I SA/Gl 77/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (spr.), Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2007 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. oddala skargę Pismem z dnia 10 kwietnia 2006 r. pełnomocnik J. H. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych m.in. za rok 2000. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że nadpłata w podatku dochodowym za 2000 r. powstała w wyniku wykazania przez podatnika w zeznaniu podatkowym świadczeń otrzymanych od siostry – I. H. z tytułu umowy renty. Podkreślono, że organ podatkowy pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w K. oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznały, w efekcie odrębnego postępowania uznały, że wypłacane na podstawie ww. umowy świadczenia nie są świadczeniami rentowymi. Powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Ka 1695/04, podkreślono, że podatnik dokonał błędnej kwalifikacji wypłacanego jej świadczenia, wskutek czego zgłosiła jej do opodatkowania podatkiem dochodowym, podczas gdy pieniądze otrzymane od siostry nie były rentą, ale stanowiły darowiznę. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w 2000 r., na podstawie umowy renty zawartej w 1997 r., zmienionej aneksem w 2000 r., J. H. otrzymał od swoje siostry I. H. kwotę "[...]" zł., którą wykazał w złożonym za 2000 r. zeznaniu podatkowym, jako przychód z innych źródeł podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W ocenie organu podatkowego zakwalifikowanie przez podatniczkę ww. kwoty do przychodów z innych źródeł było prawidłowe, przytoczono przy tym treść art. 20 i 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ zaakcentował, iż z faktu, że świadczenie pieniężne otrzymane przez podatnika w 2000 r. zostało zakwestionowane u przekazującego, jako świadczenie rentowe podlegające odliczeniu od dochodu, nie oznacza, że świadczenie to nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony powtórzył argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym za rok 2000. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na treść art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stwierdzając że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art., 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa zaniechano poboru podatku. Podkreślono też, że w myśl postanowień art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie podlegają przychody podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn. W dalszej kolejności przytoczono okoliczności stanu faktycznego, z którego wynika, iż na podstawie umowy z dnia 18 grudnia 1997 r., zmienionej aneksem z dnia 29 grudnia 2000 r., I. H. zobowiązała się do wypłacenia w 2000 r. renty swojemu bratu J. H. w kwocie "[...]" zł. Umowa została zawarta na okres 5 lat, do 2001 r. włącznie. Ww. kwota została wykazana do opodatkowania podatkiem dochodowym za 2000 r. Podatek ten został zapłacony. Jednocześnie stwierdzono, że w postępowaniu podatkowym zakończonym ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej K. z dnia "[...]" nr "[...]", utrzymano decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie określenia I. H. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Podkreślono, że organy podatkowe uznały, że przedmiotowa umowa z 1997 r. nie spełnia wymogów do uznania jej za uprawniającą do dokonania odliczeń na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaakcentowano jednocześnie, że zarówno w decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i ww. decyzji odwoławczego organy podatkowe nie stwierdziły jednak, że wypłacone J. H. świadczenie jest darowizną. We wniosku o stwierdzenie nadpłaty pełnomocnik strony stwierdził natomiast, że otrzymane w 2000 r. przez J. H. świadczenie jest darowizną. W ocenie organu odwoławczego twierdzenie to jednak nie jest uzasadnione. Nie wystarczy bowiem samo stwierdzenie, że świadczenie pieniężne przekazane na podstawie umowy z dnia 18 grudnia 1997 r. jest darowizną, stanowisko podatnika winno w tym zakresie zawierać uzasadnienia faktyczne i prawne oraz powinno być poparte konkretnymi działaniami ze strony podatnika poprzez zgłoszenie darowizny do opodatkowania. Podkreślono, że J. H. do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji nie dokonał zgłoszenia darowizny i żadnych wpłat z tytułu podatków od spadków i darowizn za 2000 r. Zdaniem organu odwoławczego fakt nie uznania u I. H. świadczenia w kwocie "[...]" zł., przekazanego na rzecz J. H. na podstawie umowy z dnia 18 grudnia 1997 r., za podlegające odliczeniu od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, nie skutkuje automatycznie uznaniem tego świadczenia za darowiznę, podlegającą wyłączeniu od opodatkowania podatkiem dochodowym, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odnosząc się do argumentacji strony, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Ka 1695/04 stwierdzono, że otrzymane przez podatnika od siostry pieniądze, na podstawie umowy z dnia 18 grudnia 1997 r., stanowiły darowiznę, organ odwoławczy podniósł, że wymienionym wyrokiem WSA oddalił skargę I. H. na decyzję w sprawie określenia wysokości jej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. Podkreślono przy tym, że, zgodnie z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że wymieniony wyrok WSA nie może być zatem podstawą orzekania w sprawie dotyczącej stwierdzenia na wniosek J. H. nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik strony wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi podatkowemu do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej oraz błędną kwalifikację przychodów uzyskanych przez skarżącą wskutek braku rzetelnej informacji ze strony organów podatkowych. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 2 Konstytucji RP, tj. zasady sprawiedliwości społecznej, poprzez odmienną interpretację tego samego stanu faktycznego w dwóch odrębnych postępowaniach. Pełnomocnik podkreślił, że w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Ka 1695/04, utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 17 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1446/05, stwierdzono, że skoro na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczone od dochodu do opodatkowania mogą być tylko te kwoty wydatkowane przez podatnika, które stanowiły dla niego trwały ciężar oparty na tytule prawnym, m.in. wydatkowane w oparciu o umowę renty – to taka sytuacja w sprawie I. H. nie zachodzi. Analogiczne decyzje organów podatkowych zostały wydane w sprawach dotyczących wysokości zobowiązania I. H. w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1998 – 2000, przy czym informacje w tym zakresie podatnik uzyskał od swojej siostry. Zdaniem strony skarżącej rozstrzygnięcie sądów administracyjnych w odniesieniu do I. H., skutkuje na sytuację prawną J. H. Wyeksponowano przy tym pogląd wyrażony w ww. wyroku WSA, iż otrzymane przez J. H. od siostry pieniądze nie mogły stanowić renty, ale stanowiły darowiznę. Zwrócono tym samym uwagę na brak konsekwencji w decyzjach organów podatkowych. Jednocześnie podniesiono, że błędu można było uniknąć w razie pełnej, rzetelnej – zgodnej z art. 121 Ordynacji podatkowej – informacji uzyskanej przez J. H., czy to przez I. H. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Nadmieniono przy tym, że zgodnie z powołanym we wniosku strony o stwierdzenie nadpłaty wyroku WSA, jak i decyzjach organów podatkowych, wypłacone podatniczce pieniądze nie mogły stanowić renty, ale były świadczeniami alimentacyjnymi, które na podstawie art. 20 updof podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ odrzucił też zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej, stwierdzając, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o tym, że organ podatkowy wprowadził w błąd strony umowy renty 1997 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, w świetle postanowień art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie narusza prawa w stopniu uprawniającym Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii charakteru prawnego, a w konsekwencji prawnopodatkowych skutków świadczeń wypłaconych J.H. w 2000 r. przez jego siostrę I. H., na podstawie umowy z dnia 18 grudnia 1997 r., zmienionej aneksem z dnia 29 grudnia 2000 r., nazwanej przez strony umową renty. Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, iż świadczenie wypłacone w 2000 r. podatnikowi przez jego siostrę stanowiło darowiznę, co wyłączałoby to świadczenie z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.), przepisów tej ustawy nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn. W postępowaniu podatkowym, odnoszącym się do określenia wysokości zobowiązania podatkowego I. H. w podatku dochodowym od osób fizycznych, zakończonym ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia "[...]", uznano że wymieniona umowa nie spełniała wymogów do uznania jej za uprawniającą do dokonania odliczeń na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. Zarówno w decyzji pierwszoinstancyjnej oraz odwoławczej, w których kwestionowano rentowy charakter wypłacanego J. H. przez jego siostrę świadczenia, organy nie dokonały kwalifikacji tego świadczenia, jako darowizny, co zresztą w skardze przyznaje sam skarżący. Sformułowanie takie znalazło się wprawdzie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lipca 2005 r. (sygn. akt I SA/Ka 1695/04), ale zasadniczym wątkiem tego rozstrzygnięcia było przyznanie racji organom podatkowym obu instancji, iż świadczenia wypłacane w 1997 r. przez I. H. jej bratu nie stanowiły trwałego ciężaru, opartego na tytule prawnym, uprawniającego do odliczenia na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu odnoszącym się do rozpatrywanego okresu (Dz. U. z 1993 r. nr 90, poz. 416 ze zm.). Za słuszną w tym wypadku należy uznać konstatację organu odwoławczego, iż stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ("Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia"), oceny zawarte w wyroku z dnia 12 lipca 2005 r. nie mogą wiązać organu podatkowego w niniejszej sprawie. Oceny te nie będą również wiązać Sądu w sprawie ze skargi J. H., tym bardziej, że w odniesieniu do kwalifikacji, jako darowizny, wypłacanego w 1997 r. świadczenia, pogląd wyrażony w tym zakresie przez WSA nie miał decydującego znaczenia na rozstrzygnięcie sprawy ze skargi I. H. Należy też podnieść, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2006 r. (sygn. akt II FSK 1446/05), oddalającym skargę kasacyjną I. H. od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 lipca 2005 r., sąd drugiej instancji wyeksponował jedynie brak możliwości uznania zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu prawa materialnego art. 903 K.c. w związku z art. 26 ust. 1 pkt 1 i art. 45 ust. 6 updof. Zgodnie z art. 84 Konstytucji RP każdy obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym płacenia podatków Jednym z głównych elementów systemu podatkowego państwa jest podatek dochodowy. U podstaw konstrukcji podatku dochodowego leży pojęcie "dochodu" (zasada ta wynika z treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., w świetle którego tenże akt normatywny reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych. Podobne rozwiązanie, z tym że odnoszące się do opodatkowania dochodów innej kategorii podatników - osób prawnych, spółek kapitałowych w organizacji, a także pewnych innych podmiotów - przewidziano w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.). Przez dochód, najogólniej rzecz biorąc, należy rozumieć przyrost czystego majątku ze źródeł przychodu (por. R. Mastalski: Prawo podatkowe, Studia Prawnicze, C.H. Beck, Warszawa 2004, s.336). Funkcją podatku dochodowego jest właśnie opodatkowanie owego przyrostu majątku, osiągniętego w danym roku podatkowym, chyba że pochodzi on ze źródeł zwolnionych z podatku. Istotą zatem podatków dochodowych jest opodatkowanie rzeczywistego dochodu osiągniętego przez podatnika. Punktem wyjścia niniejszych rozważań jest więc konstrukcja źródeł przychodów. Katalog tychże źródeł określa art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem "źródłami przychodów są: 1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta, 2) działalność wykonywana osobiście, 3) pozarolnicza działalność gospodarcza, 4) działy specjalne produkcji rolnej, 5) nieruchomości lub ich części, 6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, 7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c), 8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany, 9) inne źródła". Z kolei w art. 20 ust. 1 updof, w brzmieniu odnoszącym się do rozpatrywanego okresu, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uznano w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, z wyjątkiem alimentów na rzecz dzieci, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nie należące do przychodów określonych w art. 12, 14 i 17 oraz przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach. W literaturze i orzecznictwie różnie ocenia się kwestię kompletności katalogu źródeł przychodów, wynikającego z treści art. 10 ust. 1 updof. Raz to wskazuje się, iż nie jest on zamknięty, a zawarte w tym przepisie wyliczenie tytułów powstania źródeł przychodów ma na celu pogrupowanie tych źródeł wg podobnego charakteru, co w konsekwencji skutkuje zróżnicowanym traktowaniem poszczególnych źródeł (por. Podatek dochodowy od osób fizycznych, Komentarz, red. J. Marciniak, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 99). O otwartym charakterze powyższego katalogu ma świadczyć pkt 9 w ust. 1, zamykający niejako wyliczone w tym przepisie źródła stwierdzeniem "inne źródła". Innym razem, np. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2002 r.( sygn. akt III RN 55/01, Mon. Pod. 2002/5/2)., akcentuje się, iż w tymże art. 10 ust. 1 określono zamknięty katalog źródeł przychodów, obejmujący źródła skonkretyzowane pod względem przedmiotowym w punktach 1 - 8 oraz dopełniające ten katalog określenie zawarte w pkt 9 – "inne źródła". Podkreślono, że próbą ustalenia tego, co uważa się za "inne źródła" jest art. 20 ust. 1 ustawy o pdoof. Wskazano jednak, iż dokonane w tym przepisie wyliczenie rodzajów przychodów mieszczących się w kategorii "inne źródła", jest jedynie przykładowe, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności". W uzasadnieniu w/w wyroku Sądu Najwyższego zwrócono uwagę, że w art. 20 ust. 1 zdefiniowano "przychody" z innych źródeł, a nie źródła przychodów, co w konsekwencji powoduje, że kategoria "innych źródeł" (art. 10 ust. 1 pkt 9) zachowuje swoistą odrębność w stosunku do każdej innej kategorii wyliczonej w art. 10 ust. 1, jak zaznaczył Sąd Najwyższy: nie może "przenikać do każdej innej kategorii, której podatnik nie ujawnił". Tym nie mniej owa niedookreśloność i otwarty zakres pojęcia "inne źródła", w kontekście również otwartego katalogu źródeł przychodów, wynikającego regulacji art. 20 ust. 1, prowadzi do wniosku, iż świadczenia uzyskane przez podatniczka należy zakwalifikować do przychodów "z innych źródeł", nie będących rentą, które nie są wyłączone z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Strona skarżąca ani w toku postępowania podatkowego, ani w skardze nie wskazała żadnych argumentów, pozwalających na przyjęcie, iż świadczenie wypłacone podatnikowi w 2000 r. przez jego siostrę stanowiło darowiznę w rozumieniu art. 888 i nast. kodeksu cywilnego. Skarżący nie dokonał również zgłoszenia organowi podatkowemu wypłaconych świadczeń do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, do czego byłby zobligowany, gdyby uzyskał darowiznę, stosownie do postanowień art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn, w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 16, poz. 89 ze zm.), a nawet później – do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, na podstawie art. 17a wymienionej ustawy (Dz. U. z 2004 r. nr 142, poz. 1514 ze zm.). Świadczy to o tym, że podatnik nigdy nie traktował wypłaconego mu świadczenia, jako darowizny. Pogląd taki można również wywieść ze stanowiska I. H. (osoby wypłacającej świadczenie na podstawie umowy z 1997 r.), w tym zawartych w skardze kasacyjnej od ww. wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 lipca 2005 r. W rezultacie należy uznać, że świadczenia wypłacone podatnikowi przez jego siostrę w 2000 r., na podstawie umowy z dnia 18 grudnia 1997 r., później zmienionej, stanowiły dochód uzyskany z "innego źródła" przychodów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym podlegały one opodatkowaniu na zasadach ogólnych, na co zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy. W świetle powyższych uwag za niezasadny należy też uznać zarzut naruszenia art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa ("Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych" - § 1. " Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania" - § 2). Ustalenia zawarte w powołanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lipca 2005 r., dotyczące określenia I. H. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych nie usprawiedliwiają tezy o bezpośrednim wpływie tego orzeczenia na odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych u J. H. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej, z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sprowadza się do badania pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270). Dokonując kontroli we wskazanym zakresie Sąd nie stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego podatkowego oraz zasad postępowania w określonym wyżej zakresie. W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)