I SA/Gl 896/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. i K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ponaglenia na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia odrzucić skargę. W piśmie datowanym na 27 maja 2016 r. i w tym dniu wniesionym J. K. i K. K. sformułowali skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] stwierdzające, że nieuzasadnione jest ponaglenie z dnia 19 lutego 2016 r., w którym skarżący zarzucają Burmistrzowi Miasta i Gminy Ż. niezałatwienie w terminie sprawy ustalenia im wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Odnotować bowiem należy, że zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3). W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Stosownie natomiast do art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do: organu podatkowego wyższego stopnia (§ 1 pkt 1) lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej (§ 1 pkt 2). Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że organ właściwy do rozpoznania ponaglenia zajmuje stanowisko w formie postanowienia, które nie podlega zaskarżeniu zażaleniem, ponieważ żaden przepis prawa nie przewiduje takiej możliwości. Wskazuje się także, że rozstrzygnięcie to nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, albowiem odnosi się do kwestii niezałatwienia sprawy w terminie, a zatem do okoliczności, która powoduje, że postępowanie w sprawie dopiero może zostać uwieńczone merytorycznym jej rozstrzygnięciem. Jednocześnie dopuszczalność zaskarżenia takiego postanowienia do sądu administracyjnego nie wynika z jakiegokolwiek przepisu szczególnego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1373/15 czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 477/16; dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego i w rezultacie wniesienie takiej skargi jest niedopuszczalne. Jako że w niniejszej sprawie skarga taka została wniesiona, należało ją odrzucić. Z uwagi na to, że wskazana przyczyna niedopuszczalności skargi nie została wymieniona przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia skargi, rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie punktu 6 tego paragrafu, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.