I SA/Gl 758/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Bożena Pindel (spr.), Protokolant Monika Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej Kolegium lub SKO) po rozpatrzeniu odwołania D. C. od decyzji z dnia [...] r. Nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta C., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji określającej podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2011 w kwocie [...] zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny. Prezydent Miasta C. postanowieniem z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia D. C. zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2011 dotyczący samochodu marki SKODA LIAZ, o nr rej. [...], którego był właścicielem, wobec nie złożenia przez podatnika deklaracji DT – 1 za wymieniony rok podatkowy. Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] r. organ podatkowy I instancji określił podatnikowi wysokość zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za 2011 r., w wysokości [...] zł. Organ podniósł w uzasadnieniu, że podatnik nie złożył deklaracji podatkowej zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. dalej także zwana ustawą), natomiast w oparciu o art. 8, 9 oraz 11 powołanej ustawy wskazany obowiązek podatkowy ciąży na właścicielach samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Z tych względów organ ten w oparciu o przepis art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa) wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o uchylenie w całości ww. decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Stwierdził, że pojazd ten nigdy nie został przez niego zarejestrowany, nie był użytkowany i od początku był przeznaczony do pozyskiwania z niego części zamiennych do innych samochodów. Decyzją z dnia [...] r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że decyzja organu podatkowego gminy odpowiada prawu, a podnoszone przez odwołującego się argumenty nie zasługują na uznanie. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący domagał się uchylenia decyzji SKO i umorzenie postępowania, lub uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 79 ust. 1 punkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, pomimo złożenia wniosku o wyrejestrowanie samochodu marki SKODA LIAZ, nr rej. [...], - art. 7, 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym wydaniu zaskarżonych decyzji wobec zdemontowania pojazdu w drugiej połowie 2006 r., - art. 8 i art. 9 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu skarżący zarzucił organowi pominięcie jego wyjaśnień, że przedmiotowy pojazd nabył w dniu 28 czerwca 2006 r. jedynie w celu pozyskania części zamiennych i samochód został przez niego zdemontowany w drugiej połowie 2006 r. Ponadto podał, że w dniu 10 lutego 2012 r. złożył wniosek o wyrejestrowanie pojazdu. Zarzucił także organom administracji niespójność w podejmowaniu czynności i naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Kolegium, powołując art. 9 ust. 1 ustawy o opłatach i podatkach lokalnych, wskazało, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2 wymienionego przepisu, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Stosownie do treści art. 9 ust. 4 tej ustawy, obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2 powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. Oznacza to, zdaniem SKO, że zarejestrowanie pojazdu ma znaczenie dla zaistnienia obowiązku podatkowego tylko i wyłącznie w przypadku nabycia samochodu jeszcze nie zarejestrowanego (w praktyce dotyczyć to będzie samochodów nowych). Natomiast w przypadku gdy nabyty zostaje samochód, który już poprzednio został zarejestrowany (np. przez poprzedniego właściciela), to dla zaistnienia obowiązku podatkowego po stronie nabywcy wystarcza sam fakt nabycia prawa własności pojazdu. Organ zwrócił uwagę, że ustawa w ogóle nie łączy kwestii istnienia obowiązku podatkowego z faktem użytkowania pojazdu, jest on z punktu widzenia podatku od środków transportowych zupełnie obojętny. Powołując przepis art. 9 ust. 5 ustawy o opłatach i podatkach lokalnych, organ wskazał także, że obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2 tego samego przepisu, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono. Dla podatnika zakończeniem istnienia obowiązku podatkowego jest również zbycie pojazdu. Reasumując SKO uznało, że skoro skarżący był właścicielem pojazdu w 2011 r. i nie dokonał jego zbycia, ani wyrejestrowania to zgodnie z art. 21 § 1 oraz art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy był uprawniony do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Skarżący wraz z pismem z dnia 23 lipca 2012 r. złożył kserokopię decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Prezydenta Miasta C. o wyrejestrowaniu samochodu marki SKODA LIAZ, nr rej. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje : Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Przedmiot sporu sprowadza się do oceny, w związku z podniesionymi w skardze zarzutami, czy organy podatkowe słusznie obciążyły podatnika zobowiązaniem w podatku od środków transportowych w związku z nabyciem samochodu ciężarowego marki SKODA LIAZ o nr rej. [...] w dniu 28 czerwca 2006 r., mając na uwadze złożone przez podatnika oświadczenie o zdemontowaniu pojazdu na części zamienne w drugiej połowie 2006 r. Zgodnie z art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton, 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton, 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, 7) autobusy. Podatnikami podatku od środków transportowych są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami środków transportowych, o których mowa w art. 8 (art. 9 ust. 1 zd. 1 ustawy). Obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego, od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 ustawy). W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3 ustawy). Przytoczone wyżej regulacje prawne nie budzą zastrzeżeń, brak również w rozpatrywanej sprawie kwestii spornych, odnoszących się do wykładni tychże unormowań. Nie budzi wątpliwości, że samochód ciężarowy marki SKODA LIAZ, o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów 40000 kg, podlegał opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Zatem obowiązkiem podatkowym w zakresie tego podatku objęte były (i są nadal) m.in. osoby fizyczne – właściciele środków transportowych wyszczególnionych w art. 8 ustawy. Wskazany przepis art. 8 ustawy jest przepisem prawa materialnego określającym przedmiot opodatkowania w podatku od środków transportowych i w żaden sposób przepis ten nie uzależnia – jak żąda skarżący – opodatkowania środka transportu od jego stanu technicznego, czy też faktu jego demontażu na części. Obowiązek ten wygasa na skutek zaistnienia następujących okoliczności: a) zbycia pojazdu (stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy, w przypadku zmiany właściciela zarejestrowanego środka transportowego obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu jedynie do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie prawa własności), b) wyrejestrowania pojazdu (z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu – art. 9 ust. 5 ustawy). W rozpoznawanej sprawie żadna z powyższych przesłanek nie została spełniona do czasu wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący bowiem dopiero przy piśmie z dnia 23 lipca 2013 r. złożył kserokopię decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Prezydenta Miasta C. o wyrejestrowaniu przedmiotowego pojazdu. Do czasu więc kiedy sporny pojazd był zarejestrowany, na jego właścicielu ciążył obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 ustawy). Sąd w pełni podziela stanowiska zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia z dnia 21 grudnia 2011 r.: - sygn. akt II FSK 1161/10 – "podatku od środków transportowych nie może płacić ten, kto nie jest właścicielem pojazdu. Jednak jeśli podatnik nie ma wiarygodnego dokumentu poświadczającego sprzedaż pojazdu, będzie uznany przez organy podatkowe za jego właściciela i tym samym będzie zobowiązany do zapłaty tego podatku", - sygn. akt II FSK 1587/10 – "nieużywanie pojazdu nie stanowi podstawy do wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych w świetle art. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych". W konkluzji należy podzielić stanowisko organów podatkowych, że na skarżącym jako właścicielu samochodu ciężarowego o masie przekraczającej 3,5 tony spoczywał obowiązek zapłaty podatku od środków transportowych za rok 2011 (art. 8 punkt 1 i art. 9 ust. 1 i 4 ustawy), a skoro zaniechał obowiązkowi przewidzianemu w art. 9 ust. 6 ustawy i nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, uprawnieniem organu było wydanie decyzji, w której określono wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej). Należy ponadto zauważyć, że skarżący niezasadnie wskazał jako podstawę prawną zaskarżenia decyzji organu II instancji przepis art. 79 ust. 1 punkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten wskazuje jedynie, że pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności, zatem nie może stanowić materialno-prawnej podstawy zaskarżenia decyzji w przedmiotowej sprawie. Również mylnie skarżący wskazuje na naruszenie przez organy podatkowe przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Do podatków, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe stosuje się bowiem przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, co wynika z art. 2 § 1 punkt 1 tej ustawy. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.