I SA/Gl 714/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Monika Krywow, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 kwietnia 2024 r. nr 480000/71/165292/2024 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 26 kwietnia 2024 r. nr 480000/71/165292/2024, którym na podstawie art. 83 c §1a i art. 83 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 497, dalej: u.s.u.s.) oraz art. 33 § 2 pkt 4 i 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2505, dalej: u.p.e.a.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. utrzymał w mocy własne postanowienie z 22 marca 2024 r. nr 480000/71/P-5997/2024/DD w sprawie nieuznania zarzutów A. S. wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym za uzasadnione. Stan sprawy przedstawia się następująco. W piśmie z 6 lutego 2024 r. A. S. (dalej: zobowiązana, skarżąca) złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej do tytułu wykonawczego z 23 stycznia 2024 r. nr TW1480024001202. W treści złożonych zarzutów wskazała na rażące naruszenie prawa. Pismem z 20 lutego 2024 r., zobowiązana została wezwana do uzupełnienia braków formalnych złożonych zarzutów poprzez określenie istoty i zakresu żądania oraz dowodów uzasadniających żądanie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Powyższe pismo zostało odebrane przez pełnomocnika zobowiązanej w dniu 23 lutego 2024 r., jednak nie udzielono na nie odpowiedzi. W tym stanie rzeczy wierzyciel postanowił rozpatrzyć zarzut w oparciu o posiadaną dokumentację. Postanowieniem z 22 marca 2024 r. organ nie uznał wniesionych zarzutów za uzasadnione. W piśmie 3 kwietnia 2024 r. zobowiązana wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie wskazanego postanowienia z powodu rażącego naruszenia prawa. W piśmie tym wskazano, że działanie organu narusza prawo, gdyż podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego winno stanowć zarządzenie prezesa ZUS, dotyczące właściwości miejscowej oddziału, który wszczął postępowanie, a które to zarządzenie nie zostało nigdy oficjalnie opublikowane. Zdaniem strony działanie w oparciu o zarządzenie, do którego nikt poza ZUS nie dostępu narusza Konstytucję RP i tym samym narusza prawo. Nadto zarzucono, że tytuł wykonawczy nie został prawidłowo wystawiony i nie spełnia wymogów prawa. Postanowieniem z 26 kwietnia 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własne postanowienie z 22 marca 2024 r. nr 480000/71/P-5997/2024/DD w sprawie nieuznania zarzutów za uzasadnione. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 83 c § 1a u.s.u.s. dla postanowień, od których przysługuje zażalenie, wydanych przez Zakład jako wierzyciela na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosuje się odpowiednio przepis art. 83 ust. 4 w/w ustawy z tym, że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zgodnie z art. 83 ust. 4 u.s.u.s. stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dalej podano, że zgodnie z treścią art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm. – u.p.e.a.) zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Nieistnienie obowiązku jest pierwszą określoną w ustawie podstawą wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Przesłanką wniesienia zarzutu jest więc sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z uwagi na fakt, że w ogóle nie zaistniał. Okoliczność nieistnienia obowiązku nie musi być następstwem okoliczności, która nastąpiła po wydaniu tytułu wykonawczego, bowiem może zaistnieć wcześniej. Przy czym, jak podkreślono, zobowiązany wnosząc zarzut na omawianej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał (por. wyrok WSA w Gliwicach z 5 marca 2020 r., I SA/GI 905/19, CBOSA). 23 stycznia 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Z., działając jako wierzyciel, wystawił tytuł wykonawczy nr TW1480024001202, obejmujący składkę na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń 2023 r. Podstawą wystawienia ww. tytułu wykonawczego była deklaracja rozliczeniowa, a więc istnienie obowiązku opłacenia składki wynikało z tego tytułu. Określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z aktu będącego podstawą egzekucji stanowi drugą przyczynę wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Obowiązującą zasadą jest zgodność tytułu wykonawczego z dokumentem stanowiącym podstawę do jego wystawienia. Jeżeli więc podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest deklaracja rozliczeniowa, to w tytule wykonawczym musi być wskazany podmiot, którego dotyczy deklaracja rozliczeniowa. Nie może być więc różnicy pomiędzy określeniem podmiotu zobowiązanego w deklaracji rozliczeniowej, a nazwaniem zobowiązanego w tytule wykonawczym, ponieważ tytuł ten można wystawić tylko w odniesieniu do osoby wskazanej jako podmiot zobowiązany określony w deklaracji rozliczeniowej. Jak wynika z akt sprawy podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego nr TW1480024001202, obejmującego styczeń 2023 r., była deklaracja rozliczeniowa złożona przez zobowiązaną. Wskazaną w deklaracji rozliczeniowej należność do zapłaty odzwierciedla kwota wykazana przez wierzyciela w wystawionym tytule wykonawczym. Tym samym zarówno obowiązek, jak i podmiot zobowiązany został prawidłowo określony przez wierzyciela w ww. tytule wykonawczym. Kolejną okolicznością uzasadniającą wniesienie zarzutu jest błąd co do zobowiązanego. Mamy z nim do czynienia w przypadku, w którym środek egzekucyjny zastosowano wobec podmiotu faktycznie niebędącego zobowiązanym w tym postępowaniu. Może to nastąpić w dwóch przypadkach. Po pierwsze, gdy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego i której doręczyli tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów. Po drugie, gdy w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek. Jak przyjmuje się w literaturze, zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. W tytule wykonawczym została prawidłowo wskazana osoba, na której ciążył obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji nastąpiło poprzez porównanie danych skarżącej (m.in. nr NIP i REGON) zawartych w deklaracji rozliczeniowej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne, jest kolejną przesłanką wystąpienia zobowiązanego z zarzutem w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawa ta stanowi sankcję dla naruszenia zasady upomnienia, wyrażonej w art. 15 u.p.e.a., której istotą jest indywidualne zagrożenie zobowiązanemu zastosowania środków egzekucyjnych w przypadku, gdy dobrowolnie nie wykona obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. W aktach egzekucyjnych sprawy są zwrotne potwierdzenia odbioru upomnień egzekucyjnych. Upomnienia egzekucyjne zostały osobiście odebrane przez pełnomocnika skarżącej w dniu 16 marca 2023 r. Wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części jest okolicznością, której wystąpienie także stanowi podstawę wniesienia zarzutu przez zobowiązanego. Przesłanką wniesienia tego zarzutu jest więc sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z powodu jego wykonania. Spełnienie tej przesłanki następuje również w przypadku upływu czasu, z którym przepisy prawa wiążą przedawnienie się obowiązku, albo w przypadku wystąpienia innych okoliczności uregulowanych w przepisach prawa skutkujących wygaśnięciem obowiązku. Zarzut ten będzie zasadny także w sytuacji umorzenia obowiązku w przewidzianym w odrębnych przepisach prawa trybie.  W przypadku strony nie doszło ani do wygaśnięcia obowiązku w całości, ani w części. Nie odnotowano żadnych wpłat na poczet tytułu wykonawczego nr TW1480024001202, które mogły spowodować wygaśnięcie obowiązku, nawet częściowe. Nie doszło również do umorzenia należności objętej tym tytułem wykonawczym. W tym miejscu wyjaśniono, że zgodnie z art. 24 pkt 4 u.s.u.s. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Tytuł wykonawczy o ww. numerze obejmuje składki na ubezpieczenie zdrowotne za 2023 r. Bez względu na okoliczności mogące mieć wpływ na zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia, należność wykazana w ww. tytule wykonawczym nie uległa przedawnieniu. Ostatnim zarzutem jest brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. O braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Przepis używa także sformułowania "brak wymagalności obowiązku z innego powodu". Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest zgodny pogląd, że chodzi tu o zdarzenia tego rodzaju jak: odroczenie terminu bądź rozłożenie na raty, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując analizy merytorycznej sprawy wierzyciel nie dopatrzył się innych przyczyn wpływających na brak wymagalności obowiązku. Nie wystąpiły żadne przeszkody formalno-podmiotowe lub przedmiotowe. Nadto wierzyciel wyjaśnił, że w art. 66 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1285 z późn. zm.) wymieniony został katalog osób podlegających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W katalogu tym wymienione zostały między innymi osoby prowadzące działalność pozarolniczą (pkt 1 lit. c) ) oraz osoby pobierające emeryturę lub rentę (pkt. 16). Z kolei art. 82 ust. 1 powołanej wyżej ustawy stanowi, że w przypadku, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze wskazano, że czynności egzekucyjne realizowane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Dyrektora Oddziału w Z., w zakresie egzekucji administracyjnej, naruszają prawo, gdyż podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego winno stanowić zarządzenie prezesa ZUS dotyczące właściwości miejscowej oddziału, który wszczął postępowanie, a które to zarządzenie nigdy oficjalnie nie zostało opublikowane. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy publiczne mogą działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. W związku z tym, skoro Dyrektor Oddziału ZUS w Z. działa na podstawie zarządzenia, do treści którego nikt spoza ZUS nie ma dostępu, to działanie takie narusza Konstytucję RP i tym samym narusza prawo. Zarządzenia prezesa ZUS dotyczące właściwości miejscowej powinny zostać oficjalnie opublikowane. Jeśli do tego nie doszło, to nie mogą być stosowane. W Polsce obowiązuje bowiem zasada jawności prawa. Zajęcie jest niedopuszczalne również z powodu rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu przedmiotowych tytułów wykonawczych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z 16 kwietnia 2024 r. nr 480000/71/165292/2024, którym Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własne postanowienie z 22 marca 2024 r. w sprawie nieuznania za uzasadnione zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z 23 stycznia 2024 r. nr TW1480024001202. Skarżąca pomimo wezwania nie określiła istoty zarzutów. Wskazała jedynie na rażące naruszenie prawa. Postępowanie, w którym doszło do wydania zaskarżonego postanowienia, zostało zainicjowane wskutek wniesienia przez skarżącą zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zobowiązana skorzystała zatem z uprawnienia, o którym mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. Przepis ten statuuje bowiem prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.). Z kolei art. 83c ust. 1a u.s.u.s., który jest lex specialis w stosunku do art. 34 § 3 u.p.e.a. stanowi, że do postanowień, od których przysługuje zażalenie, wydanych przez ZUS jako wierzyciela na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepis art. 83 ust. 4 u.s.u.s. stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Oznacza to, że od takiego postanowienia strona może złożyć do Prezesa ZUS wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyjaśnić należy, że art. 83c ust. 1a u.s.u.s. został dodany przez art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070). Na podstawie tej ustawy znowelizowano m. in. u.p.e.a. Jak wynika z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Z kolei w myśl art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że prawo do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 u.p.e.a.) nie umożliwia zgłoszenia zarzutu jakiegokolwiek, lecz jedynie takiego, który został przewidziany przez ustawodawcę w art. 33 § 2 u.p.e.a. O zakresie rozpatrzenia sprawy decyduje zatem treść zgłoszonego zarzutu. Jak wskazał NSA w wyroku z 14 września 2007 r., I OSK 522/07 to właśnie na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut. Na związanie organu podstawą prawną zarzutów i jego ograniczony zakres kognicji w tej materii wskazuje orzecznictwo sądowe przyjmujące, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tejże ustawy (por. wyroki NSA z: 8 czerwca 2021 r., III FSK 3542/21; 17 maja 2012 r., II FSK 2267/10; 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10 dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie pomimo wystosowania przez organ do pełnomocnika skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych zarzutów poprzez określenie istoty i zakresu żądania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania i braku odpowiedzi na to wezwanie, organ wydał merytoryczne postanowienie w przedmiocie zarzutów i nie uznał za uzasadniony żadnego z zarzutów wskazanych w art. 33 u.p.e.a. W ocenie Sądu w zaistniałej sytuacji, organ nie był uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Organ winien wydać postanowienie zgodnie z rygorem, jakim nadał w piśmie z 20 lutego 2024 r. Uchybienie to jednakże nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem jak słusznie uznał organ, w oparciu o posiadaną dokumentację w sprawie, żaden z zarzutów, o którym mowa w art. 33 § 2 u.p.e.a. nie jest zarzutem zasadnym. Organ słusznie wywiódł, że przesłanką wniesienia zarzutu nieistnienia obowiązku jest sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z uwagi na fakt, że w ogóle nie zaistniał. W dniu 23 stycznia 2024 r. został wystawiony tytuł wykonawczy obejmujący składkę na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń 2023 r. Podstawą wystawienia wspomnianego tytułu wykonawczego była deklaracja rozliczeniowa. Tak więc, istnienie obowiązku opłacenia składki wynikało z tego tytułu. Wskazana w deklaracji rozliczeniowej kwota do zapłaty jest odzwierciedlona przez wierzyciela w wystawionym tytule wykonawczym. Tym samym zarówno obowiązek, jak i zobowiązany podmiot został prawidłowo określony w ww. tytule wykonawczym. Błąd co do zobowiązanego jest kolejną okolicznością uzasadniającą wniesienie zarzutu. Z błędem co do zobowiązanego mamy do czynienia w przypadku, w którym środek egzekucyjny zastosowano wobec podmiotu faktycznie niebędącego zobowiązanym w tym postępowaniu. W tytule wykonawczym wystawionym w niniejszej sprawie, została prawidłowo wskazana osoba, na której ciążył obowiązek. Okoliczność tą ustalono poprzez porównanie danych zobowiązanej (takich jak nr NIP i REGON) zawartych w deklaracji rozliczeniowej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne, jest kolejną przesłanką wniesienia zarzutu na postępowanie egzekucyjne. W aktach egzekucyjnych sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia egzekucyjnego, które pełnomocnik skarżącej odebrał osobiście w dniu 16 marca 2023 r. Wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części także stanowi podstawę wniesienia zarzutu przez zobowiązanego. Przesłanką wniesienia zarzutu jest wówczas sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z powodu jego wykonania. Spełnienie tej przesłanki następuje również w przypadku upływu czasu, z którym przepisy prawa wiążą przedawnienie się obowiązku, albo w przypadku wystąpienia innych okoliczności uregulowanych w przepisach prawa skutkujących wygaśnięciem obowiązku. Zarzut taki będzie zasadny także w sytuacji umorzenia obowiązku w przewidzianym w odrębnych przepisach prawa trybie. W przypadku skarżącej nie doszło ani do wygaśnięcia obowiązku w całości, ani w części. Nie odnotowano żadnych wpłat na poczet ww. tytułu wykonawczego, które mogły spowodować wygaśnięcie obowiązku, nawet częściowe. Nie doszło również do umorzenia należności objętych ww. tytułami wykonawczymi. Dochodzona należność, stanowiąca składkę na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń 2023 r. nie uległa przedawnieniu. Ostatnim zarzutem jest brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. O braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Wspomniany przepis zawiera także sformułowanie "brak wymagalności obowiązku z innego powodu". Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. Zalicza się do nich w orzecznictwie takie zdarzenia jak: odroczenie terminu płatności bądź rozłożenie należności na raty, a także wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej. W realiach tej sprawy nie dopatrzono się żadnych okoliczności (formalno-podmiotowych czy przedmiotowych) skutkujących brakiem wymagalności składki na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń 2023 r. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.