I SA/Gl 721/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, del. Sędzia SO Dorota Kozłowska, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi G. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej także: Kolegium) działając na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 79 poz. 856), art. 1 i art. 6c ustawy z dnia 15.11.1984 r. o podatku rolnym (t.j. D.z U. Nr 136 z 2006 r., poz. 969), art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. Nr 95 z 2010 r. poz. 613) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.749 z 2012 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy H. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia Pani G. Ł. łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że organ I instancji ustalił Stronie wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r., obejmujący podatek od nieruchomości od budynku mieszkalnego z garażem oraz budynku i gruntów zakwalifikowanych do kategorii "pozostałe" i podatek rolny od gruntów ornych i pastwisk. W odwołaniu od tej decyzji Strona wskazała, iż ponawia wszystkie odwołania dotyczące swojej nieruchomości. Podniosła, że decyzja jest niezgodna z prawem i ze stanem faktycznym, a w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach toczy się postępowanie pod sygnaturą I SA/Gl 1127/13. Zakwestionowała powierzchnię terenów budowlanych ujętą w decyzji i wskazała, że zmiany w zakresie użytków zwiększające tereny mieszkaniowe kosztem terenów leśnych "dokonują się nie wiadomo w jakim urzędzie i na czyj wniosek". Rozważania własne organ odwoławczy rozpoczął od stwierdzenia, że analiza treści odwołania oraz dołączonych załączników wskazuje, że przedmiotem żądań strony jest zakwestionowanie wymiaru podatku dokonanego zaskarżoną decyzją oraz ponowienie wszystkich odwołań dotyczących nieruchomości Strony. W tym stanie rzeczy konieczne stało się wyraźne zakreślenie przedmiotu niniejszego postępowania, którym jest wyłącznie odwołanie od konkretnej decyzji Wójta Gminy H. z dnia [...] r. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. Postępowanie podatkowe drugoinstancyjne ma granice zakreślone treścią zaskarżonej decyzji. Dalej Kolegium stwierdziło, że istnieją podstawy prawne do dokonania wymiaru zobowiązania w sposób wyrażony zaskarżoną decyzją. Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowego ustalenia podatku lokalnego w stosunku do gruntu o powierzchni 7730 m 2, a w szczególności o powierzchni 1994 m 2, do którego opodatkowania organ zastosował przepisy o podatku od nieruchomości, a Strona kwestionuje zgodność opodatkowanej powierzchni ze stanem faktycznym i prawnym. Wskazując podstawę prawną ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego organ podał, że zgodnie z art. 6c ust 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. Nr 136 z 2006 r., poz. 969 ze zm.) "osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Z powyższego wynika, że w jednym nakazie płatniczym dokonany jest wymiar różnych podatków lokalnych (w niniejszej sprawie podatku od nieruchomości i podatku rolnego). Zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym "opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza". Z kolei w myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. Nr 95 z 2010 r., poz. 613, dalej także: u.p.o.l.) a contrario, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, które nie stanowią użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z tym, że w myśl art. 1a ust. 3 w/w ustawy przez użyte w ustawie określenia: m.in. użytki rolne, lasy, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Zatem zarówno ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 1a ust. 3, jak i ustawa o podatku rolnym w art. 1 odsyłają do klasyfikacji gruntów dokonanej w ewidencji gruntów i budynków, jako podstawy do wyboru właściwego podatku do opodatkowania. Z tymi przepisami koreluje treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. Nr 193 z 2010 r., poz. 1287), zgodnie z którym wymiar podatku dokonywany jest przez organy podatkowe w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie natomiast z art. 194 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone. Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że z treści zaskarżonej decyzji podatkowej wynika, iż przedmiotem opodatkowania były zabudowania (nie objęte zarzutami odwoławczymi) oraz grunt o łącznej powierzchni 7730m2, sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], na którą składają się tereny zabudowy mieszkaniowej oraz grunty użytków rolnych i grunty zadrzewione i zakrzewione. Jako ich właściciel figuruje Pani G. P. (obecnie Ł.). Według ewidencji gruntów i budynków Strona jest wyłącznym właścicielem działki nr [...] o łącznej powierzchni 7730 m 2, obejmującej: grunty budowlane o symbolu B o powierzchni 1994m2 oraz grunty rolne o powierzchni 0,3827 hektara, 0,0673 hektara i 0,1236 hektara. Grunt o wskazanej powierzchni figuruje też w wykazie nieruchomości złożonym przez Stronę w dniu 4 stycznia 2000 r. W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę liczne zarzuty zawarte w odwołaniu, oświadczenie zawarte w nagłówku odwołania o "ponowieniu wszystkich dotychczasowych odwołań" oraz dokumentację historyczną przedłożoną do akt sprawy, należy wskazać, iż dotychczas Strona kwestionowała już wymiar podatku od wskazanych przedmiotów, ostatnio w 2009 r. Wówczas w sprawie przedstawiono liczne kopie dokumentów będących w posiadaniu Strony, a Kolegium dokonało na ich podstawie analizy historycznej przebiegu zmian stanu prawnego w zakresie podmiotów i ustaliło, że potwierdzają one stan ujawniony w ewidencji gruntów i budynków (co zawarto w decyzji Kolegium z dnia [...] r. nr [...] , utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy H. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r.). Kontynuując organ odwoławczy podkreślił, że stan prawny co do powierzchni i rodzaju użytków wynika z danych urzędowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 22 ust. 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jeżeli istnieje rozbieżność między faktyczną powierzchnią a oznaczeniem powierzchni w ewidencji gruntów i budynków, sprawą właściciela jest podjęcie odpowiednich kroków celem doprowadzenia danych w ewidencji do zgodności z istniejącym stanem faktycznym. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że grunty działki [...] podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w części terenów mieszkaniowych, a w części użytków rolnych - podatkiem rolnym. Wskazał nadto, że działając jako organ podatkowy w postępowaniu podatkowym Wójt Gminy H. ani też Kolegium - jako organ odwoławczy nie mają uprawnień do ingerowania w zapisy ewidencji gruntów i budynków. Zatem w razie występowania (sugerowanych przez Stronę) niezgodności tych zapisów ze stanem faktycznym, zachodzi konieczność ustalenia tych danych w odrębnym postępowaniu ewidencyjnym, prowadzonym przez organ ewidencyjny, zgodnie z art. 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przedstawione powyżej stanowisko potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne (również w sprawach dotyczących tutejszego Kolegium). W wyroku z dnia 21 lipca 1999 r. (sygn. akt I SA/Ka 2683/97) wskazano, że "kwestionowanie danych dotyczących powierzchni może odbywać się w odrębnym postępowaniu i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń", natomiast w wyroku z dnia 2 lutego 2000 r. (sygn. akt I SA/Ka 1280/98) wyjaśniono, że "zawartym w niej zapisom przysługuje domniemanie prawdziwości i zgodności z prawdą. Organy orzekające w sprawie nie mogły zatem odrzucić danych wynikających z ewidencji bez przeprowadzenia przeciwdowodu". Z kolei WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. wskazał, że "organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności danej nieruchomości, jak również co do jej powierzchni, rodzaju czy klasy użytków rolnych. Kwestionowanie danych dotyczących prawa własności, powierzchni bądź klasy gruntów, może odbywać się tylko i wyłącznie w odrębnym postępowaniu i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucać organom podatkowym błędnych ustaleń, co do prawa własności, powierzchni gruntu czy też jego klasy". Opodatkowanie części gruntów Strony podatkiem od nieruchomości jest zatem konsekwencją zaklasyfikowania ich w ewidencji gruntów jako tereny budowlane, stąd w decyzji podatkowej została ujęta powierzchnia gruntów sklasyfikowanych jako "pozostałe", co wpłynęło na wymiar zobowiązania podatkowego. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wskazała jedynie, że "jej uzasadnienie jest takie samo jak w skardze do WSA z dnia 18 lipca 2013 r. ponieważ obie skargi dotyczą jednej sprawy. Dlatego proszę, aby ta skarga na w/w decyzję była przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach do sygn. akt I SA/Gl 1127/13". Z kolei w skardze wniesionej w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1127/13 Pani G. Ł. (wraz z pozostałymi w tej sprawie skarżącymi) podniosła, że zaskarżona decyzja jest bardzo lakoniczna, powierzchowna i nie zmierza do "zakończenia wieloletniego prześladowania mojej rodziny przez pokoleniowe stanowiska w Gminie H.". Zarzuciła, że organ odwoławczy nie dopatrzył się karygodnych uchybień dotyczących numerów parcel i klasyfikacji gruntów, ponieważ Gmina H. "przekształciła sobie uchwałami – zasłaniając się komunalizacją – pokoleniowe numery parcel tj. [...] i [...] i kolejne dowody w aktach notarialnych oraz parcele [...], na której to stoi dom wybudowany przez dziadka, który był pokoleniowo rozbudowywany". Podniosła, że Gmina H. przekształciła jej nieruchomość w parcelę [...] i 1083/4 i stosuje wobec tych nieruchomości naliczenie podatku. Jednocześnie Gmina H. stwierdza uchwałą, że grunty [...] i [...] nie mogą być przekształcone z terenu rolnego na teren budowlany, z czego wynika, że w/w parcele dla celów podatkowych to tereny budowlane wraz z zabudowaniami, czyli logicznie myśląc jedno drugie wyklucza, tym bardziej absurdalnym jest fakt, iż ten sam Wójt Gminy H. wydaje pozwolenie na rozbudowę i nadbudowę domu, a jednocześnie stwierdza, iż to nie teren budowlany". W skardze zawarto także zastrzeżenia dotyczące kierowania do strony upomnienia i naliczania dodatkowych kosztów, mimo przysługującego stronie 30-dniowego terminu na zaskarżenie decyzji. Strona skarżąca zarzuciła również, że organy podatkowe, które twierdzą, iż nie mogą ingerować w ewidencję gruntów i budynków powinny odesłać w ciągu 7 dni do właściwego organu wielokrotne wnioski strony w tej materii potwierdzone dokumentami urzędowymi. Wytknęła także, iż twierdzenie organu odwoławczego, że z mapy ewidencyjnej wynika, że zabudowania znajdują się na działce nr [...] pomija, że dla tego samego terenu sporządzono wiele map (z uwidocznionymi zabudowaniami i bez nich). Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi, przywołując twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1127/13 i konstatując, że stan prawny i faktyczny sprawy w stosunku do 2013 r. nie uległ zmianie. Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r., w której skarżąca ani przedstawiciel organu odwoławczego, prawidłowo zawiadomieni o terminie posiedzenia, nie uczestniczyli Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił dopuścić dowód z wypisu z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostę [...] , nadesłanego na wezwanie Sądu do sprawy o sygn. akt I SA/Gl 1127/13, włączonego do akt administracyjnych tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż decyzja ta nie narusza prawa. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia 30 kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy H. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wobec skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r., którą skarżąca kwestionuje zasadniczo w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów o powierzchni 1994 m 2 zaklasyfikowanych jako grunty pozostałe – tereny mieszkaniowe według stawki (0,33 zł za 1 m 2) określonej w uchwale Gminy H. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia na rok 2014 wysokości stawek podatku od nieruchomości, od budynków, budowli i gruntów dla gruntów pozostałych, podnosząc, że "na przełomie kilku lat z parceli budowlanej nr [...] wielkości 0,0235 ha powstają tereny mieszkaniowe wielkości 1994 m 2, zaś tereny leśne znikają". Nie podzielając tej argumentacji organy podatkowe wskazywały natomiast w szczególności, że opodatkowanie części gruntów Strony podatkiem od nieruchomości jest konsekwencją zaklasyfikowania ich w ewidencji gruntów jako tereny budowlane, w związku z czym w decyzji podatkowej została ujęta powierzchnia gruntów sklasyfikowanych jako "pozostałe". Rozstrzygając tak zarysowany spór wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 6c ust 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. Nr 136 z 2006 r., poz. 969 ze zm.) osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2 (który nie ma znaczenia w niniejszej sprawie). Na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej także: u.p.o.l.) osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości (z zastrzeżeniem ust. 3, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania) są podatnikami podatku od nieruchomości. Kwestia ta jest w niniejszej sprawie bezsporna, gdyż nie jest kwestionowane, że skarżąca jest właścicielką działki zabudowanej o nr [...] położonej w Gminie H.. Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), a wysokość stawek podatku od nieruchomości, w tym dla gruntów określa rada gminy, co w niniejszej sprawie nastąpiło w uchwale Gminy H. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia na rok 2014 wysokości stawek podatku od nieruchomości, od budynków, budowli. Na mocy art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. grunty, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wyłączone z opodatkowania tym podatkiem są (na mocy art. 2 ust. 2 tej ustawy) użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym. Z kolei art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. zwalnia z podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z art. 1 a ust. 3 u.p.o.l. wynika, że przez użyte w tej ustawie określenia m.in. użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei art. 1 ust. 1 ustawy o podatku rolnym stanowi, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślić trzeba, że "dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji" (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 411/11, LEX nr 1125394). Nadto "ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji" (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, LEX nr 1216646). Wspomniana ewidencja gruntów i budynków obejmuje (zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) dla gruntów dane dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Dopóki zatem w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę [...] , co potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy o sygn. akt I SA/Gl 1127/13 wypis z rejestru gruntów, z którego Sąd na rozprawie przeprowadził dowód uzupełniający, zawarty będzie zapis, że powierzchnia terenów zabudowanych mieszkaniowych oznaczonych symbolem B (przewidzianym w § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Dz.U. Nr 38, poz. 454 dla terenów mieszkaniowych) wynosi 0,1994 ha, to - niezależnie od ewentualnej wskazywanej w skardze wadliwości zmian dokonanych w ewidencji gruntów – taka powierzchnie gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki określonej dla gruntów pozostałych. Zgodne z treścią wspomnianego wypisu z ewidencji gruntów i budynków jest także opodatkowanie gruntów ornych kl. IV a o powierzchni 0,3827 ha podatkiem rolnym oraz zwolnienie z opodatkowania (na mocy art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym) pastwisk kl. V o powierzchni 0,0673 ha oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych położonych na użytkach rolnych o powierzchni 0,1236 ha. Nadmienić warto, że łącznym zobowiązaniem pieniężnym objęto także podatek od nieruchomości od budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 76 m 2 , piwnic (23 m 2) i garażu w budynku mieszkalnym (12 m 2) wyliczony według stawki dla budynków mieszkalnych oraz budynku pozostałego o powierzchni 65 m 2 wyliczony według stawki dla budynków pozostałych, co zgodne jest z ostatnim oświadczeniem strony (zobowiązanej – na mocy art. 6 ust. 6 u.p.o.l. do ewentualnego aktualizowania składanej właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych), a także nie pozostaje w sprzeczności z ewidencją budynków, w której ujawniono jedynie powierzchnię zabudowy (a nie powierzchnię użytkową) budynku mieszkalnego oraz większą niż opodatkowano powierzchnię zabudowy budynku pozostałego. Trzeba jeszcze raz podkreślić, że jedynie zapisy zawarte w ewidencji gruntów i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te, które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków. Jak słusznie wskazuje się w zaskarżonej decyzji dane te są wiążące dla organu podatkowego, mają moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a ich podważenie w toku postępowania podatkowego nie jest dopuszczalne. Podobnie, jak nieuprawnione byłoby weryfikowanie tych danych w toku postępowania sądowego zainicjowanego skargą na decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości czy też podatku rolnego. Tym samym wszelka dokumentacja, na którą powołałaby się strona skarżąca, np. decyzje dotyczące ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za inne lata podatkowe, mapy ewidencyjne, dokumenty pochodzące od organów administracji budowlanej, nie mogą stanowić podstawy weryfikowania przez sąd administracyjny w sprawie podatkowej zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym. Nadmienić także warto, że art.106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie wyklucza dopuszczalność dokonania przez skład orzekający oględzin spornej nieruchomości. Wskazać w tym miejscu warto na treść art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym m.in. właściciele nieruchomości są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów, co oznacza, że właścicielowi nieruchomości przysługuje legitymacja do wystąpienia z żądaniem dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1327/09, LEX nr 595080). Reasumując stwierdzić należy, że – jak wykazano powyżej – zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a wszelkie podnoszone przez stronę skarżącą argumenty nie mogą skutecznie podważyć legalności działania organów podatkowych, które zobowiązane są ustalać wysokość podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Sąd ze względów wyżej wyrażonych uznał zarzuty strony skarżącej za nieuzasadnione. Ponadto wobec nie dopatrzenia się innych naruszeń prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji, działając w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.