I SA/Gl 849/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 (pięćset) złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 roku, poz. 749, dalej O.p.) decyzją z dnia [...] (Nr [...]) rozpatrując odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] (znak: [...]) określającej A Spółka Akcyjna z siedzibą w K. (dalej jako Spółka) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie [...]., umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu SKO wskazało, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji Spółka domagała się jej uchylenia i umorzenia postępowania w całości. W decyzji z dnia [...] SKO umarzając postępowanie odwoławcze wskazało m. in., że mocy art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ponieważ nie miały miejsca wymienione w tym przepisie okoliczności skutkujące zawieszeniem albo przerwaniem biegu terminu przedawnienia, Kolegium stwierdziło, że zobowiązanie podatkowe strony w podatku od nieruchomości za rok 2009 wygasło w dniu 1 stycznia 2015 roku na skutek jego przedawnienia. SKO umarzając postępowanie odwołało się do orzecznictwa Sądów administracyjnych i podkreśliło, że "jeżeli przedawnienie zobowiązania podatkowego stwierdzone zostanie w fazie postępowania odwoławczego, organ odwoławczy winien na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego przez organ odwoławczy (jako bezprzedmiotowego), po czym organ pierwszej instancji, w trybie art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, powinien stwierdzić wygaśniecie swojej decyzji, która była przedmiotem zaskarżenia, jako - w zaistniałej sytuacji - również bezprzedmiotowej" (zob. wyrok NSA z dani 24 marca 2006 roku, sygn. akt I FSK 774/05, opubl. LEX nr 202165, patrz również: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2012 roku, sygn. akt III SA/Gl 1302/11, opubl. LEX nr 1296226). Na powyższą decyzję SKO Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 26 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi oraz wniósł o zwrot uiszczonego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 776/10, LEX nr 741676; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 358/10, LEX nr 670827). Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim mowa w art. 60 P.p.s.a., ze skutkiem określonym w art. 161 § 1 pkt 1 tejże ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 551/04, LEX nr 187112). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2016 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności lub wydany byłby z naruszeniem prawa, stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 60 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego na podstawie przywołanego przepisu orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.