I SA/Gl 725/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Bożena Pindel (spr.), Teresa Randak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 215 § 1 w związku z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.) postanowiło: "sprostować oczywistą omyłkę pisarską w dacie wydania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...]; tj. zamiast widniejącej w postanowieniu daty [...]winno być [...]". Przytaczając w uzasadnieniu postanowienia art. 215 § 1 O.p. Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie oczywistą omyłką jest data widniejąca na postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego oznaczona jako: "[...] 2015 r.", prawidłowa powinna być data: "[...]2016 r." Zdaniem organu zażalenie, którego efektem było wydanie wymienionego postanowienia, zostało przez stronę złożone w dniu 4 listopada 2015 r., zatem oczywistym jest, że nie mogło on być rozpoznane przed tą datą. Skarżący G. K. wniósł skargę na ww. postanowienie. Zarzuty sformułowane w skardze dotyczą: "decyzji z dnia [...] nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.". Wskazując na naruszenia przepisów Konstytucji RP zarzucił organom podatkowym kłamstwa i oszustwa. Wskazując również na naruszenie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podważył zastosowaną przez organy górną stawkę podatku, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy, wynoszącą 0,89 zł. Obszerna skarga (licząca 11 stron) w głównej mierze koncentruje się na czynach zabronionych wskazanych w kodeksie karnym, według skarżącego popełnionych przez organy podatkowe. Sformułowano w niej głównie zarzuty dotyczące wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Odwołując się do Międzynarodowego Układu Jednostek Miary skarżący starał się także wykazać, że stawka podatku 0,89 zł jest inną wielkością fizyczną niż stawka podatku 0,89 zł za m2. W uzasadnieniu za pomocą wzorów matematycznych i wykresów zaprezentował właściwy sposób wyliczenia podatku negując zarazem wyliczenia dokonane przez organy podatkowe. Istotną część skargi poświęcił naruszeniu przepisów Konstytucji RP. Skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości, decyzji z dnia [...] nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i wycofanie jej z obrotu prawnego i unicestwienie skutków tej decyzji, 2) uchylenie w całości, decyzji z dnia [...] nr [...]Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i wycofanie jej z obrotu prawnego i unicestwienie skutków tej decyzji, a rzeczywiście wydanej w dniu [...]2016 r., 3) uchylenie w całości decyzji z dnia [...]nr [...]Prezydenta Miasta C. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 rok i wycofanie jej z obrotu prawnego i unicestwienie skutków tej decyzji, 4) ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 rok jak w decyzji z dnia [...]nr [...]Prezydenta Miasta C., lecz o wartości 0,89 zł, po zaokrągleniu podatek za 2015 r. winien wynosić; 1 zł, słownie: jeden złoty, 5) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, przewidzianych prawem. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z obliczeń zgodnie z Międzynarodowym Układem Jednostek Miary. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśniło, ze organ I instancji Prezydent Miasta C. postanowieniem z dnia [...] orzekł o zaliczeniu wpłaty dokonanej przez skarżącego w dniu 31 sierpnia 2015 r. w kwocie [...] zł tytułem podatku od nieruchomości za rok 2015. Rozpatrując zażalenie na to postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po analizie akt sprawy, stwierdziło, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa i z tej przyczyny musi zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Organ odwoławczy postanowieniem o nr [...] uchylił postanowienie organu I instancji z dnia [...] i orzekł co do istoty sprawy poprzez zarachowanie tej wpłaty na należność główną - [...]zł i odsetki za zwłokę - [...] zł. W postanowieniu tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze popełniło oczywistą omyłkę pisarską wpisując w jego nagłówku datę "[...]2015 r.", zamiast "[...]2016 r." Omyłka ta została sprostowana postanowieniem tego organu z dnia [...]2016 r. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium stwierdziło, że podniesione w niej okoliczności nie wnoszą nowych faktów do niniejszej sprawy, w związku z tym podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Kontroli Sądu – w ramach art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej P.p.s.a.) – podlegało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki w dacie wydania postanowienia o nr [...], zamiast mylnie wpisanej daty: "[...]2015 r." sprostowano i wpisano datę prawidłową: "[...]2016 r." Postanowienie o nr [...] uchylało w całości postanowienie organu I instancji i określało sposób zarachowania dokonanej przez podatnika wpłaty poprzez jej zaliczenie na należność główną w kwocie [...]zł i odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia nie dała podstaw do uznania, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego skutkujących koniecznością wyeliminowaniem go z obrotu prawnego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się jedynie do oceny czy, wystąpiły przesłanki z art. 215 § 1 O.p. umożliwiające Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu sprostowanie z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu tego organu w dacie wydania tego rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, nawiązując do zarzutów skargowych, że zakresem kontroli Sądu mogły być jedynie kwestie związane z zasadnością sprostowania z urzędu oczywistej omyłki, albowiem sporne postanowienie zostało wydane w tym przedmiocie. Zatem zakresem kontroli nie mogły być objęte inne zarzuty dotyczące błędów w wydanej decyzji dotyczącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r., jak również dotyczące postanowienia o zaliczeniu dokonanej przez podatnika w dniu 31 sierpnia 2015 r. wpłaty w kwocie [...]zł i jej zarachowaniu na poczet wymagalnych zobowiązań podatkowych. Sąd w ramach tego postępowania nie będzie odnosił się do tych zarzutów i pozostawia je bez komentarza. Również złożony przez skarżącego wniosek dowodowy nie mógł podlegać uwzględnieniu, bowiem nie dotyczy on przedmiotu rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie z treścią art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, sprostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez siebie decyzji. Natomiast art. 219 tej ustawy stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. Organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Pod pojęciem oczywistej omyłki należy rozumieć taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. Do oczywistych omyłek zalicza się różne błędy pisarskie, komputerowe itp. Przepis ten nie zawiera definicji tych pojęć, zatem należy mieć na względzie potoczne ich znaczenie. Sprostowanie oczywistej omyłki nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji; rozstrzygnięcia co do istoty sprawy podatkowej winny zaś zapadać w formie decyzji. Tryb rektyfikacji decyzji podatkowej ustanowiony w art. 215 § 1 O.p. przewidziany jest do usuwania nieistotnych wadliwości. Tryb przewidziany tym przepisem przewiduje jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne, a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści. Oznacza to, że prostowanie jakie przewiduje ten przepis prowadzi do wyeliminowania z decyzji (postanowienia) błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. W orzecznictwie ugruntowany jest bowiem pogląd, że w trybie wymienionego wyżej przepisu można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji (postanowienia). Zatem odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości; owa cecha stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 O.p. (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 31 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 159/14, z 26 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2551/01, z 23 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1830/10, z 13 czerwca 2014 r. sygn. akt I FSK 1046/13; dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza akt rozpoznawanej sprawy dowodzi, że zakwalifikowanie przez organ podatkowy, jako oczywistej omyłki daty wydania postanowienia, a konkretnie roku jego wydania (zamiast 2015 r. – 2016 r.) w żadnym razie nie zmieniło istoty rozstrzygnięcia i nie miało żadnego wpływu na prawa i obowiązki skarżącego. Organ nie przekroczył przy tym granicy dopuszczalności sprostowania a więc "oczywistości" błędu. Oczywistość błędu wynika, jak słusznie zauważa organ, chociażby z daty złożenia przez skarżącego zażalenia na postanowienie organu I instancji, które nosi datę [...]2015 r., tak więc organ II instancji nie mógł przed tą datą wydać rozstrzygnięcia. Stanowiło to w ocenie Sądu oczywistą omyłkę a zatem mogło podlegać sprostowaniu w trybie art. 215 O.p. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.