I SA/Gl 701/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę. J. S. (dalej: "strona", "wnioskodawca" lub "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: "organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium") z dnia (...) r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia (...) r. nr (...) odmawiającą umorzenia w całości należności Miasta K. z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu marki Fiat Punto o nr rej. (...) w strefie płatnego parkowania Miasta K. w dniach: 26 października 2011 r., 18 stycznia 2012 r., 25 stycznia 2012 r., 1 lutego 2012 r., 7 marca 2012 r., 9 maja 2012 r., 11 lipca 2012 r., 8 sierpnia 2012 r., 29 sierpnia 2012 r., 5 września 2012 r., 12 września 2012 r., 19 września 2012 r., 10 października 2012 r., 17 października 2012 r., 28 listopada 2012 r., 5 grudnia 2012 r., 3 stycznia 2013 r., 9 stycznia 2013 r., 13 lutego 2013 r., 27 lutego 2013 r., 20 marca 2013 r., 29 maja 2013 r., 17 lipca 2013 r., 21 sierpnia 2013 r., 18 września 2013 r., 6 listopada 2013 r., 29 stycznia 2014 r., a także należnych kosztów upomnienia w łącznej kwocie (...) zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy prezentując dotychczasowy przebieg postępowania wskazał, że Zastępca Kierownika Działu Nadzoru Systemu Parkowania Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. (dalej: "MZUiM") w piśmie z dnia 5 listopada 2014 r. nr (...) odmówił stronie anulowania należności powstałych w związku z nieopłaconym parkowaniem pojazdu w strefie płatnego parkowania. Strona w piśmie z dnia 15 listopada 2014 r. skierowanym do Kolegium (wniesionym za pośrednictwem Prezydenta Miasta K.) ponowiła żądanie anulowania dodatkowych opłat za parkowanie samochodu. SKO uznało pismo Zastępcy Kierownika Działu Nadzoru Systemu Parkowania MZUiM nr (...) z dnia (...) r. za decyzję administracyjną odmawiającą stronie umorzenia należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty parkingowej oraz decyzją z dnia (...) r. nr (...) uchyliło w całości decyzję z (...) r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium wskazało przy tym na potrzebę ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości treści żądania strony, tj. wyjaśnienia, czy wnosi ona o udzielenie ulgi w spłacie czy też kwestionuje powstanie obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik Wydziału Budynków i Dróg Urzędu Miasta K. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta K. decyzją nr (...) z dnia (...) r. odmówił wnioskodawcy umorzenia należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania. Po rozpatrzeniu odwołania strony od powyższej decyzji Kolegium decyzją z dnia (...) r. nr (...) uchyliło ją w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując, iż decyzja nie zawierała analizy sytuacji ekonomicznej strony, nadto jej uzasadnienie było szczątkowe i ogólnikowe. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) organ pierwszej instancji odmówił stronie umorzenia należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca zwrócił się o jej uchylenie. Strona wskazywała w odwołaniu, że odbywała podróż do K. w związku z wizytą lekarską i parkowała w miejscu do tego wskazanym. Po przyjściu do samochodu nigdy nie otrzymała jakiegokolwiek wezwania do zapłaty za parkowanie, w pobliżu nie było również żadnego inkasenta. Wobec powyższego strona zwróciła się o wyjaśnienie (ze wskazaniem przepisów prawa), czy powiadamianie o konieczności uiszczenia opłaty parkingowej poprzez pozostawienie zawiadomienia za szybą samochodu jest prawidłowe. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia (...) r. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie SKO zaakcentowało, że należności z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacone parkowanie w strefie płatnego parkowania stanowią dochód budżetów jednostek samorządu terytorialnego i należy je traktować jako niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych. Kolegium wskazywało, że ustawa ta w art. 67 rozstrzyga o trybie załatwiania spraw związanych z takimi dochodami, tj. o obowiązku stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w odniesieniu do spłaty należności, o których mowa w art. 60 tej ustawy, na wniosek zobowiązanego właściwy organ może udzielać określonych w art. 55 ustawy o finansach publicznych ulg. Co do zasady możliwe jest zatem umarzanie w całości albo w części tych należności, odraczanie ich spłaty lub rozłożenie na raty. Kolegium wskazało następnie, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe. Organ odwoławczy zaakcentował następnie, że pojęcie "ważnego interesu podatnika" wiąże się przede wszystkim z sytuacją ekonomiczną wnioskodawcy. W związku z tym, przesłanka zastosowania ulgi płatniczej nie może być rozpatrywana w oderwaniu od aktualnej sytuacji materialnej i życiowej strony, możliwej do określenia poprzez uzyskanie danych obejmujących informacje dotyczące jej stanu majątkowego (w tym bieżących możliwości płatniczych), sytuacji rodzinnej, stanu zdrowia, źródła uzyskiwanych dochodów, realnych możliwości podjęcia lub zmiany zatrudnienia, a także skutków, jakie dla jednostki oraz osób pozostających na jej utrzymaniu może spowodować egzekucja zaległości objętej wnioskiem o umorzenie. Kolegium zaznaczyło przy tym, że ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Z kolei termin "interes publiczny" należy rozumieć jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że decyzje dotyczące umorzenia należności podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, które polega na przyznaniu organom podatkowym możności dokonania wyboru między dwoma równowartościowymi rozwiązaniami. Organ, przy rozpatrywaniu sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzystający ze swobody uznania administracyjnego, ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, może zatem w przypadku stwierdzenia przesłanki uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Z uwagi na uznaniowy charakter decyzji odmowa umorzenia należności nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki ich umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca. Kolegium wskazywało następnie, że zgodnie z poczynionymi w sprawie ustaleniami, wnioskodawca posiada dom mieszkalny wraz z działką na której jest położony oraz samochód osobowy, a źródłem dochodu strony jest emerytura w wysokości 3100,00 zł. Wydatki związane z utrzymaniem domu oraz samochodu, opłatami (energia elektryczna, gaz, woda, śmieci, ogrzewanie), bieżącymi remontami i podatkami to 2200,00 zł. Ponadto strona zaznaczyła również, że wraz z nią mieszkają dwie wnuczki a dużą pozycję w budżecie rodzinnym stanowi wyżywienie oraz zakup lekarstw. Kolegium zwróciło jednocześnie uwagę, iż decyzją z dnia (...) r. nr (...) organ pierwszej instancji rozłożył stronie należność wynikającą z opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu na raty, wynoszące 50,00 zł miesięcznie. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, przy wskazywanych przez stronę dochodach i wydatkach spłata należności w ratach jest możliwa bez znacznego pogorszenia sytuacji materialnej wnioskodawcy. SKO zaznaczyło również, że przyczynę powstania należności stanowiło działanie strony, która zaparkowała pojazd w miejscu płatnym, co zrodziło z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej, zaś brak tej opłaty skutkował nałożeniem na stronę opłaty dodatkowej. Wnioskodawca nie wykazał przy tym, aby od tego czasu nastąpiły nieprzewidziane, nadzwyczajne zdarzenia, mogące mieć wpływ na jego sytuację, uniemożliwiające uregulowanie należności. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że umorzeniu należności sprzeciwia się również interes publiczny, bowiem rozstrzygnięcie takie byłoby krzywdzące dla pozostałych osób, które decydując się na parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania uiszczają związane z tym opłaty. Końcowo Kolegium odniosło się do twierdzeń strony, podważających powstanie obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu. W tych ramach SKO stwierdziło, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia umorzenia należności, zatem nie mogły odnieść skutku argumenty dotyczące istnienia obowiązku uiszczania opłat. Kolegium wyjaśniło jednocześnie stronie, na jakiej podstawie powstaje obowiązek uiszczania opłat parkingowych, opłaty dodatkowej oraz wskazało, iż pozostawienie przez inkasenta wezwania za wycieraczką pojazdu ma jedynie charakter informacyjny, gdyż obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej wynika bezpośrednio z przepisów prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję SKO z dnia (...) r. skarżący podnosił, że obecnie ma 73 lata i regularnie raz lub dwa razy w miesiącu odbywa wizyty lekarskie w K. Wizyty te wyznaczone są na godz. 19:00, w inne dni na godz. 17:00. Skarżący wskazywał, że po przyjeździe do K. zaparkował samochód w miejscu do tego przeznaczonym, tj. wskazanym przez znak drogowy "P" (miejsce parkowania), przy ul. (...) w obrębie (...). Natomiast gdy wizyty lekarskie miał na godz. 17:00, przyjeżdżał do Katowic około godz. 15:30 – 16:00 i najczęściej parkował samochód w okolicach dworca kolejowego (zwykle na wysepce między jezdniami). Gdy było wolne miejsce parkingowe to również na nim parkował. Skarżący podnosił, że wizyta lekarska kończyła się około godz. 17:30, przybywał do samochodu, gdzie nie było parkingowego, automatu do płacenia ani żadnego wezwania do zapłaty. Następnie skarżący wskazał, że w 2014 r. otrzymał plik zawiadomień dotyczących nieuiszczenia opłat za postój. Wyraził przy tym wątpliwość, czy powiadamianie o konieczności zapłaty opłaty parkingowej "metodą za szybę samochodu" jest prawidłowe. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. skarżący wnosił i wywodził jak w skardze. Wskazywał również, że inkasent pracował w godzinach od 8:00 do 16:00, wobec tego nie miał komu uiścić opłaty. Gdy przyjeżdżał wcześniej, parkował w miejscu, które uznał za nienależące do strefy płatnego parkowania. Dodał również, że nie otrzymał żadnego dokumentu, dotyczącego spornych parkowań a o całej sprawie dowiedział się z decyzji określającej kwotę, której umorzenia się domaga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a".) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania skargi stwierdzić w pierwszej kolejności trzeba, że należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczone opłaty parkingowe za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania stanowią dochód jednostek samorządu terytorialnego, zgodnie z art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) w związku z art. 40a ust. 1 tej ustawy. Zgodnie natomiast z art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1870, dalej: "u.f.p."), środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. W myśl z kolei art. 64 ust. 1 u.f.p., właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Powyższe oznacza, że stosownie do art. 55 u.f.p. niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Przepisy u.f.p. nie zawierają przy tym przesłanek, które warunkują dopuszczalność stosowania ulg w odniesieniu do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym, lecz zawierają w art. 67 u.f.p. odesłanie, zgodnie z którym do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych przepisami u.f.p. stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "O.p."). Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., który znajduje w niniejszej sprawie zastosowanie, organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe. W orzecznictwie akcentuje się, że "ważny interes podatnika" stanowi przesłankę związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Musi on być przy tym na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla tej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 282/16, Lex nr 2137769). Z kolei "interes publiczny" to dyrektywa postępowania, nakazująca respektowanie wspólnych wartości istotnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność i obiektywizm działania aparatu państwowego, itp. (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1318/13, Lex nr 1750039). Zaznaczyć należy, że użyty w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. spójnik "lub" wskazuje na to, iż wystarczy spełnienie tylko jednej z przesłanek zawartych w tym przepisie (tj. "ważnego interesu podatnika" bądź "interesu publicznego"), aby organ mógł podjąć decyzję o wyborze alternatywy, czy przyznać ulgę, czy też nie (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3481/15, Lex nr 2119050). Zaakcentować przy tym trzeba, że użyte w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. sformułowanie "może umorzyć" w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, iż organ orzekający w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych przy rozpatrywaniu takiej sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ podatkowy w przypadku stwierdzenia przesłanek określonych w tym przepisie może uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Wolność decyzyjna w zakresie rozstrzygnięcia na gruncie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. sprawia, że nawet wystąpienie ustawowych przesłanek nie obliguje organu podatkowego do zastosowania instytucji umorzenia w każdym przypadku (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 682/15, Lex nr 1944720). Rozstrzygnięcie organu nie może mieć natomiast charakteru dowolnego o tyle, że musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ podejmując negatywną dla podatnika decyzję, nawet mającą charakter uznaniowy, jest zobowiązany do wskazania i uzasadnienia motywów, którymi się kierował, albowiem każdorazowo, odmowa uwzględnienia wniosku o udzielenie ulgi, przy spełnieniu przesłanek do jej udzielenia wymaga wyważenia pomiędzy owymi przesłankami a powszechnie akceptowalnymi zasadami społecznymi: sprawiedliwością, równością, czy obowiązkiem ponoszenia kosztów funkcjonowania wspólnoty przez jej członków (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 2013/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji sprowadza się do oceny, czy organ zbadał sprawę pod kątem wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., tj. czy prawidłowo zostały ustalone okoliczności faktyczne mające znaczenie w sprawie i czy organ w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami uzasadnił przyczyny podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, że w ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne przyjmując, iż analiza materiału dowodowego oraz wyjaśnień wnioskodawcy nie uzasadnia rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem strony, tj. umorzenia należności. Jak podnosiło Kolegium, z akt sprawy wynika (por. m.in. pismo skarżącego z dnia 11 maja 2015 r.), iż strona nie prowadzi działalności gospodarczej. Posiada dom mieszkalny wraz z działką oraz samochód osobowy marki Fiat Punto rocznik 2009. Źródło dochodu wnioskodawcy stanowi emerytura w wysokości 3100,00 zł. Strona ponosi wydatki związane z utrzymaniem domu (opłaty za energię elektryczną, paliwo gazowe, wodę, wywóz śmieci, ogrzewanie, bieżące remonty, telefon) oraz utrzymaniem samochodu i zapłatą podatków w łącznej kwocie 2200,00 zł. Z wnioskodawcą zamieszkują dwie nastoletnie wnuczki. Strona nie korzysta z pomocy społecznej. Wnioskodawca podkreślił również, że "dużą pozycję" w rodzinnym budżecie stanowią wydatki na wyżywienie oraz zakup leków. Ze znajdującego się w aktach zeznania PIT-40A za 2014 r. wynika, że strona osiągnęła w tymże roku przychód w wysokości 45.610,18 zł, natomiast zaliczka pobrana i odprowadzona przez płatnika wynosiła 4116,00 zł. Strona wnosiła o umorzenie w całości należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczone opłaty parkingowe wraz z kosztami upomnienia w łącznej kwocie 1419,60 zł. Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela pogląd organów, zgodnie z którym strona nie przedstawiła dowodów wskazujących na to, iż nie jest w stanie ponieść dodatkowych opłat w związku z nieuiszczeniem w terminie opłat za parkowanie pojazdu bez znacznego uszczerbku majątkowego dla siebie lub rodziny. Strona, uzyskująca stały dochód z tytułu emerytury, nie wykazała, aby w jej przypadku zachodziły nadzwyczajne i nieprzewidziane zdarzenia, mogące mieć wpływ na jej sytuację materialną. Jest tak tym bardziej dlatego, że – co wymaga podkreślenia - decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia (...) r. nr (...) rozłożono skarżącemu należność na 28 miesięcznych rat, z których pierwsze 27 rat wynosi 50,00 zł a ostatnia rata 69,60 zł, płatnych do 10 dnia każdego miesiąca kalendarzowego, począwszy od października 2014 r. Skarżącemu udzielono zatem ulgi w spłacie należności w postaci rozłożenia jej na raty. Biorąc pod uwagę możliwość spłaty przez stronę należności w ratach, przy uwzględnieniu wskazywanych przez nią dochodów oraz wydatków, należało zgodzić się z twierdzeniem SKO, że spłata ta jest w przypadku wnioskodawcy możliwa bez znacznego pogorszenia jego sytuacji materialnej. Dodatkowo zaznaczyć należy, że za odmową umorzenia należności przemawia w niniejszej sprawie również to, iż powstała ona na skutek działania samego wnioskodawcy, który, pozostawiając pojazd na terenie strefy płatnego parkowania, nie uiścił wymaganych opłat z tego tytułu. W orzecznictwie sądowym wskazuje się bowiem, iż wprawdzie, co do zasady, ocena istnienia w sprawie okoliczności uzasadniających umorzenie zaległości podatkowych powinna być dokonywana według stanu z dnia podejmowania decyzji, niemniej jednak przy rozstrzyganiu tego rodzaju spraw, nie można zupełnie tracić z pola widzenia okoliczności, które złożyły się na powstanie zaległości podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2016/12, Lex nr 1500156). Zdaniem Sądu słusznie Kolegium przyjęło również, iż umorzeniu należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat parkingowych sprzeciwia się interes publiczny, rozumiany jako przestrzeganie zasady sprawiedliwości i równości wobec prawa. Umorzenie takie w przypadku wnioskodawcy byłoby krzywdzące dla osób, które decydując się na zaparkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania uiszczają związane z tym opłaty. Reasumując, Sąd stwierdził, że organy orzekające wszechstronnie rozważyły i oceniły wszystkie aspekty faktyczne i prawne niniejszej sprawy, a także wzięły pod uwagę okoliczności podnoszone przez skarżącego i w wyniku tej oceny podjęte zostały decyzje mieszczące się granicach uznania administracyjnego. Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do uznania ich za niezgodne z prawem. Końcowo, odnosząc się do wniosku skarżącego o "wskazanie, czy w prawodawstwie polskim istnieje powiadamianie metodą na szybę samochodu" należy podkreślić, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia umorzenia należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat parkingowych w strefie płatnego parkowania, nie zaś kwestia prawidłowości nałożenia na skarżącego opłat, których umorzenia się domaga. Jedynie na marginesie wskazać trzeba, że wyjaśnienie dotyczące podniesionej przez stronę kwestii zawarte zostało w zaskarżonej decyzji SKO. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.