I SA/Gl 645/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 4 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. na czynność Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie potrącenia opłaty komorniczej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 marca 2018 r. Prezydent Miasta K. (dalej: skarżący) wniósł o wydanie postanowienia w sprawie opłaty komorniczej pobranej w związku z egzekucją prowadzoną przeciwko A S.A. na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...] oraz [...]. Wskazał, iż na wypadek odmowy wydania postanowienia wzywa organ egzekucyjny do usunięcia naruszenia prawa w zakresie czynności polegającej na potrąceniu opłaty komorniczej z wyegzekwowanej należności. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego (dalej: organ) w S. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania postanowienia w sprawie opłaty komorniczej. Natomiast w piśmie ("odpowiedź") z tego samego dnia zauważył, że w przedmiotowym zakresie nie doszło do naruszenia prawa. Wskazał, że opłata komornicza została naliczona i pobrana odrębne dla przekazywanych kwot na podstawie art. 1a pkt 6 i art. 66 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem organ egzekucyjny pobierając opłatę egzekucyjną działał zgodnie z obowiązującymi przepisami. Pismem z dnia 17 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia [...]nr [...]o odmowie wszczęcia postępowania. Kolejnym pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł skargę na czynność Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w S. polegającą na potrąceniu opłaty komorniczej. Postanowieniem z dnia [...] [...] organ uznał w całości złożone zażalenie, natomiast postanowieniem z tego samego dnia o nr [...] wszczął postępowanie w przedmiocie wydania postanowienia w sprawie opłaty komorniczej. W dalszej kolejności postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ określił opłatę komorniczą na kwotę: 1. [...] zł za przekazane wierzycielowi przez organ egzekucyjny należności w związku z przeprowadzonym postępowaniem egzekucją przeciwko A S.A. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta K. z dnia [...] numer [...] 2. [...] zł za przekazane wierzycielowi przez organ egzekucyjny należności w związku z przeprowadzonym postępowaniem egzekucją przeciwko A S.A. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta K. z dnia [...] numer [...] 3. [...] zł za przekazane wierzycielowi przez organ egzekucyjny należności w związku z przeprowadzonym postępowaniem egzekucją przeciwko [...] S.A. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta K. z dnia [...] numer [...]. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że w związku z wydanym postanowieniem z dnia [...] znak [...], w którym organ egzekucyjny określił wysokość opłat komorniczych skarżącemu służą środki zaskarżenia przewidzianej w przepisach. Zatem należy stwierdzić, że sprawa jest w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga Prezydenta Miasta K. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. W myśl z kolei art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W tym miejscu zaakcentować trzeba – mając na uwadze zarzuty i wnioski zawarte w skardze – że na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Nadto, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z treści wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi wynika, że jej przedmiotem jest czynność polegająca na potrąceniu opłaty komorniczej, przy czym skarżący domaga się kontroli zasadności pobrania od niego tej opłaty, jak i jej wysokości. Należy zatem wskazać, że co do zasady ustalenie wysokości opłaty komorniczej, o której mowa w art. 66 § 3 w związku z art. 1a pkt 6 u.p.e.a., stanowi rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej postępowania egzekucyjnego, załatwianej w formie postanowienia - zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a. (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 465/13). Nie ma przy tym wątpliwości, że obciążony opłatą komorniczą ma prawo domagać się jej kontroli, jednakże następuje ona w drodze postępowania określonego przepisami u.p.e.a. oraz k.p.a., tj. poprzez kontrolę wydanych postanowień, nie zaś kontroli samej czynności. Tymczasem w nn. sprawie wysokość opłaty została określona postanowieniem z dnia [...] wskutek uwzględnienia zażalenia skarżącej na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie jej określenia. Zatem to postanowienie podlega kontroli przez właściwy organ, a w przypadku wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego przez ten sąd. Należy również zauważyć, że prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 95/18, Sąd ten wskazał, że "nie wszystkie jednak działania podejmowane przez organ stanowią czynności egzekucyjne (wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego), o których mowa w art. 1a pkt 2 w zw. z pkt 12 u.p.e.a.". W literaturze wskazuje się, że pod pojęciem czynności egzekucyjnych kryją się zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Od czynności egzekucyjnych o charakterze faktycznym należy odróżnić ogół czynności postępowania egzekucyjnego, dokonywanych nie tylko przez organ egzekucyjny i niemających charakteru wykonawczego (R. Hauser, Z. Leoński (w:) R. Hauser, A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2014, s. 21). Nie są czynnościami egzekucyjnymi takie działania organu egzekucyjnego, które nie wiążą się ze stosowaniem przymusu egzekucyjnego lub które wyłączają albo oddalają w czasie możliwość zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, tj. zajęcie zabezpieczające, doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, postanowienie w sprawie zawieszenia lub umorzenia postępowania egzekucyjnego, wyłączenie rzeczy bądź praw majątkowych spod egzekucji, pobór opłaty komorniczej, czy też zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 905/17). Powyższe oznacza, że skarga w niniejszej sprawie jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, na mocy ostatnio przywołanego przepisu orzeczono jak w sentencji.