I SA/Gl 880/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. G. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający w imieniu Ministra Finansów na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) w pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r. (Nr [...]) stwierdził, że stanowisko J. G. (obecnie skarżący dalej też jako wnioskodawca) przedstawione we wniosku z 27 lutego 2014 r., uzupełnione w dniu 22 maja 2014 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży samochodu wykupionego po zakończeniu leasingu - jest nieprawidłowe. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego zamierza wykupić przedmiot tej umowy, tj. pojazd o masie całkowitej do 3,5 tony. Wnioskodawca posiadał prawo do odliczenia tylko 60% podatku VAT naliczonego (nie więcej niż [...] tys. zł) w okresie trwania leasingu. Jak wskazał, po zakończeniu umowy leasingowej, nie zamierza wykorzystywać ww. pojazdu w prowadzonej jednoosobowo działalności gospodarczej, a po dokonaniu wykupu zamierza przeznaczyć go na cele prywatne, nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i zarejestrować na małżonków. Wnioskodawca nie będzie również wykorzystywał przysługującego mu prawa do odliczenia w części (tj. 60% lub 50% podatku VAT w związku z planowaną zmianą w tym zakresie) podatku naliczonego wynikającego z faktury wykupu pojazdu. Ww. pojazd po zakończeniu okresu leasingu operacyjnego nie zostanie zaliczony do środków trwałych firmy, pomimo że jego wartość przekroczy [...] zł (netto) i będzie wynikać z faktury dot. wykupu. Po wykupie pojazdu Wnioskodawca nie zamierza również zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu wydatków związanych z przerejestrowaniem pojazdu z firmy leasingowej na nabywcę - jednoosobową działalność gospodarczą, a także opłat z tytułu ubezpieczenia OC, AC i NW, kosztów paliwa oraz innych wydatków związanych z bieżącą eksploatacją pojazdu. W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 20 maja 2014 r., Wnioskodawca wskazał m. in. że: umowa leasingu operacyjnego została zawarta przez Wnioskodawcę jako osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, wszystkie opłaty związane z zawarciem umowy leasingu operacyjnego zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej, samochód po zakończeniu leasingu operacyjnego zostanie wykupiony po cenie stanowiącej 19% wartości pojazdu wynikającej z umowy leasingu, wydatki związane z bieżącą eksploatacją są zaliczane do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej. Elementy opisu zdarzenia przyszłego przedstawiono również w części H wniosku, gdzie m. in. wskazano, że pojazd nie będzie stanowił majątku firmy, ponieważ nie został zaliczony do środków trwałych. Również koszty jego eksploatacji po wykupie z leasingu operacyjnego nie były ujmowane w poczet kosztów uzyskania przychodu. Ponadto pojazd zostanie zarejestrowany po wykupie na małżonków - zatem nie będzie stanowić majątku firmy i będzie sprzedany po upływie co najmniej 6 miesięcy lub dłuższym okresie (może nawet po kilku latach) i nie będzie używany w firmie. W tym stanie faktycznym organowi interpretacyjnemu zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż pojazdu po upływie 6 miesięcy liczonych od końca miesiąca, w którym został on wykupiony po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego jest zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych, w sytuacji gdy nie był on po wykupie wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej i nie stanowił środka trwałego w prowadzonej działalności gospodarczej, a został przekazany do majątku odrębnego małżonków? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 2) Prezentując swoje własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca podawał, że jego zdaniem sprzedaż przez małżonków pojazdu po upływie ponad 6 miesięcy nie stanowi przychodu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż sprzedaż ta dotyczy majątku prywatnego, a nie firmowego. Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca powołał wyrok WSA w Poznaniu z 11 grudnia 2013 r. (sygn. akt I SA/Po 574/13). Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe organ interpretacyjny wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej u.p.d.o.f.), źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza oraz, że zasady ustalania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej zostały określone w art. 14 ww. ustawy, który w ust. 1 stanowi, że za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Natomiast art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących: a) środkami trwałymi, b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1 ww. ustawy, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 1.500 zł, c) wartościami niematerialnymi i prawnymi - ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Organ interpretacyjny zauważył przy tym, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie wymienia wszystkich przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Natomiast przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, wskazuje tylko niektóre rodzaje przychodów, zaliczanych również do przychodów z działalności gospodarczej. Dla powstania przychodu z działalności gospodarczej konieczne jest, aby określone składniki majątku były wykorzystywane w działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że przepis stanowi wyraźnie o wykorzystywanych składnikach majątku. Nie ogranicza się w żadnym razie tylko do składników majątku obecnie używanych w działalności gospodarczej. Reguły gramatyczne języka polskiego nakazują przyjąć, że chodzi tu o składniki majątku, które są albo były używane, użytkowane w prowadzonej działalności gospodarczej. Przepis ten dotyczy zatem zarówno składników majątkowych, które w chwili zbycia są używane w działalności gospodarczej, jak i składników majątkowych, które były uprzednio, lecz już nie są, używane w tej działalności. Nawiązując do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego organ wskazał, że wynika z niego, iż Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł umowę leasingu operacyjnego dotyczącą pojazdu o masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony. Wszystkie opłaty związane z zawarciem umowy leasingu operacyjnego zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Samochód po zakończeniu jego leasingu zostanie wykupiony po cenie stanowiącej 19% wartości pojazdu wynikającej z umowy leasingu. Wydatki związane z bieżącą eksploatacją są zaliczane do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Po zakończeniu umowy leasingu Wnioskodawca planuje przekazać ww. pojazd na cele prywatne, a następnie sprzedać go, po upływie co najmniej 6 miesięcy od końca miesiąca, w którym pojazd został wykupiony. W dalszej części uzasadnienia organ interpretacyjny odnosząc się do stanu faktycznego i prawnego sprawy stwierdził, że skoro pojazd, o którym mowa we wniosku, wykorzystywany był i jest w ramach i na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a wydatki związane z jego użytkowaniem na podstawie zawartej umowy leasingu oraz związane z jego eksploatacją, stanowiły(ią) koszty uzyskania przychodów tej działalności, to istnieje ścisłe (przedmiotowe i funkcjonalne) powiązanie pomiędzy tym składnikiem majątku (pojazdem, o którym mowa we wniosku), a prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą. Również sam fakt preferencyjnego wykupu samochodu po zakończeniu jego leasingu jest następstwem zawarcia tej umowy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem samochód wykorzystywany w działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego, jest składnikiem majątku związanym z działalnością gospodarczą. Zdaniem organu interpretacyjnego przychód z odpłatnego zbycia składnika majątku uprzednio wykorzystywanego w działalności gospodarczej (a więc również, ze sprzedaży używanego uprzednio przy prowadzeniu działalności gospodarczej samochodu, będącego wcześniej przedmiotem leasingu), nawet nie wprowadzonego do ewidencji związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, będzie stanowić przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (o ile do sprzedaży tej dojdzie przed upływem 6 letniego terminu wynikającego z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Końcowo organ interpretacyjny wskazał, że zapoznał się z powołanym przez Wnioskodawcę orzeczeniem, które zostało potraktowane jako element stanowiska Wnioskodawcy w sprawie, którego z przyczyn szczegółowo wskazanych w interpretacji nie podziela. Jednocześnie organ interpretacyjny zauważył, że w polskim systemie prawnym orzeczenia sądów nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły i w tym zakresie odwołał się do postanowień art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oraz wskazał, że przywołany we wniosku wyrok nie jest prawomocny. Jednocześnie organ interpretacyjny wskazał, że jego pogląd na sporną kwestię ma oparcie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 27 października 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 396/10. Wobec nie podzielenia poglądu organu interpretacyjnego wnioskodawca wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa i domagał się zmiany przedmiotowej interpretacji zgodnie z jego stanowiskiem. W odpowiedzi na wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze na ww. indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r. wnioskodawca (dalej jako skarżący) zarzucał naruszenie art.10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polegające na dokonaniu oceny wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez wszechstronnej i całościowej analizy jego treści i w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń i wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji prawa podatkowego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący po zaprezentowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania i stanowisk stron wywodził, że art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia źródła przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych, m. in. zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) u.p.d.o.f., źródłem przychodu podlegającym opodatkowaniu jest sprzedaż rzeczy - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Zgodnie z ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. tegoż artykułu przepisów art. 10 ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności gospodarczej i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat. Zdaniem skarżącego zgodnie z powołanymi przepisami, zbycia rzeczy nie można kwalifikować do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) u.p.d.o.f., jeśli przedmiotem sprzedaży są rzeczy, będące składnikami majątku związanego z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Powołany przepis wyraźnie ogranicza sprzedaż rzeczy związanych z działalnością gospodarczą do składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 wymienia pod lit a) - środki trwałe, pod lit. b) - składniki majątku, o których mowa w art. 22 d) ust. 1 u.p.d.o.f., z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł oraz pod lit. c) - wartości niematerialne i prawne - ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, składniki majątku wymienione w lit. b), spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Autor skargi zauważał, że samochód osobowy jest wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej skarżącego wyłącznie w ramach umowy leasingu, czyli na podstawie umowy, mocą której w zamian za opłatę, leasingodawca przekazał leasingobiorcy prawo do używania danego składnika przez uzgodniony okres. Samochód ten nie był zaliczony do majątku firmy skarżącego, nie był zatem środkiem trwałym. Po zakończeniu umowy leasingowej samochód zostanie nabyty wyłącznie dla celów osobistych. Skarżący nie będzie wykorzystywał zakupionego samochodu w prowadzonej działalności gospodarczej, w związku z tym samochód nie będzie mógł być uznany za środek trwały przedsiębiorstwa i ujęty w ewidencji środków trwałych. Skarżący w ślad za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2013 r., (sygn. akt I SA/Po 574/13) podkreślał, że nie można uznać za prawidłowe w świetle obowiązującego prawa stanowiska, iż z uwagi na fakt obciążania kosztów działalności gospodarczej wydatkami związanymi z ratami leasingowymi oraz wydatkami za paliwo, samochód staje się składnikiem firmy leasingobiorcy. Skarżący podkreślał, że w wyroku tym wskazano, iż podatnik korzysta w okresie leasingu operacyjnego z obcego środka trwałego. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. skarżący wnosił i wywodził jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (np. interpretacji indywidualnej), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał skargę podatnika za bezzasadną, albowiem podzielił stanowisko organu interpretacyjnego. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny, a jako że został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowiska wnioskodawcy i organu brak jest, w ocenie Sądu, konieczności jego powielania. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia tego czy sprzedaż pojazdu po upływie 6 miesięcy liczonych od końca miesiąca, w którym został on wykupiony po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego jest zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych, w sytuacji gdy nie był on po wykupie wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej i nie stanowił środka trwałego w prowadzonej działalności gospodarczej, a został przekazany do majątku odrębnego małżonków. Zdaniem strony skarżącej sprzedaż przez małżonków pojazdu po upływie ponad 6 miesięcy nie stanowi przychodu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż sprzedaż ta dotyczy "majątku prywatnego, a nie firmowego". Strona na poparcie swojego stanowiska odwoływała się do wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2013 r. (sygn. akt I SA/Po 574/13). W ocenie organu interpretacyjnego, który uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, przychód z odpłatnego zbycia składnika majątku uprzednio wykorzystywanego w działalności gospodarczej (a więc również, ze sprzedaży używanego uprzednio przy prowadzeniu działalności gospodarczej samochodu, będącego wcześniej przedmiotem leasingu), nawet nie wprowadzonego do ewidencji związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, będzie stanowić przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., o ile do sprzedaży tej dojdzie przed upływem 6 letniego terminu wynikającego z art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy. Sąd dążąc do oceny zasadności powyższych stanowisk wskazuje, że stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8 lit. d) u.p.d.o.f. źródłami przychodów są: pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt. 3); odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2 innych rzeczy (pkt 8 lit. d), - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Zgodnie z ust. 2 pkt. 3 art. 10 u.p.d.o.f. przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia: składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 1 art. 14 u.p.d.o.f. przychodem z działalności gospodarczej są również: 1) przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących: a) środkami trwałymi, b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł, c) wartościami niematerialnymi i prawnymi - ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio; Mając na uwadze postanowienia art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. Sąd podzielając stanowisko organu interpretacyjnego stwierdza, że przepis ten nie wymienia wszystkich przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Z kolei art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. wymienia niektóre rodzaje przychodów, zaliczanych również do przychodów z działalności gospodarczej. Istotne dla kwestii powstania przychodu z działalności gospodarczej jest to, aby określone składniki majątku były wykorzystywane w działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, skoro Ustawodawca w powyższym zapisie nie zastrzegł, że wykorzystywanie składników majątku dotyczy tylko i wyłącznie składników majątku aktualnie używanych w działalności gospodarczej, to należy sporny zapis odczytywać w kontekście zarówno aktualnego jak i minionego już używania, użytkowania danego składnika majątku w działalności gospodarczej. Oznacza to, że przepis ten odnosi się zarówno składników majątkowych, które w chwili zbycia były (są) używane w działalności gospodarczej, jak i tych składników majątkowych, które w momencie zbycia nie były (nie są), używane w ramach działalności gospodarczej. Przekładając powyższe na elementy stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku o interpretację należy podkreślić, że poza sporem jest m. in. to, że wszystkie opłaty związane z zawarciem umowy leasingu operacyjnego zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, której nawiasem mówiąc nie ma On zamiaru zakończyć w momencie zakończenia umowy leasingu i wykupu samochodu po preferencyjnej cenie będącej równoważnikiem 19% wartości samochodu przyjętej w umowie leasingu. Podkreślenia wymaga i to, że wydatki związane z bieżącą eksploatacją samochodu były (są) zaliczane do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. W ocenie Sądu w tych okolicznościach prawnych i faktycznych bez znaczenia dla sprawy pozostaje to, że wnioskodawca chce przekazać samochód na cele prywatne swojej rodziny, z czego wywodzi, iż sprzedaż takiego pojazdu po upływie co najmniej 6 miesięcy od końca miesiąca, w którym samochód został wykupiony od firmy leasingowej, nie podlega obowiązkowi podatkowemu. Skoro bowiem samochód wskazany we wniosku wykorzystywany był (jest) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej skarżącego, a wydatki związane z jego użytkowaniem w oparciu o umowy leasingu oraz wydatki związane z eksploatacją pojazdu stanowiły (stanowią) koszty uzyskania przychodów w działalności gospodarczej skarżącego, to Sąd podziela pogląd organu interpretacyjnego, co do tego, że w sprawie istnieje ścisłe powiązanie pomiędzy samochodem jako składnikiem majątku a prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą. To przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie pojazdu wykorzystywanego przez skarżącego w jego działalności gospodarczej w oparciu o umowę leasingu operacyjnego, przesądza o tym, że samochód ten należy uznać za składnik majątku związany z działalnością gospodarczą. Sąd podziela stanowisko organu interpretacyjnego, co do tego, że przychód z odpłatnego zbycia składnika majątku (przedmiotowy pojazd) uprzednio wykorzystywanego w działalności gospodarczej, której dobrodziejstwem była możliwość wykorzystywania leasingowanego samochodu i dokonywania stosownych odliczeń podatkowych, będzie podlegał opodatkowaniu i to pomimo braku jego wprowadzenia do ewidencji środków trwałych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zbycie takiego pojazdu będzie stanowiło przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale tylko w sytuacji sprzedaży takiego pojazdu przed upływem 6 letniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. Mając na uwadze argumentację i zarzuty strony skarżącej skład orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że ze względów wyżej wyrażonych uznaje zarzuty skargi za chybione. Skład orzekający wskazuje również, iż z tych samych względów nie podziela poglądów zaprezentowanych w nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2013 r. (sygn. akt I SA/Po 547/13). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.