I SA/Gl 785/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta G. na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie spraw budżetowych jednostek samorządu terytorialnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Regionalna Izba Obrachunkowa w K. (dalej także: RIO) podjęła w dniu [...] uchwałę nr [...] o pozytywnym (z zastrzeżeniem) zaopiniowaniu możliwości sfinansowania deficytu, przedstawionego w uchwale budżetowej Miasta G.(dalej także: strona skarżąca) na rok 2016. Od uchwały tej wniesione zostało odwołanie. Uchwałą z dnia [...] nr [...]Regionalna Izba Obrachunkowa w K. oddaliła odwołanie Prezydenta Miasta G. od ww. uchwały z dnia [...] Uchwała RIO z dnia [...] podjęta została na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz.U. z 2012 r., poz. 1113 z późn. zm., obecnie: t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 561). Pismem z dnia 7 marca 2016 r. Miasto G. wezwało Regionalną Izbę Rachunkową do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę uchwały z dnia [...] i wydanie pozytywnej opinii o możliwości sfinansowania deficytu bez zastrzeżeń. Wezwanie oparte zostało na art. 52 § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W piśmie z dnia 8 kwietnia 2016 r. Regionalna Izba Obrachunkowa udzieliła odpowiedzi na wezwanie wskazując, iż nie znalazła podstaw prawnych do jego uwzględnienia. Jednocześnie RIO zaznaczyła, że uchwały z dnia [...] nie można zaliczyć do innych aktów z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z tej przyczyny, tryb zaskarżenia innego aktu z zakresu administracji publicznej poprzedzony wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa nie ma zastosowania do tego rodzaju uchwał, które nie mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego. W piśmie z dnia 28 kwietnia 2016 r. Miasto G., reprezentowane przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę RIO z dnia [...] nr [...]. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie, względnie stwierdzenie bezskuteczności tej uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. Uzasadniając skargę pełnomocnik zaznaczył, że w skardze nie podnosi zarzutów co do uchwały z dnia [...] ale co do pozbawienia strony skarżącej prawa do odwołania na skutek błędnego przyjęcia w zaskarżonej uchwale, że odwołanie wnieść mógł jedynie organ stanowiący (tj. Rada Miasta w G.), nie zaś Miasto G.. Odpowiadając na skargę pełnomocnik RIO wniósł o jej odrzucenie, argumentując, iż zaskarżona uchwała jest jedynie opinią, która merytorycznie nie wiąże organów jednostek samorządu terytorialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Tak ukształtowana regulacja ogranicza zatem kognicję sądów administracyjnych jedynie do spraw w niej określonych, z uwzględnieniem przepisów szczególnych. Należy w tym miejscu wskazać, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona na uchwałę podjętą na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych w przedmiocie odwołania od uchwały zawierającej opinię o możliwości sfinansowania deficytu, przedstawionego w uchwale budżetowej. Podkreślenia wymaga, że ani art. 3 § 2 P.p.s.a., ani żaden przepis szczególny, o którym mowa w § 3 tego artykułu nie przewidują dopuszczalności zaskarżenia takiej uchwały do sądu administracyjnego. Uchwała ta w szczególności nie jest aktem nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, gdyż stanowi ona opinię, czyli formę współdziałania, która merytorycznie nie wiąże tych organów. Ważność ich rozstrzygnięcia nie jest uzależniona od jej wydania przez co nie może być ona również kwalifikowana jako stanowisko z art. 89 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 446). Pogląd ten jest przy tym aprobowany zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym (por. W. Miemiec, "Wybrane zagadnienia z problematyki kompetencji nadzorczych regionalnych izb obrachunkowych nad działalnością komunalną w zakresie spraw budżetowych", teza nr 5 (w:) "Finanse komunalne", 1994 r., 3, 5; P. Ciszewski, Z. Mykowska (w:) M. Stec (red.), "Regionalne izby obrachunkowe. Charakterystyka ustrojowa i komentarz do ustawy", komentarz do art. 20; por. również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1997 r., sygn. akt III SA 1155/97 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dnia 23 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1193/13). Reasumując, zaskarżona uchwała nie mieści się w żadnej z kategorii aktów lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Brak jest również przepisów szczególnych, przewidujących właściwość sądu administracyjnego we wskazanym zakresie (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W związku z tym, skarga w niniejszej sprawie podlegać musi odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Końcowo zauważyć należy, że konsekwencją takiego stanu rzeczy jest bezprzedmiotowość zawartych w skardze wniosków o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.