .p.e.a. 4.4. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku wskazać należy, że zasadnie Naczelnik na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. stwierdził jego niedopuszczalność. Zgodnie z ww. powołanym przepisem, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Jak podnosi się w piśmiennictwie przepis ten hołduje założeniu, że w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się meritum sprawy, niemniej w odrębnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym zobowiązany może kwestionować treść obowiązku, czyli zachodzi konieczność merytorycznego badania sprawy. Jeżeli w takim postępowaniu służą środki zaskarżenia, celem uniknięcia dwutorowości trybu zaskarżenia wierzyciel wydaje postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu. Wynika to z zasady pierwszeństwa rozpoznawania środków zaskarżenia dotyczących meritum sprawy (tak: C. Kulesza, Komentarz do art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2010). Innymi słowy, nie ma uzasadnienia do merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących wymagalności należności, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia lub zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu (administracyjnym, podatkowym czy sądowym) (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 maja 2019 r. I SA/Sz 1001/18 LEX nr 2687201). Prezentowane przez DIAS, a zaakceptowane przez Sąd stanowisko, znajduje wsparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreślono w nim, że celem art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej jest usprawnienie postępowania egzekucyjnego. Przepis ten pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku lub dotyczy wymagalności należności, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia (por. wyrok NSA z 23 października 2018 r., II FSK 2945/16). Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce, obliguje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II FSK 1535/12). Sąd podziela pogląd NSA, że mechanizm przewidziany w art. 34 § 1a u.p.e.a. jest wyrazem niekonkurencyjności środków zaskarżenia, będącej jednocześnie podkreśleniem odrębności postępowania administracyjnego (wymiarowego) i egzekucyjnego. Zobligowanie wierzyciela do wydania, w sytuacji ponownego zgłoszenia zarzutu, który był rozpatrywany wcześniej w innym postępowaniu, postanowienia o niedopuszczalności jego zgłoszenia ma na celu uproszczenie i skrócenie postępowania oraz zapobieżenie sytuacji kolejnego, merytorycznego rozpoznawania tej samej kwestii (wyroki NSA z dnia 23 października 2018r., II FSK 2945/16, LEX nr 2576781, z dnia 25 kwietnia 2018 r., II FSK 1466/16). Zdaniem Sądu z uzasadnienia wniesionych przez skarżących zarzutów na postępowanie egzekucyjne należy wyprowadzić wniosek, że w drodze tych zarzutów skarżący kwestionowali istnienie dochodzonego obowiązku i domagali się de facto merytorycznej kontroli decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia przez organ tytułu wykonawczego. Natomiast z akt sprawy wynika, że decyzja Naczelnika z dnia [...] nr [...] stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] (doręczona stronie w dniu [...]) stała się ostateczna w dniu [...]. Strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, a DIAS postanowieniami z dnia [...] nr [...] i nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika oraz odmówił przywrócenia tego terminu. W konsekwencji z uwagi na fakt, że ww. decyzja stała się ostateczna, to ponowne rozpatrywanie zarzutu nieistnienia określonego w tym orzeczeniu obowiązku, musiało skutkować stwierdzeniem jego niedopuszczalności przez organ egzekucyjny. Podkreślić należy także, że wniosek skarżących z 11 lutego 2019 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika z dnia [...] nr [...], oczekujący obecnie na rozpatrzenie, pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Powołana wyżej decyzja ostateczna pozostaje w obrocie prawnym i jako taka podlega wykonaniu. Reasumując, organy zasadnie uznały niedopuszczalność zarzutu wymagalności należności pieniężnej objętej postępowaniem egzekucyjny. 4.5. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., a mianowicie braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 tej ustawy, wskazać przyjdzie, że również nie zasługuje on na uwzględnienie. Jak już wskazano podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, określoną w tytule wykonawczym Naczelnika z dnia [...] nr [...] stanowi ostateczna decyzja Naczelnika z dnia [...] nr [...], która m.in. określa prawidłową wysokość powstałego z mocy prawa zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Rozważając zasadność powołanego zarzutu, nie może umknąć uwadze Sądu uregulowanie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 131), zgodnie z którym egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu, czyli tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Naczelnik nie był zobligowany, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, do uprzedniego doręczenia upomnienia o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query. 4.6. Mając na uwadze powyższe, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.