I SA/Gl 636/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1174/11 w sprawie ulgi płatniczej – umorzenia zaległości podatkowej postanawia odrzucić skargę. W piśmie z dnia 15 maja 2013 r. A S.A. w K. zawarła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na niewykonanie wyroku wydanego przez ten Sąd w dniu 29 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1174/11. W dniu 5 lipca 2013 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zarządził wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego). Równocześnie Zastępca Przewodniczącego Wydziału I wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi. W wezwaniach tych zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie tych wezwań skarżącej miało następujący przebieg. W dniu 11 lipca 2013 r. wobec niezastania adresata przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej. Zarazem w drzwiach adresata umieszczono o tym zawiadomienie. Powtórnie uczyniono to w dniu 19 lipca 2013 r. Natomiast w dniu 26 lipca 2013 r. przesyłkę tę zwrócono nadawcy jako niepodjętą. Skarżąca dotychczas nie ustosunkowała się do wskazanych wezwań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywana skarga podlega odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie wezwań: do uzupełnienia jej braku formalnego oraz do uiszczenia wpisu od tego pisma. Dostrzec należy, że stosownie do art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że odpowiednim w tym względzie dokumentem – w odniesieniu do spółek kapitałowych – jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego, a niedołączenie go do składanej skargi powoduje, że jest ona dotknięta brakiem formalnym (zob. m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, LEX nr 516658 i z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10, LEX nr 740458, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, LEX nr 484878). Z kolei stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Poza zachowaniem warunków formalnych skarga jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym, od którego zgodnie z art. 230 p.p.s.a pobiera się wpis, powinna być opłacona. Stosownie bowiem do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Nie ulega więc wątpliwości, że zdarzeniem inicjującym bieg każdego ze wskazanych wyżej terminów siedmiodniowych jest doręczenie danego wezwania adresatowi. W niniejszej sprawie uznać je należało za dokonane w dniu 25 lipca 2013 r. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który wobec osób prawnych ma zastosowanie w razie niemożności doręczenia: organowi uprawnionemu do reprezentowania takiego podmiotu przed sądem lub pracownikowi upoważnionemu do odbioru pism (art. 67 § 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). O wykonaniu powyższych czynności w niniejszej sprawie świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwróconej przesyłce. Zgodnie z nimi, jak już wspomniano, na skutek niezastania adresata, przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej, a w drzwiach adresata umieszczono o tym zawiadomienie. Po raz pierwszy dokonano tego w dniu 11 lipca 2013 r., powtórnie – w dniu 19 lipca 2013 r., natomiast w dniu 26 lipca 2013 r. przesyłkę tę zwrócono nadawcy jako niepodjętą. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 25 lipca 2013 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest zaś stwierdzenie, że przedstawione wezwania skarżąca powinna wykonać najpóźniej w czwartek 1 sierpnia 2013 r., czego jednakże nie uczyniła. Z tego względu jej skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.