I SA/Gl 727/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Beata Machcińska, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W. S. na uchwałę Rady Gminy Lipowa z dnia 26 października 2017 r. nr XLI/290/17 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej jedynie przez część roku na cele rekreacyjno-wypoczynkowe oddala skargę. Rada Gminy Lipowa (dalej: Rada Gminy, organ uchwałodawczy) w dniu 26 października 2017 r. podjęła uchwałę nr XLI/290/17 w sprawie rocznej ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej jedynie przez część roku na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (Dz.U. Woj. Śląskiego z 2017 r., poz. 5752, dalej: uchwała). Powołanym aktem prawa miejscowego ustalono roczną ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub od innej nieruchomości wykorzystywanej jedynie przez część roku na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Stawka ta stanowi iloczyn średniej ilości odpadów powstających na tych nieruchomościach na obszarze gminy wyrażonej w liczbie pojemników (o której mowa w ust. 3) oraz stawki opłaty za pojemnik określonej w § 1 ust. 3 Uchwały Rady Gminy Lipowa z dnia 29 września 2016 r. nr XXVIII/159/16. Jak wskazano w § 1 ust. 3 uchwały średnią roczną ilość odpadów powstających na nieruchomościach, na których odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny ustalono na 58 pojemników (worków) o pojemności 60 l. Średnią roczną ilość odpadów powstających na nieruchomościach, na których odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny ustalono natomiast na 75 pojemników o pojemności 60 l. Na mocy § 1 ust.1 zaskarżonej uchwały ryczałtowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od wspomnianej kategorii nieruchomości wynosi: 1) 359,60 zł za rok, jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny, 2) 467,48 za rok, jeżeli odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny, Pismem z dnia 30 maja 2018 r. W.S. (dalej: strona, skarżący) zaskarżył wskazaną uchwałę, domagając się jej uchylenia. W skardze podniósł, że stawki opłat dla właścicieli nieruchomości zamieszkałych i dla właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy różnią się w istotny sposób, są niekorzystne i dyskryminują właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Zarzucił, że żaden przepis prawa, w szczególności regulacje zawarte w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm., dalej: u.c.p.g.). nie uzasadnia wprowadzenia takiego zróżnicowania. Cytując art. 6k ust. 2 u.c.p.g. oraz przywołując wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 października 2013 r. sygn. akt SA/Gl 983/13, podniósł, że Rada Gminy wprowadziła nieznany ustawowo podział nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy: na nieruchomości zamieszkałe na stałe i na nieruchomości zamieszkałe czasowo. Wskazał, że art. 6c ust. 1 u.c.p.g. przewiduje, iż gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Rada Gminy określając stawki opłaty bierze pod uwagę przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, a w szczególności to, że na niektórych nieruchomości odpady komunalne powstają sezonowo. W art. 6k ust. 2 pkt 4 u.c.p.g. wymienia się nieruchomości, na których odpady komunalne powstają sezonowo, ale tylko w kontekście uwzględniania ich przy ustalaniu wysokości opłaty w ramach ogólnych kosztów funkcjonowania całego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. W ocenie skarżącego Rada Gminy, bez względu na trudności praktyczne, nie mogła dowolnie wydzielić nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy na stałe oraz nieruchomości zamieszkiwanych czasowo. Ustawodawca nie przewidział bowiem kompetencji dla organu stanowiącego do dokonywania dalszego podziału nieruchomości zamieszkałych i stosowania dwóch metod obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem strony zaskarżona uchwała podjęta została bez upoważnienia ustawowego. Nadto zarzucono, że omawiane zróżnicowanie opłat narusza zasadę równości obywateli wobec prawa, wynikającą z Konstytucji RP i reguł prawa podatkowego, które odnoszą się do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, mającej charakter podatkowy. Dalej, odwołując się do orzecznictwa TK (m.in. wyroków TK: z dnia 29 maja 1996 r., K 22/95, z dnia 17 stycznia 2001 r., K 5/00) podkreślono, że ustawodawca może wprowadzać do systemu podatkowego jedynie te ulgi i zwolnienia, które są uzasadnione istnieniem słusznych celów społeczno-gospodarczych, wyrażających wartości chronione konstytucyjnie. (Wyrok TK z 17 stycznia 2001 r. K 5/00). Ponadto muszą się one opierać na celu ustawy, na przesłance interesu publicznego, sprawiedliwości społecznej albo przesłance racjonalności. Tymczasem w niniejszej sprawie przesłanki takie nie zachodzą, wobec czego zróżnicowanie sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości narusza zasadę równości wobec prawa. Skarżący zaakcentował także (przywołując stosowne orzeczenia TK), iż zasada określona w art. 32 Konstytucji RP wymaga, aby ustawodawca nie różnicował nakładanych przez prawo obowiązków ze względu na jednostkowe cechy adresatów norm prawnych. Równość w prawie oznacza nakaz jednakowego traktowania podmiotów i sytuacji podobnych. Wszystkie podmioty prawa (sytuacje) charakteryzujące się w równym stopniu dana cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Wobec powyższego skarżący podniósł, że przepisy zaskarżonej uchwały naruszają opisane zasady, wobec czego powinny być zmienione. W odpowiedzi na skargę wskazano, że wysokość kwestionowanych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalona została w zaskarżonej uchwale w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, albowiem na skutek nowelizacji u.c.p.g. dokonanej ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 87), wprowadzono do niej - art. 6j ust. 3b i 3c. Przepisy te, stanowiące podstawę wydania kwestionowanej uchwały, przewidują możliwość uchwalenia rocznej stawki ryczałtowej dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych jedynie przez część roku na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Stawka ta nie jest, jak próbuje sugerować skarżący, ustalana zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6k ust. 2 u.c.p.g. Art. 6j ust. 3c tej ustawy zawiera bowiem autonomiczne uregulowanie zasad obliczania ryczałtu i stanowi wyłączną podstawę jego obliczenia. Jak zatem z powyższego wynika, zróżnicowanie opłat de facto wprowadził i usankcjonował sam ustawodawca. Omawiana w niniejszej sprawie opłata płatna jest raz w roku ryczałtowo i nie jest zależna od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, ilości osób przebywających w różnym czasie na takiej nieruchomości, ani od czasu tego przebywania. Obliczana jest bowiem w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na zlokalizowanych w obrębie danej gminy nieruchomościach opisanych w art. 6j ust 3b u.c.p.g. Opłaty tej nie można zatem porównywać wprost z opłatami ustalanymi da nieruchomości zamieszkiwanych stale, które uzależnione są od określonych czynników (np. liczby mieszkańców czy powierzchni lokalu). W odpowiedzi na skargę podano także, iż zaskarżona uchwała była przedmiotem badania Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Katowicach, które nie stwierdziło naruszenia prawa. Z kolei skarga na poprzednią uchwałę Rady Gminy Lipowa dotyczącą omawianych stawek została oddalona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt I SA/GI 1164/17. W odpowiedzi na skargę opisano także sposób ustalenia stawek określonych zaskarżoną uchwałą (zgodnie z uzasadnieniem do zaskarżonej uchwały). W tym zakresie wskazano, że zgodnie z regulacją ustawową ryczałtowa stawka opłaty ustalona jest jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, położonych na terenie gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemnik o określonej pojemności. Średnią roczną ilość odpadów powstających na przedmiotowych nieruchomościach ustalono w oparciu o (załączone do akt sprawy) sprawozdania i zestawienia przekazane przez podmiot odbierający odpady. Wynika z nich, że ogółem odebrano 19114 pojemniki (worki) o pojemności 60 l z 330 nieruchomości, co daje 58 pojemników. Liczbę tą pomnożono przez stawkę wynikającą z Uchwały Rady Gminy Lipowa z dnia 29 września 2016 r. nr XXVIII/159/16 według formuły: 58 pojemników x 6,20 zł = 359,60 zł, co stanowi stawkę ryczałtową dla odpadów zbieranych selektywnie. Określając z kolei stawkę ryczałtową dla odpadów zbieranych nieselektywnie uwzględniono 30% wzrost ilości odebranych odpadów zebranych w sposób nieselektywny (wobec czego ilość pojemników określono na 75). Na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. pełnomocnik organu oświadczył, że z posiadanych przez niego danych wynika, iż skarżący jest nadal właścicielem domku letniskowego położonego na terenie Gminy Lipowa. Odpowiadając na pytanie Sądu podał także, iż zawarte w aktach sprawy zestawienie odbiorów odpadów dotyczy wyłącznie nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe oraz domków letniskowych. Jednocześnie wyjaśnił, iż w wyliczeniach uwzględniono stawkę 6,20 zł, gdyż jest to stawka przewidziana w uchwale z dnia 29 września 2016 r. dla pojemnika o najniższej pojemności. Wskazał również, iż przyjęcie opłaty dla odpadów niesegregowanych powiększonej o 30 % wyniknęło z faktu, że organ chciał uniknąć nałożenia opłaty stanowiącej aż dwukrotną wartość stawki przewidzianej dla odpadów segregowanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) podlegała uchwała Rady Gminy Lipowa z dnia 26 października 2017 r. nr XLI/290/17 w sprawie rocznej ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej jedynie przez część roku na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875, dalej: u.s.g) w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała jest niewątpliwie uchwałą z zakresu administracji publicznej. Stosownie do treści art. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 6c ust. 1 i art. 6h u.c.p.g., do obowiązkowych zadań własnych gmin należy utrzymanie czystości i porządku w gminach, a wykonując to zadanie gminy obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi, co polega m.in. na zorganizowaniu odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, zaś właściciele nieruchomości zobowiązani są ponosić na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przedmiotem skargi jest uchwała ustalająca stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej jedynie przez część roku w celach rekreacyjno-wypoczynkowych. Skarżący pozostając właścicielem domku letniskowego położonego na terenie Gminy jest zatem adresatem praw i obowiązków wymienionych w rozdziale 3a u.c.p.g. i jest zobowiązany płacić ryczałtową opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, na podstawnie unormowań zaskarżonej uchwały. Posiada zatem interes prawny w zaskarżeniu tej uchwały. Kwestionując jej legalność skarżący wskazał w szczególności, że zaskarżona uchwała wprowadza nieznany ustawie podział na nieruchomości zamieszkałe i niezamieszkałe, a określone nią stawki rażąco dyskryminują właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy, które zamieszkiwane są sezonowo dla celów rekreacyjno-wypoczynkowych. W ocenie Sądu zarzuty te są niezasadne, co zostanie wykazane poniżej z wykorzystaniem argumentacji przedstawionej w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1164/17 (dostępnym na http//orzeczenia nsa.gov.pl), którą skład orzekający w pełni podziela. Orzeczeniem tym oddalono skargę na wcześniejszą uchwałę Rady Gminy Lipowa z dnia 12 grudnia 2016 r. nr XXXI/193/16 w przedmiocie rocznej ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od tej samej kategorii nieruchomości. Na skutek nowelizacji u.c.p.g. ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 87) w art. 6j wprowadzone zostały ust. 3b i 3c. Przepisy te przewidują, że dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 tej ustawy (chodzi o ustaloną przez radę gminy stawkę za pojemnik o określonej pojemności). Powyższe przepisy wprowadzające ryczałtową stawkę roczną dla nieruchomości rekreacyjnych weszły w życie z dniem 1 lutego 2015 r. Nowelizując u.c.p.g. ustawodawca wprowadził roczną, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo. Opłata ta płatna jest raz w roku ryczałtem. Nie zależy ona zatem od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, jest bowiem obliczana w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach tego rodzaju. Niezależnie od tego, że opłata ta jest płatna raz w roku, jest ona ekwiwalentem na rzecz gminy za odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych powstających na nieruchomości w ciągu całego roku kalendarzowego. W uzasadnieniu do noweli projektodawca podniósł, że wprowadzenie obowiązku uchwalenia ryczałtowej stawki rocznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi od tej kategorii obiektów miało na celu uproszczenie przepisów dotyczących naliczania tych opłat. Zaskarżona uchwała dotyczy rocznych ryczałtowych stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach letniskowych wykorzystywanych sezonowo. Jakkolwiek stawka opłaty ma charakter roczny, to dotyczy nieruchomości wykorzystywanych jedynie przez część roku. Zarzut, że wysokość opłaty ryczałtowej została wyliczona wadliwie, a właściciele nieruchomości letniskowych są obciążeni opłatą w zawyżonej wysokości nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 6j ust. 3b u.c.p.g. w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Z kolei ust. 3c cytowanego przepisu stanowi, że ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. W ocenie Sądu stawka opłaty ryczałtowej określona w zaskarżonej uchwale została wyliczona w sposób prawidłowy. Określono ją za okres roku od danego domku letniskowego lub innej nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowej. Z mocy ustawy jej wysokość nie zależy ani od ilości osób przebywających w różnym czasie na takiej nieruchomości, ani od okresu tego przebywania. Jest ona uśredniona dla wszystkich nieruchomości rekreacyjno- wypoczynkowych na terenie tej samej gminy. Nie można jej zatem porównywać z opłatami ustalanymi dla nieruchomości zamieszkiwanych stale, która ustawodawca (w art. 6 j ust. 1 pkt 1-3 u.c.p.g.) nakazuje określać z uwzględnieniem określonych parametrów: liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość lub ilości zużytej wody z danej nieruchomości lub powierzchni lokalu mieszkalnego Stawka ryczałtowa nie jest uzależniona od takich czynników, stanowi bowiem (w myśl art. 6 j ust. 3 c u.c.p.g.) iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. W badanej sprawie kalkulację tą oparto o przedłożone przez zakład wywożący odpady dane wskazujące ilość odpadów odbieranych z wszystkich nieruchomości rekreacyjnych na terenie Gminy. Liczbę tę podzielono przez ilość takich nieruchomości na terenie Gminy. W ten sposób uzyskano uśrednioną ilość odpadów/pojemników odbieranych z nieruchomości rekreacyjnych. Następnie tak uśrednioną ilość odpadów pomnożono przez stawkę obowiązującą w Gminie dla odpadów segregowanych zbieranych w pojemniku o najmniejszej pojemności. W ten sposób ustalono stawkę rocznej opłaty ryczałtowej w wysokości: 359,60 zł za rok dla odpadów zbieranych i odbieranych w sposób selektywny. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "średnia ilość odpadów powstających na nieruchomościach" nakazuje oparcie poczynionych w tym zakresie ustaleń na ilości wytwarzanych na tego rodzaju nieruchomościach odpadów. Wymóg ten został w niniejszej sprawie spełniony. Metodologia obliczenia rocznej opłaty ryczałtowej za nieruchomości, o których mowa w art. 6j ust. 3b i 3c uwzględnia zatem wymóg ustawy, aby stawka ta ustalana była jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na wyżej wymienionych nieruchomościach wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Podkreślenia wymaga, że poza przywołanym przepisem ustawodawca nie wskazał żadnej metody ustalenia średniej ilość odpadów powstających na wymienionych nieruchomościach. W ocenie Sądu ustalenie tej średniej poprzez podzielenie ogólnej ilości odbieranych pojemników z nieruchomości rekreacyjnych przez ilość tych nieruchomości czyni zadość wynikającej z art. 6 j ust. 3 c ustawy "średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach". Ustawodawca nie przekazując żadnych wskazówek, nie dokonując precyzyjniejszych uregulowań w tym przedmiocie – zdaniem Sądu – pozostawił swobodę wyboru metodologii organowi stanowiącemu gminy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 marca 2016 r. sygn. I SA/Gd 1411/15). W świetle tej konstatacji zaaprobować także należało wyliczenie stawki ryczałtowej dla odpadów zbieranych nieselektywnie. Wobec powszechnej wiedzy, że większość osób deklaruje selektywne zbieranie odpadów i przestrzega obowiązujących na danym terenie zasad tego sposobu gromadzenia odpadów dane dotyczące ilości odbieranych z omawianych nieruchomości pojemników zawierających odpady niesegregowane mogłaby okazać się nieprzydatna dla wyliczenia omawianej stawki. Odnośnie deklarowanej nieselektywnej zbiórki odpadów obowiązuje bowiem zasada określona w art. 6 k ust. 3 u.c.p.g. Stanowi on, że Rada gminy określa wyższe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli odpady komunalne nie są w sposób selektywny zbierane i odbierane, nie wyższe jednak niż maksymalne stawki opłat, które wynoszą odpowiednio dwukrotną wysokość maksymalnej stawki opłaty określonej w ust. 2a za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny. W badanej sprawie zaniechanie posłużenia się parametrem wynikającym z obserwowanego wzrostu liczby odpadów niesegregowanych (30 %, co dało liczbę 75 pojemników) prowadziłoby do zwiększenia stawki ryczałtowej za odpady niesegregowane, która – w świetle przywołanego art. 6 k ust. 3 u.c.p.g. - mogłaby sięgnąć dwukrotności stawki 359,60 zł, a więc kwoty niemalże 720 zł. Wobec powyższego stwierdzić należało, że dokonując obliczenia ryczałtowej opłaty rocznej, nie przekroczono upoważnienia ustawowego w zakresie uwzględnienia parametrów pozwalających na ustalenie jej ostatecznej wysokości. Podnieść także należy, że w świetle treści art. 91 ust. 1 w związku z art. 91 ust. 4 u.s.g. oraz wypracowanego na tle tych przepisów stanowiska prezentowanego w piśmiennictwie i judykaturze, podstawę stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy stanowi tylko istotne naruszenie prawa. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Zalicza się do nich między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016, str. 643; M. Stahl, Z. Kmieciak: w Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102). Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., sygn. II SA/Wr 1459/97, OSS 1998/3/79, wyrok WSA w Krakowie z 21 listopada 2013 r., sygn. III SA/Kr 648/13 i Gorzowie Wielkopolskim z 30 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Go 269/11 – wszystkie dostępne na http//orzeczenia nsa.gov.pl). Jak wykazano powyżej zaskarżona uchwała nie zawiera istotnych naruszeń prawa. Prawidłowo skalkulowana opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna z jednej strony zapewnić sprawne funkcjonowanie systemu odbioru odpadów na terenie gminy, z drugiej zaś nie powinna stanowić źródła dodatkowych zysków gminy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 127/13 dostępny http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kalkulacji stanowiącej podstawę ustalenia stawek określonych zaskarżoną uchwałą wynika, że spełniają one te wymogi. W świetle przedstawionych regulacji zawartych w u.c.p.g. zarzut dotyczący naruszenia w zaskarżonej uchwale konstytucyjnej zasady równości wobec prawa jest całkowicie chybiony. To ustawodawca przewidział w u.c.p.g. ryczałtowy, nie uzależniony od ilości odpadów odbieranych z danej nieruchomości, sposób ustalania opłaty dla określonej kategorii nieruchomości. Metoda ryczałtowa zakłada uproszczone ustalenie należności z tytułu tej opłaty, oparte wszakże na konkretnych danych pochodzących z terenu danej Gminy, przy czym metodologię ustalenia średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach rekreacyjnych pozostawiono gminom. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.