I SA/Gl 676/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją nr [...], wydaną w dniu [...], Izba Skarbowa w K. utrzymała w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], nr [...], którą orzeczono o odpowiedzialności podatkowej A.P. jako członka zarządu spółki kapitałowej za jej zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. w wysokości [...] zł. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2003 r., sygn. akt I SA/Ka 1692/02, Sąd, działając na podstawie art. 201 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 59 obowiązującej wtedy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na śmierć skarżącej. W dniu 1 sierpnia 2011 r. ów Sąd postanowił o podjęciu tego postępowania. Dotychczas żadna osoba nie zgłosiła swego udziału w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Analiza przedstawionego stanu faktycznego nie pozostawia wątpliwości co do wystąpienia tych okoliczności w niniejszej sprawie. Za wymagającą wyjaśnienia uznać jedynie należy kwalifikację przedmiotu postępowania jako odnoszącego się wyłącznie do praw i obowiązków zmarłej. W tym kontekście niezbędne jest odwołanie się do art. 97 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym majątkowe prawa i obowiązki podatnika lub płatnika podlegają przejęciu przez ich spadkobierców. Znamienne, iż ani ten, ani żaden inny przepis powołanej ustawy nie wiąże takiego skutku ze śmiercią osoby trzeciej, w tym członka zarządu spółki kapitałowej. Oznacza to, że spadkobiercy takiego podmiotu nie wstępują w jego prawa i obowiązki w omawianym zakresie [zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 887/11; z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1987/09 (obydwa dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jak również: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 586/04, LEX nr 147563; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1528/02, LEX nr 80888]. Mając to na względzie, uznać należało, że niniejsze postępowanie sądowe, zawieszone z uwagi na śmierć skarżącej, powinno zostać umorzone. W pierwszej kolejności koniecznym stało się zatem jego podjęcie, gdyż zgodnie z wypracowanym na gruncie postępowania cywilnego poglądem, który, zdaniem Sądu, znajduje zastosowanie także w tym przypadku, obowiązek podjęcia postępowania z urzędu istnieje nie tylko wtedy, kiedy ustała przyczyna zawieszenia, ale także wówczas, gdy okazało się, że nie było podstawy do zawieszenia lub ona odpadła (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1998 r., sygn. akt II CKN 921/97, LEX nr 519203). Ponieważ takie postanowienie w niniejszej sprawie wydano już w dniu 1 sierpnia 2011 r., na tym etapie konieczne stało się więc umorzenie postępowania zgodnie z przytoczonym wyżej art. 161 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.